ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ

Η Σελίνα έμεινε ακίνητη.

Το κινητό ήταν ακόμα κολλημένο στο αυτί της.

Δεν μπορούσε να μιλήσει.

Δεν μπορούσε να σκεφτεί.

Για τριάντα πέντε χρόνια, είχε πιστέψει την ίδια ιστορία.

Οι γονείς της είχαν πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Εκείνη είχε επιβιώσει.

Μετά ήρθε η ανάδοχη οικογένεια.

Και η ζωή της συνέχισε χωρίς αυτούς.

Ήταν μια τραγική ιστορία.

Αλλά ήταν μια ιστορία που είχε αποδεχτεί.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή.

«Ποια είστε;» κατάφερε τελικά να ψιθυρίσει.

«Με λένε Μάρθα.»

«Και ήσασταν φίλη της μητέρας μου;»

«Ναι.»

«Πώς γνωρίζατε τον Καρλ;»

Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε μια βαθιά ανάσα.

«Δεν τον γνώριζα όπως τον γνώριζες εσύ. Τον γνώρισα πολύ αργότερα. Όταν αρρώστησε.»

Η Σελίνα έκλεισε τα μάτια.

«Τότε πώς ξέρατε για τους γονείς μου;»

«Επειδή ο Καρλ μου έδειξε τα αρχεία.»

Η Σελίνα ένιωσε ένα ρίγος.

«Ποια αρχεία;»

«Αρχεία που είχε ο Άρθουρ.»

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.

Άρθουρ.

Ο παππούς του Καρλ.

Ο άντρας που είχε ζήσει δύο σπίτια μακριά από εκείνη.

Ο άντρας που κάποτε είχε φροντίσει τον Καρλ.

Ο άντρας που, όπως είχε μάθει, είχε συμβουλέψει τον εγγονό του να μην την αναζητήσει.

«Τι είδους αρχεία;» ρώτησε.

Η Μάρθα δίστασε.

«Δεν θέλω να σου τα πω από το τηλέφωνο.»

«Τότε πού;»

«Στο παλιό σπίτι.»

Η Σελίνα συνοφρυώθηκε.

«Το σπίτι έχει κατεδαφιστεί.»

«Όχι όλο.»

Η Σελίνα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Τι εννοείτε;»

«Υπάρχει ένα υπόγειο.»

Η Σελίνα κοίταξε προς το κτίριο απέναντί της.

«Η πολυκατοικία;»

«Χτίστηκε πάνω από το παλιό θεμέλιο. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει ακόμα.»

Η Σελίνα δεν είπε τίποτα.

«Ο Καρλ μου ζήτησε να σου δείξω κάτι εκεί.»

«Γιατί;»

«Δεν ξέρω.»

«Δεν ξέρετε;»

«Ξέρω μόνο ότι είπε πως, αν έφτανε η στιγμή που θα μάθαινες την αλήθεια, θα ήσουν έτοιμη να την αντιμετωπίσεις.»

Η Σελίνα έσφιξε το κινητό.

«Και αν δεν είμαι;»

Η Μάρθα απάντησε ήρεμα.

«Τότε ίσως ο Καρλ να έκανε λάθος.»

Η γραμμή έκλεισε.

Η Σελίνα έμεινε να κοιτάζει την οθόνη.

Για πρώτη φορά από τότε που είχε πεθάνει ο Καρλ, ένιωσε κάτι που δεν ήταν μόνο θλίψη.

Ήταν φόβος.

—

Μία ώρα αργότερα, στεκόταν μπροστά στην πολυκατοικία.

Η Μάρθα την περίμενε.

Ήταν μια γυναίκα περίπου εξήντα ετών, με γκρίζα μαλλιά και ένα παλιό δερμάτινο παλτό.

Μόλις είδε τη Σελίνα, δεν είπε τίποτα.

Απλώς την κοίταξε.

Και τότε τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Έχεις τα μάτια της μητέρας σου.»

Η Σελίνα ένιωσε ένα βάρος στο στήθος.

«Δεν τη θυμάμαι καλά.»

«Ήσουν παιδί.»

«Θυμάμαι μικρά πράγματα.»

«Μερικές φορές αυτά είναι τα πιο σημαντικά.»

