ΜΕΡΟΣ 2: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ — ΚΑΙ Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ BELLWEATHER

Για πολλά χρόνια πίστευα ότι ο μεγαλύτερος εφιάλτης μιας μητέρας ήταν να χάσει το παιδί της.

Εκείνο το βράδυ κατάλαβα ότι υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο.

Να ανακαλύψεις ότι οι άνθρωποι που υποτίθεται πως θα το έφερναν πίσω σε σένα ήταν εκείνοι που φρόντιζαν να μη βρεθεί ποτέ.

Η Έμιλι καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας μου, τυλιγμένη με μια κουβέρτα. Η Γκρέις κοιμόταν στην αγκαλιά της.

Ο ντετέκτιβ Κόουλ είχε ζητήσει από όλους μας να μείνουμε μακριά από τα παράθυρα.

Ακόμα μπορούσα να ακούσω σειρήνες στον δρόμο.

Αλλά αυτό που με απασχολούσε περισσότερο ήταν ένα όνομα.

Χάρις.

Ο άνθρωπος που είχα δει να μπαίνει στο σπίτι μου.

Ο άνθρωπος που είχε καθίσει ακριβώς σε αυτή την κουζίνα και μου είχε πει:

«Θα τη βρούμε.»

Και τώρα είχε προσπαθήσει να σταματήσει την Έμιλι για πάντα.

Κοίταξα τον Κόουλ.

«Πόσο καιρό τον γνωρίζεις;»

Ο Κόουλ δεν απάντησε αμέσως.

Αυτό ήταν αρκετό.

«Όχι ως συνάδελφο», διευκρίνισα. «Εννοώ πόσο καιρό ξέρεις τι έκανε;»

«Δεν ήξερα.»

«Μέχρι απόψε;»

«Μέχρι απόψε.»

Η Έμιλι σήκωσε τα μάτια της.

«Δεν ήταν μόνος του.»

Ο Κόουλ γύρισε προς το μέρος της.

«Ποιοι άλλοι;»

Η Έμιλι έσφιξε τα χείλη της.

«Δεν ξέρω όλα τα ονόματα. Αλλά ξέρω ότι ο Χάρις δεν ήταν απλώς ένας αστυνομικός που βοηθούσε τον Βος.»

Έσκυψε μπροστά.

«Ήταν ο άνθρωπος που έκανε το σύστημα να φαίνεται νόμιμο.»

Η φράση έπεσε στο δωμάτιο σαν πέτρα.

Τότε άνοιξε το φερμουάρ του σακακιού της και έβγαλε ένα μικρό τετράδιο.

Το είχε κρύψει στην εσωτερική τσέπη.

«Αυτό βρήκα στο γραφείο του Βος.»

Ο Κόουλ το πήρε.

Στις πρώτες σελίδες υπήρχαν ονόματα.

Ημερομηνίες.

Κωδικοί.

Ποσά.

Και δίπλα σε μερικά ονόματα υπήρχε ένα μόνο γράμμα.

Η.

Ο Κόουλ σταμάτησε.

«Χάρις.»

Η Έμιλι έγνεψε.

«Δεν έγραφε ποτέ ολόκληρο το όνομά του.»

«Γιατί;»

«Επειδή δεν χρειαζόταν.»

Ο Κόουλ γύρισε άλλη μία σελίδα.

Εκεί υπήρχε μια ημερομηνία.

Τρεις ημέρες πριν εξαφανιστεί η Έμιλι.

Και δίπλα:

“Η. — επιβεβαίωση πρόσβασης. Παρακολούθηση οικογένειας Ντόιλ.”

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Την παρακολουθούσε πριν εξαφανιστεί;»

Η Έμιλι απάντησε.

«Όχι μόνο εμένα.»

Με κοίταξε.

«Εσένα.»

Δεν μπόρεσα να μιλήσω.

