ΜΕΡΟΣ 3

Η Τζοάνα δεν μπόρεσε να μιλήσει.

Κρατούσε το νεογέννητο σφιχτά στην αγκαλιά της, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν ασταμάτητα.

Όλα όσα πίστευε επί επτά μήνες είχαν καταρρεύσει μέσα σε λίγα λεπτά.

Δεν την είχε εγκαταλείψει.

Την είχε προστατεύσει.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε εκείνος.

Ο Δρ. Ρόμπερτ Ράιτ στεκόταν ακόμα δίπλα της.

«Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις», είπε χαμηλόφωνα.

«Έπρεπε να σου είχα πει την αλήθεια από την πρώτη στιγμή.»

Η Τζοάνα τον κοίταξε.

«Γιατί δεν το κάνατε;»

Ο ηλικιωμένος γιατρός χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ήταν η τελευταία επιθυμία του Λόγκαν.»

Άνοιξε τον φάκελο και έβγαλε μια δεύτερη επιστολή.

«Μου ζήτησε να την παραδώσω μόνο αφού γεννηθεί το παιδί.»

Η Τζοάνα πήρε το γράμμα με τρεμάμενα χέρια.

Η γραφή ήταν του Λόγκαν.

Την αναγνώρισε αμέσως.

---

«Αγαπημένη μου Τζοάνα,

Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει πως δεν τα κατάφερα.

Ξέρω ότι θα με μισήσεις. Και ίσως να έχεις κάθε δικαίωμα.

Όμως δεν άντεχα να σε βλέπω να με χάνεις λίγο λίγο κάθε μέρα.

Ήθελα να με θυμάσαι δυνατό. Να θυμάσαι το χαμόγελό μου, όχι τα νοσοκομεία.

Και πάνω απ' όλα... ήθελα το παιδί μας να γεννηθεί χωρίς να κουβαλά τον φόβο του θανάτου μου.

Να του λες πάντα ότι ο πατέρας του το αγάπησε πριν ακόμη ακούσει την πρώτη του ανάσα.

Σ' αγαπώ περισσότερο απ' όσο θα μπορέσουν ποτέ να περιγράψουν οι λέξεις.

Συγχώρεσέ με... αν μπορέσεις ποτέ.»

---

Η Τζοάνα έκλεισε το γράμμα πάνω στο στήθος της.

Έκλαιγε χωρίς να μπορεί να σταματήσει.

Ο Δρ. Ράιτ δεν προσπάθησε να τη διακόψει.

Περίμενε σιωπηλά.

Μετά από αρκετά λεπτά, εκείνη σήκωσε το βλέμμα.

«Πού είναι;»

Ο γιατρός δεν απάντησε αμέσως.

Έσφιξε τα χείλη του.

Και τελικά ψιθύρισε:

«Δεν πέθανε.»

Η Τζοάνα ένιωσε την καρδιά της να σταματά.

«Τι είπατε;»

«Ο Λόγκαν είναι ζωντανός.»

Η αίθουσα πάγωσε.

«Πριν από δύο μήνες εμφανίστηκε ένας δότης για μια πειραματική θεραπεία.»

Ο γιατρός συνέχισε με δάκρυα στα μάτια.

«Η μεταμόσχευση πέτυχε... αλλά οι επιπλοκές ήταν σοβαρές.»

Η Τζοάνα δεν μπορούσε να αναπνεύσει.

«Γιατί... γιατί δεν ήρθε;»

Ο Ρόμπερτ έκλεισε τα μάτια.

«Γιατί πίστευε πως ήταν πολύ αργά.»

«Νόμιζε ότι είχες ήδη ξαναφτιάξει τη ζωή σου.»

Εκείνη άρχισε να κλαίει ακόμα περισσότερο.

«Δεν πέρασε ούτε μία μέρα χωρίς να τον αγαπώ.»

Ο γιατρός χαμογέλασε μέσα στα δάκρυά του.

Έβγαλε το κινητό του.

Πληκτρολόγησε έναν αριθμό.

Η κλήση συνδέθηκε.

«Λόγκαν...»

Από την άλλη άκρη ακούστηκε μια αδύναμη φωνή.

«Μπαμπά;»

Ο Ρόμπερτ κοίταξε την Τζοάνα.

«Υπάρχει κάποιος που θέλει να σου μιλήσει.»

Της έδωσε το τηλέφωνο.

Τα χέρια της έτρεμαν.

«Λόγκαν...»

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε τίποτα.

Ύστερα...

Ένας λυγμός.

«Τζοάνα... συγχώρεσέ με...»

Η Τζοάνα έκλεισε τα μάτια.

Κοίταξε το μωρό τους.

Και ψιθύρισε με δάκρυα χαράς:

«Γύρνα σπίτι... ο γιος σου σε περιμένει.»

Στην άλλη άκρη της γραμμής, ο Λόγκαν έκλαιγε σιωπηλά.

Για πρώτη φορά μετά από επτά μήνες...

Υπήρχε ξανά ελπίδα.

ΤΕΛΟΣ.