Η Μάρθα γύρισε προς την είσοδο.

«Έλα.»

Μπήκαν στο κτίριο.

Πέρασαν από έναν διάδρομο και κατέβηκαν μια σκάλα.

Η Σελίνα άκουγε μόνο τα βήματά τους.

Όσο κατέβαιναν, τόσο πιο έντονα ένιωθε ότι έκανε κάτι που ίσως δεν έπρεπε.

Στο τέλος της σκάλας υπήρχε μια παλιά μεταλλική πόρτα.

Η Μάρθα έβγαλε ένα κλειδί.

«Αυτό ήταν του Άρθουρ.»

Η πόρτα άνοιξε.

Η μυρωδιά της υγρασίας και του παλιού ξύλου γέμισε τον αέρα.

Η Σελίνα μπήκε.

Το δωμάτιο ήταν μικρό.

Υπήρχαν κουτιά.

Παλιά εργαλεία.

Ξύλινα ράφια.

Και στο βάθος...

Ένα γραφείο.

Η Σελίνα πλησίασε.

Πάνω του υπήρχε ένας φάκελος.

SILVER OAK 17

Το ίδιο όνομα.

Το ίδιο μέρος.

Το ίδιο μυστικό.

«Ο Καρλ ήξερε ότι θα ερχόσουν εδώ;» ρώτησε.

Η Μάρθα κούνησε το κεφάλι.

«Ήξερε ότι μπορεί να ερχόσουν.»

«Και αν δεν ερχόμουν;»

«Τότε ο φάκελος θα έμενε κλειστός.»

Η Σελίνα άγγιξε το χαρτί.

«Τι υπάρχει μέσα;»

«Δεν τον άνοιξα ποτέ.»

«Και γιατί;»

«Επειδή ο Καρλ μου ζήτησε να τον αφήσω σε σένα.»

Η Σελίνα πήρε βαθιά ανάσα.

Άνοιξε τον φάκελο.

Το πρώτο πράγμα που βρήκε ήταν ένα παλιό δημοσίευμα εφημερίδας.

Ο τίτλος ήταν σχεδόν ξεθωριασμένος.

ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΡΟΧΑΙΟ ΣΤΗΝ SILVER OAK — ΔΥΟ ΝΕΚΡΟΙ, ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΠΙΖΩΝ

Η Σελίνα ένιωσε τα χέρια της να τρέμουν.

«Αυτό το έχω δει.»

«Πότε;»

«Στα αρχεία της ανάδοχης οικογένειας.»

«Διάβασέ το ξανά.»

Η Σελίνα κοίταξε το άρθρο.

Διάβασε.

Ξανά.

Και τότε παρατήρησε κάτι.

Μια λεπτομέρεια που δεν είχε προσέξει ποτέ.

Το δυστύχημα δεν είχε συμβεί στη Silver Oak.

Είχε συμβεί σε έναν δρόμο έξω από την πόλη.

Η ώρα ήταν 11:47 το βράδυ.

Το αυτοκίνητο των γονιών της είχε βγει από τον δρόμο.

Το άρθρο έλεγε ότι οι αρχές είχαν αποδώσει το δυστύχημα σε ολισθηρό οδόστρωμα.

Η Σελίνα σταμάτησε.

«Αυτό είναι όλο.»

«Όχι.»

Η Μάρθα έδειξε το κάτω μέρος του εγγράφου.

Υπήρχε μια μικρή σημείωση.

Η έρευνα παραμένει ανοιχτή.

Η Σελίνα κοίταξε τη Μάρθα.

«Τι σημαίνει αυτό;»

«Σημαίνει ότι το δυστύχημα δεν έκλεισε ποτέ επίσημα.»

Η Σελίνα ένιωσε το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό της.

«Μου είπαν ότι ήταν ατύχημα.»

«Σου είπαν αυτό που πίστευαν ότι έπρεπε να ξέρεις.»

«Ποιοι;»

Η Μάρθα δεν απάντησε.

Η Σελίνα γύρισε ξανά στον φάκελο.

Μέσα υπήρχε ένα δεύτερο έγγραφο.

Αστυνομική αναφορά.

Ένα τρίτο.

Ένα παλιό ασφαλιστήριο.

Και μετά...

Μια φωτογραφία.