«Εμένα;»

«Η Bellweather ήθελε να ξέρει αν κάποιος από την οικογένεια θα άρχιζε να ψάχνει τα αρχεία.»

Ο Κόουλ γύρισε προς την Έμιλι.

«Γιατί εσύ;»

«Επειδή τα έμβρυα είχαν καταχωρηθεί με τα δικά μου στοιχεία.»

Τότε κατάλαβα κάτι που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.

Η Γκρέις δεν ήταν απλώς ένα μωρό που είχε κλαπεί.

Ήταν ένα λάθος που το Bellweather είχε προσπαθήσει να μετατρέψει σε προϊόν.

Και η Έμιλι ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να αποδείξει ότι το έμβρυο δεν ανήκε ποτέ στους αγοραστές.

Ο Κόουλ συνέχισε να ξεφυλλίζει το τετράδιο.

Στη μέση υπήρχε ένας φάκελος.

Πάνω του έγραφε:

PROJECT GRACE

Η Έμιλι άσπρισε.

«Δεν ήξερα ότι την είχαν ονομάσει έτσι.»

«Ποιος το έγραψε;» ρώτησε ο Κόουλ.

«Ο Βος.»

Ο Κόουλ άνοιξε τον φάκελο.

Υπήρχαν φωτογραφίες.

Η πρώτη έδειχνε την Τέσα.

Έγκυο.

Η δεύτερη έδειχνε έναν φάκελο εμβρύου.

Η τρίτη...

Ήταν η Έμιλι.

Έξω από το σπίτι μου.

Μήνες πριν.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν τυχαία φωτογραφία.

Δεν ήταν.

Υπήρχαν περισσότερες.

Η Έμιλι στο σούπερ μάρκετ.

Η Έμιλι με τη Λίλι.

Η Έμιλι όταν έβγαζε τον Νώα από το σχολείο.

Η Έμιλι μέσα στο αυτοκίνητό της.

Κάποιος την παρακολουθούσε για πολύ καιρό.

«Θεέ μου», ψιθύρισα.

Ο Κόουλ κοίταξε τις φωτογραφίες.

«Αυτό δεν είναι έρευνα.»

«Τότε τι είναι;» ρώτησα.

«Επιτήρηση.»

Η Έμιλι έκλεισε τα μάτια της.

«Ο Χάρις με παρακολουθούσε επειδή φοβόταν ότι θα βρω την Τέσα.»

«Και πώς ήξερε για την Τέσα;»

Η Έμιλι δεν απάντησε.

Ο Κόουλ την κοίταξε.

«Έμιλι.»

Εκείνη άνοιξε τα μάτια της.

«Επειδή ο ίδιος ήταν εκεί.»

Σιωπή.

«Πού;»

«Στο Bellweather.»

«Πότε;»

«Τη νύχτα που γεννήθηκε η Γκρέις.»

Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι μου.

Η Έμιλι άρχισε να θυμάται.

«Ήταν περίπου τρεις τα ξημερώματα. Η Τέσα ήταν ακόμα σε ανάνηψη. Η Καρολάιν κι εγώ προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπο να φύγουμε.»

Σταμάτησε.

«Τότε άνοιξε η πόρτα.»

«Και ήταν ο Χάρις.»

«Ναι.»

«Τι έκανε;»

Η Έμιλι κοίταξε τη Γκρέις.

«Δεν έβγαλε όπλο.»

Αυτό ήταν το χειρότερο.

«Απλώς μπήκε.»

«Και τι είπε;»

Η Έμιλι χαμήλωσε τη φωνή της.

«Είπε στον Βος: “Η οικογένεια έφτασε. Μπορείς να προχωρήσεις.”»

Ο Κόουλ σταμάτησε να γράφει.

«Ποια οικογένεια;»

«Οι αγοραστές.»

Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μιλούσε.

Έπειτα ο Κόουλ σηκώθηκε.

«Πρέπει να βρούμε ποιοι ήταν.»

«Δεν θα τους βρεις εύκολα», είπε η Έμιλι.

