🌾 Part 1
«Κανείς δεν με χαιρετάει επειδή εργάζομαι στα χωράφια…»
Με λένε Ελένη. Είμαι 52 χρονών και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα χέρια μου δεν έμαθαν ποτέ να είναι καθαρά για πολύ ώρα.
Κάθε πρωί ξυπνάω πριν βγει ο ήλιος. Το χώμα είναι ακόμα δροσερό, η γη ήσυχη, σαν να κρατάει την ανάσα της. Παίρνω το παλιό μου τρακτέρ και μπαίνω στο χωράφι όπως μπαίνει κάποιος σε μια ζωή που δεν του έδωσε ποτέ επιλογές — αλλά την αγάπησε έτσι κι αλλιώς.
Κάθε σπόρος που φυτεύω δεν είναι απλά δουλειά. Είναι ελπίδα. Είναι το φαγητό που θα φτάσει σε ένα τραπέζι κάπου μακριά, σε ανθρώπους που δεν θα μάθουν ποτέ το όνομά μου.
Αλλά η αλήθεια είναι άλλη…
Όταν πάω στο χωριό για ψώνια, οι περισσότεροι δεν με κοιτάνε καν. Μερικοί κάνουν πως δεν με βλέπουν. Άλλοι κρατάνε απόσταση, σαν να κουβαλάω πάνω μου τη μυρωδιά του χώματος σαν ντροπή.
Κανείς δεν λέει «καλημέρα».
Κι όμως… χωρίς εμένα και ανθρώπους σαν εμένα, δεν θα υπήρχε τίποτα στο τραπέζι τους.
Μια μέρα, καθώς δούλευα στο χωράφι, είδα ένα αυτοκίνητο να σταματάει στην άκρη του δρόμου. Ένας νεαρός κατέβηκε. Κρατούσε κινητό και με κοιτούσε περίεργα.
«Εσύ είσαι η γυναίκα που δουλεύει εδώ μόνη της;» με ρώτησε.
Χαμογέλασα κουρασμένα. «Δεν είμαι μόνη. Έχω τη γη.»
Δεν απάντησε. Απλώς έβγαλε μια φωτογραφία και έφυγε.
Δεν ήξερα τότε ότι αυτή η φωτογραφία θα άλλαζε τα πάντα…
⬇️⬇️
0 comments:
Post a Comment