Η Σελίνα την πήρε.

Το αυτοκίνητο των γονιών της.

Κατεστραμμένο.

Αλλά κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή της.

Ένα δεύτερο όχημα.

Σταθμευμένο στην άκρη του δρόμου.

Η Σελίνα πλησίασε τη φωτογραφία στο φως.

«Τι είναι αυτό;»

Η Μάρθα δεν μίλησε.

«Μάρθα;»

«Δεν ξέρω.»

«Ψέματα.»

Η γυναίκα σήκωσε τα μάτια.

«Δεν είπα ότι δεν ξέρω την ιστορία. Είπα ότι δεν ξέρω όλη την αλήθεια.»

Η Σελίνα ένιωσε τον θυμό να ανεβαίνει.

«Τότε πες μου ό,τι ξέρεις!»

Η Μάρθα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Το αυτοκίνητο που βλέπεις στη φωτογραφία δεν ήταν εκεί τυχαία.»

«Ποιος ήταν μέσα;»

«Δεν ξέρω.»

«Τότε τι ξέρεις;»

Η Μάρθα κοίταξε το πάτωμα.

«Ο Άρθουρ το ήξερε.»

Η Σελίνα πάγωσε.

«Ο Άρθουρ;»

«Ναι.»

«Και ο Καρλ;»

Η Μάρθα δεν απάντησε.

Αυτό ήταν αρκετό.

«Ο Καρλ το ήξερε.»

«Ναι.»

Η Σελίνα ένιωσε σαν να της είχαν τραβήξει το έδαφος κάτω από τα πόδια.

«Πόσα χρόνια;»

«Από τότε που ήταν παιδί.»

Η Σελίνα έκανε ένα βήμα πίσω.

«Και δεν μου είπε τίποτα;»

«Προσπάθησε να σε προστατεύσει.»

«Από τι;»

Η Μάρθα σήκωσε τα μάτια.

«Από την αλήθεια.»

—

Η Σελίνα πήρε το επόμενο έγγραφο.

Ήταν ένα χειρόγραφο σημείωμα του Άρθουρ.

Η γραφή ήταν ακανόνιστη.

Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για το τι συνέβη εκείνο το βράδυ.

Αλλά ξέρω ότι ο άντρας που οδηγούσε το δεύτερο αυτοκίνητο δεν έφυγε από τον τόπο του δυστυχήματος επειδή φοβόταν την αστυνομία.

Η Σελίνα σταμάτησε.

Έφυγε επειδή γνώριζε ποιοι ήταν μέσα στο πρώτο αυτοκίνητο.

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.

Συνέχισε.

Και αν κάποιος ανακαλύψει ποτέ την αλήθεια, θα πρέπει να είναι έτοιμος να μάθει ότι το δυστύχημα μπορεί να μην ήταν δυστύχημα.

Η Σελίνα άφησε το χαρτί.

«Όχι.»

Η Μάρθα την κοίταξε.

«Δεν μπορεί.»

«Σελίνα...»

«Μου είπαν ότι ήταν ατύχημα.»

«Το ξέρω.»

«Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι οι γονείς μου πέθαναν εξαιτίας μιας βροχερής νύχτας.»

Η φωνή της έσπασε.

«Και τώρα μου λες ότι κάποιος μπορεί να τους σκότωσε;»

«Δεν είπα αυτό.»

«Το σημείωμα το λέει!»

«Λέει ότι ο Άρθουρ υποψιαζόταν κάτι.»

Η Σελίνα γύρισε προς το γραφείο.

«Τότε γιατί ο Καρλ μου το άφησε;»

Η Μάρθα έμεινε σιωπηλή.

Η Σελίνα κοίταξε τα έγγραφα.

Και τότε είδε κάτι.

Ένα μικρό χαρτί.

Ένα όνομα.

Thomas Vale.

Από κάτω υπήρχε μια διεύθυνση.

Η Σελίνα ένιωσε ένα παράξενο συναίσθημα.

«Ποιος είναι αυτός;»

Η Μάρθα κοίταξε το όνομα.

Το πρόσωπό της άλλαξε.

«Δεν πρέπει να πας εκεί.»

«Ποιος είναι;»

«Σελίνα...»

«Ποιος είναι;»

Η Μάρθα έκλεισε τα μάτια.