«Γιατί;»

«Επειδή δεν ήρθαν ποτέ.»

Ο Κόουλ συνοφρυώθηκε.

«Τι εννοείς;»

«Ο Βος έλαβε το τελευταίο μήνυμα από αυτούς. Δεν μπορούσαν να εμφανιστούν προσωπικά. Έστειλαν εκπρόσωπο.»

«Ποιον;»

Η Έμιλι κοίταξε τον Κόουλ.

«Τον Χάρις.»

Ο Κόουλ έμεινε ακίνητος.

Τώρα όλα έβγαζαν νόημα.

Ο Χάρις δεν ήταν απλώς συνεργάτης.

Ήταν ο σύνδεσμος.

Ο άνθρωπος που μπορούσε να ελέγχει τις αναφορές.

Να επηρεάζει τις έρευνες.

Να καθυστερεί εντάλματα.

Να εξαφανίζει στοιχεία.

Και, το πιο σημαντικό...

Να γνωρίζει ποια μωρά θα έφευγαν από την κλινική και ποια οικογένεια θα τα παραλάμβανε.

Αλλά υπήρχε κάτι ακόμα.

Ο Κόουλ βρήκε μια μικρή σημείωση στο πίσω μέρος του φακέλου.

Την διάβασε δύο φορές.

Έπειτα με κοίταξε.

«Υπάρχει ένα πρόβλημα.»

«Τι;»

«Ο Χάρις δεν ήταν ο μόνος αστυνομικός που αναφέρεται εδώ.»

Η καρδιά μου βούλιαξε.

«Ποιος άλλος;»

Ο Κόουλ δεν απάντησε.

Απλώς γύρισε το χαρτί προς το μέρος μας.

Υπήρχε ένα δεύτερο όνομα.

Κάτω από αυτό, μια ημερομηνία.

Και δίπλα:

“Εγκεκριμένη πρόσβαση — οικογένεια Ντόιλ.”

Το όνομα ανήκε σε κάποιον που ήξερα.

Κάποιον που είχα εμπιστευτεί.

Κάποιον που είχε έρθει στο σπίτι μου πολλές φορές κατά τη διάρκεια των δέκα ημερών που η Έμιλι θεωρούνταν αγνοούμενη.

Και τότε συνειδητοποίησα κάτι που με έκανε να παγώσω.

Ο Χάρις δεν είχε απλώς βρει την κόρη μου.

Κάποιος από το ίδιο το περιβάλλον μου τού είχε δείξει πού να ψάξει.

Ο Κόουλ σήκωσε το βλέμμα του.

«Μην τηλεφωνήσεις σε κανέναν.»

«Γιατί;»

«Γιατί, αν αυτό το όνομα είναι πραγματικά αυτό που νομίζω...»

Έκανε μια παύση.

«Τότε κάποιος μέσα στην οικογένειά σου γνώριζε για τη Γκρέις πριν από εσένα.»

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το κινητό του Κόουλ άρχισε να χτυπά.

Κοίταξε την οθόνη.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Ποιος είναι;» ρώτησα.

Δεν απάντησε.

Απλώς σήκωσε το τηλέφωνο.

Στην άλλη άκρη ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.

Μια φωνή που αναγνώρισα αμέσως.

Και τα πρώτα της λόγια ήταν:

«Ξέρω πού βρίσκεται η Καρολάιν... αλλά αν θέλετε να μείνει ζωντανή, πρέπει να σταματήσετε να ψάχνετε τον Βος.»

Το δωμάτιο πάγωσε.

Γιατί η Καρολάιν υποτίθεται ότι είχε ήδη σωθεί.

Ή τουλάχιστον...

αυτό πιστεύαμε.

Και τότε κατάλαβα ότι η ιστορία με το Bellweather δεν είχε τελειώσει με τη σύλληψη του Βος.

Μόλις είχε αρχίσει...

ΜΕΡΟΣ 3