ΜΕΡΟΣ 1
«Αν πρέπει να διαλέξετε, γιατρέ, σώστε πρώτα τη Μαριάνα. Η γυναίκα μου μπορεί να περιμένει.»
Αυτά ήταν τα λόγια που με έκαναν να καταλάβω ότι ο γάμος μου είχε τελειώσει πολύ πριν από το ατύχημα.
Το τροχαίο συνέβη ένα απόγευμα Παρασκευής, ενώ επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από το μεσημεριανό γεύμα στο Λας Λόμας. Ο Αλεχάντρο ήταν πίσω από το τιμόνι. Η Μαριάνα, η φίλη της ζωής του, καθόταν δίπλα του και παραπονιόταν ότι ένιωθε λιποθυμία. Εγώ ήμουν στο πίσω κάθισμα, καταπίνοντας ακόμα τον καβγά που μόλις είχαμε κάνει.
Τότε ένα φορτηγό σταμάτησε ξαφνικά.
Όλα συνέβησαν μονομιάς.
Στο νοσοκομείο, εγώ και η Μαριάνα μας μετέφεραν εσπευσμένα σχεδόν μαζί. Είχε ελαφρά τραύματα. Εγώ ήμουν σε σοβαρή κατάσταση, μετά βίας μπορούσα να διατηρήσω τις αισθήσεις μου.
Μια νοσοκόμα φώναξε ότι η αρτηριακή μου πίεση έπεφτε και ότι χρειαζόμουν αμέσως χειρουργική επέμβαση.
Αλλά ο Αλεχάντρο κοίταξε τον γιατρό και είπε: «Πάρε πρώτα τη Μαριάνα. Είναι εύθραυστη. Έχει καρδιακά προβλήματα».
Η νοσοκόμα τον κοίταξε επίμονα.
«Κύριε Μόντες, η γυναίκα σας είναι χειρότερη. Χρειαζόμαστε άδεια για να χειρουργήσουμε.»
Ο Αλεχάντρο με κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο. Δεν υπήρχε φόβος στα μάτια του. Μόνο εκνευρισμός.
«Είναι ξύπνια, έτσι δεν είναι; Ας υπογράψει. Η Μαριάνα θα πάει πρώτη.»
Κάτι μέσα μου πάγωσε.
Επί τρία χρόνια, περίμεναν να καταλάβω γιατί η Μαριάνα ερχόταν πάντα πρώτη. Αν έκλαιγε, ο Αλεχάντρο έτρεχε. Αν ένιωθε μόνη, με άφηνε πίσω. Αν με κατηγορούσε ότι ζήλευα, εγώ ήμουν αυτή που αναγκαζόταν να ζητήσω συγγνώμη.
Η μητέρα του έλεγε πάντα: «Μια σύζυγος Μόντες πρέπει να είναι ώριμη. Η Μαριάνα είναι σαν οικογένεια».
Αλλά ξαπλωμένος εκεί, χρειάζοντας επείγουσα χειρουργική επέμβαση, κατάλαβα επιτέλους τι σήμαινε η λέξη «ώριμος».
Σήμαινε αόρατος.
Ο γιατρός έσκυψε από πάνω μου και είπε ότι χρειάζονταν την υπογραφή μου. Το δεξί μου χέρι δεν μπορούσε να κινηθεί, οπότε υπέγραψα με το αριστερό.
Αν ο άντρας μου δεν επέλεγε τη ζωή μου, θα την επέλεγα εγώ.
Πριν με πάνε στο χειρουργείο, έβγαλα τη βέρα μου και την έριξα στο δίσκο.
«Κράτα το», ψιθύρισα.
Η νοσοκόμα ρώτησε αν ήταν σημαντικό.
Κοίταξα το δαχτυλίδι.
«Όχι πια.»
Όταν ξύπνησα, δεν υπήρχαν λουλούδια, ούτε σύζυγος, ούτε οικογένεια. Μόνο μηχανές και πόνος.
Ο γιατρός μού είπε ότι η επέμβαση πήγε καλά, αλλά η ανάρρωση θα χρειαζόταν χρόνο. Μετά ρώτησα για τη Μαριάνα.
«Είναι σταθερή», είπε. «Μικρά τραύματα.»
«Και ο Αλεχάντρο;»
Ο γιατρός δίστασε.
«Ήταν με τη δεσποινίδα Λεντέσμα.»
Αργότερα, έλεγξα το τηλέφωνό μου. Ο Αλεχάντρο δεν είχε τηλεφωνήσει ούτε μία φορά. Αλλά η μητέρα του μου είχε αφήσει μηνύματα λέγοντάς μου να μην του κάνω τα πράγματα πιο δύσκολα, να μην αναστατώνω τη Μαριάνα και να συμπεριφέρομαι σαν σωστή σύζυγος.
Τότε ήταν που τηλεφώνησα στην Κλάρα, την παλιά φίλη της μητέρας μου στο Χιούστον.
«Κλάρα», ψιθύρισα, «θέλω να φύγω».
Δεν έκανε ερωτήσεις.
«Θα σε βγάλω έξω σήμερα.»
Εκείνο το απόγευμα, υπέγραψα μόνος μου τα έγγραφα της μεταγραφής.
Πριν με πάρουν μακριά, έφτασε ο βοηθός του Αλεχάντρο.
«Κυρία Μόντες, ο κύριος Αλεχάντρο με έστειλε να δω αν ήσασταν ξύπνια.»
«Σοφία Ριβέρα», διόρθωσα. «Πες του ότι τελείωσα να περιμένω».
Του έδωσα το δαχτυλίδι μου.
«Δώσ' το πίσω αυτό.»
Καθώς το φορείο περνούσε από το δωμάτιο της Μαριάνας, την άκουσα να ρωτάει: «Άλε, μήπως η Σοφία θυμώνει μαζί μου;»
Ο Αλεχάντρο απάντησε απαλά: «Καταλαβαίνει. Ξεκουράσου.»
Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Ήταν αυτός.
«Είσαι ξύπνια. Πήγαινε να δεις τη Μαριάνα. Δεν σταματάει να κλαίει.»
Μπλόκαρα τον αριθμό του.
Και αυτή ήταν μόνο η αρχή.
0 comments:
Post a Comment