«Ο άνθρωπος που οδηγούσε το δεύτερο αυτοκίνητο.»

Η Σελίνα ένιωσε το στομάχι της να ανακατεύεται.

«Είναι ζωντανός;»

«Ναι.»

«Πού είναι;»

«Η διεύθυνση είναι εκεί.»

Η Σελίνα πήρε το χαρτί.

«Γιατί ο Καρλ δεν μου είπε ποτέ το όνομά του;»

Η Μάρθα την κοίταξε.

«Επειδή ο Καρλ δεν ήθελε να καταστρέψει τη ζωή σου με μια αλήθεια που δεν μπορούσε να αποδείξει.»

«Αλλά τώρα είναι νεκρός.»

«Ναι.»

«Και εγώ πρέπει να ζήσω με αυτό.»

Η Μάρθα πλησίασε.

«Ο Καρλ πίστευε ότι θα επέλεγες την αλήθεια όταν θα ήσουν έτοιμη.»

Η Σελίνα κοίταξε το όνομα.

Thomas Vale.

Ένα όνομα που δεν είχε ακούσει ποτέ.

Ένα όνομα που ίσως γνώριζε ο Καρλ για όλη του τη ζωή.

Ένα όνομα που συνδεόταν με τη νύχτα που έχασε τους γονείς της.

—

Την επόμενη μέρα, η Σελίνα πήγε στη διεύθυνση.

Το σπίτι βρισκόταν σε μια ήσυχη περιοχή, αρκετά μακριά από την παλιά της γειτονιά.

Ήταν μικρό.

Περιποιημένο.

Στην αυλή υπήρχε ένα παλιό δέντρο.

Η Σελίνα στάθηκε έξω από την πόρτα.

Για λίγα δευτερόλεπτα, σκέφτηκε να φύγει.

Ίσως ο Καρλ να είχε δίκιο.

Ίσως να μην έπρεπε να ανοίξει αυτή την πόρτα.

Αλλά τότε θυμήθηκε τα λόγια του.

Ήθελα να μάθω αν η ζωή ήταν ευγενική μαζί σου.

Η Σελίνα χτύπησε.

Ένας ηλικιωμένος άντρας άνοιξε.

Μόλις την είδε, το πρόσωπό του άσπρισε.

Η Σελίνα κατάλαβε αμέσως.

Την αναγνώριζε.

«Είστε ο Thomas Vale;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

«Ονομάζομαι Σελίνα.»

Τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.

«Το ξέρω.»

Η Σελίνα πάγωσε.

«Πώς;»

Ο άντρας έκανε ένα βήμα πίσω.

«Δεν έπρεπε να έρθεις.»

Η Σελίνα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά στα αυτιά της.

«Τι συνέβη εκείνο το βράδυ;»

Ο άντρας κοίταξε πίσω του.

Σαν να φοβόταν ότι κάποιος τον άκουγε.

«Δεν ήταν δικό μου αυτοκίνητο.»

«Τι;»

«Το δεύτερο αυτοκίνητο.»

Η Σελίνα πλησίασε.

«Τότε ποιανού ήταν;»

Ο άντρας άνοιξε το στόμα του.

Αλλά πριν προλάβει να μιλήσει...

Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε απότομα στον δρόμο.

Ο Thomas κοίταξε έξω από το παράθυρο.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Φύγε.»

«Τι;»

«ΤΩΡΑ!»

Η Σελίνα γύρισε.

Ένα μαύρο αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο απέναντι.

Τα τζάμια ήταν φιμέ.

Η πόρτα άνοιξε.

Κάποιος κατέβηκε.

Ο Thomas άρπαξε τη Σελίνα από τον καρπό.

«Δεν έχεις ιδέα σε τι μπλέκεσαι.»

«Ποιος είναι αυτός;»

«Δεν ξέρω.»

«Μου είπατε ότι δεν ήταν δικό σας αυτοκίνητο!»

Ο Thomas την κοίταξε τρομαγμένος.

«Δεν ήταν δικό μου.»

«Τότε ποιανού ήταν;»

Ο άντρας κατάπιε δύσκολα.

«Του πατέρα σου.»

Η Σελίνα ένιωσε ότι ο κόσμος σταμάτησε.

