🌾 Part 3
Τις επόμενες μέρες, η ζωή της Ελένης δεν έμεινε ποτέ ξανά ήσυχη.
Στην αρχή νόμιζε πως όλο αυτό θα κρατούσε λίγο. Λίγη δημοσιότητα, λίγα τηλεφωνήματα, και μετά όλα θα γύριζαν όπως πριν. Αλλά έκανε λάθος.
Ένα πρωί, ένα λευκό βαν σταμάτησε έξω από το χωράφι της. Δύο άνθρωποι κατέβηκαν με κάμερες.
«Κυρία Ελένη; Ερχόμαστε από τηλεοπτικό κανάλι. Θέλουμε να σας πάρουμε μια συνέντευξη.»
Σκούπισε τα χέρια της στη φούστα της, αμήχανη.
«Εγώ δεν είμαι τίποτα σημαντικό…»
Ο δημοσιογράφος χαμογέλασε. «Ο κόσμος δεν συμφωνεί μαζί σας.»
Και έτσι, για πρώτη φορά στη ζωή της, η κάμερα την ακολούθησε μέσα στο χωράφι. Την έδειξε να σκύβει, να φυτεύει, να σηκώνει το βλέμμα της προς τον ήλιο. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς σκηνοθεσία. Μόνο γη και ιδρώτας.
Το βράδυ, όταν η συνέντευξη παίχτηκε στην τηλεόραση, κάτι ακόμα πιο μεγάλο συνέβη.
Οι παραγγελίες από τον συνεταιρισμό του χωριού διπλασιάστηκαν.
Μεγάλες εταιρείες άρχισαν να τηλεφωνούν.
«Θέλουμε να συνεργαστούμε με τη γυναίκα της φωτογραφίας.»
Η Ελένη δεν καταλάβαινε. Δεν είχε μάθει ποτέ να μιλάει με “μεγάλους ανθρώπους”.
Εκείνη απλώς ήξερε χώμα, σπόρους και εποχές.
Αλλά δεν ήταν μόνο τα καλά νέα…
Μια μέρα, καθώς γύριζε από το χωράφι, βρήκε έναν φάκελο στο γραμματοκιβώτιο.
Δεν είχε όνομα αποστολέα.
Μέσα υπήρχε ένα χαρτί:
«Αν συνεχίσεις να τραβάς την προσοχή, θα χάσεις αυτό που έχεις. Μερικά πράγματα πρέπει να μένουν στη σκιά.»
Τα χέρια της πάγωσαν.
Για πρώτη φορά, η ιστορία δεν της φάνηκε όμορφη.
Της φάνηκε επικίνδυνη.
🌾 Part 4
0 comments:
Post a Comment