«Του πατέρα μου;»

«Το αυτοκίνητο που οδηγούσε εκείνο το βράδυ...»

Ο Thomas έκανε ένα βήμα προς την πόρτα.

«...δεν ήταν το αυτοκίνητο που νόμιζαν όλοι.»

Η Σελίνα δεν καταλάβαινε.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Thomas ψιθύρισε:

«Ο πατέρας σου είχε αλλάξει αυτοκίνητο εκείνη τη νύχτα.»

«Γιατί;»

«Επειδή κάποιος τον παρακολουθούσε.»

Η Σελίνα ένιωσε το αίμα να παγώνει.

«Ποιος;»

Ο Thomas κοίταξε προς το μαύρο αυτοκίνητο.

Ο άνθρωπος που είχε κατέβει πλησίαζε τώρα την πόρτα.

«Ο άνθρωπος που παρακολουθούσε τον πατέρα σου...»

Ο Thomas έσκυψε προς τη Σελίνα.

«...ήταν ο ίδιος άνθρωπος που ο Καρλ φοβόταν ότι θα σε βρει.»

Η Σελίνα πάγωσε.

«Ο Καρλ;»

Ο Thomas άνοιξε την πίσω πόρτα του σπιτιού.

«Πήγαινε από πίσω.»

«Δεν θα φύγω χωρίς να μου πεις—»

«ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ, ΦΥΓΕ!»

Η Σελίνα γύρισε προς την πόρτα.

Και τότε άκουσε έναν δυνατό χτύπο.

ΜΠΑΜ!

Κάποιος χτύπησε την εξώπορτα.

Ο Thomas έμεινε ακίνητος.

Η Σελίνα τον κοίταξε.

«Ποιος είναι;»

Ο ηλικιωμένος άντρας ψιθύρισε:

«Ίσως ο άνθρωπος που περίμενε τριάντα πέντε χρόνια για να βεβαιωθεί ότι η οικογένειά σου δεν άφησε κανέναν ζωντανό.»

Η Σελίνα ένιωσε τα πόδια της να παγώνουν.

Και τότε το τηλέφωνό της χτύπησε.

Ήταν ο κύριος Μπάρον.

Η Σελίνα απάντησε.

«Κύριε Μπάρον;»

Η φωνή του ήταν ασυνήθιστα ταραγμένη.

«Σελίνα, πού βρίσκεσαι;»

«Στο σπίτι του Thomas Vale.»

Μια μεγάλη σιωπή.

«Φύγε από εκεί αμέσως.»

«Γιατί;»

«Επειδή μόλις βρήκα κάτι στα αρχεία του Καρλ.»

Η Σελίνα κοίταξε τον Thomas.

«Τι;»

Ο κύριος Μπάρον πήρε ανάσα.

«Το δεύτερο αυτοκίνητο δεν ανήκε στον Thomas Vale.»

Η Σελίνα ένιωσε το αίμα να παγώνει.

«Τότε σε ποιον;»

Η απάντηση ήρθε αργά.

«Στον Άρθουρ.»

Η Σελίνα κοίταξε τον Thomas.

Ο ηλικιωμένος άντρας είχε ήδη καταλάβει.

Τα μάτια του γέμισαν φόβο.

Και τότε ο κύριος Μπάρον είπε τις λέξεις που έκαναν ολόκληρο το παρελθόν του Καρλ να αποκτήσει μια νέα, τρομακτική σημασία:

«Σελίνα... ο Άρθουρ δεν ήταν απλώς μάρτυρας του δυστυχήματος.»

«Τότε τι ήταν;»

Η φωνή του δικηγόρου χαμήλωσε.

«Ήταν ο άνθρωπος που πήρε τη Σελίνα από το σημείο του δυστυχήματος.»

Η Σελίνα πάγωσε.

«Τι είπατε;»

«Ο Καρλ δεν ήταν απλώς το αγόρι που σε θυμόταν από τη γειτονιά.»

Ο κύριος Μπάρον έκανε μια παύση.

«Ο Καρλ ήταν ο άνθρωπος που ήξερε πού βρισκόσουν εκείνη τη νύχτα.»

Η Σελίνα κοίταξε τον Thomas.

Ύστερα το μαύρο αυτοκίνητο.

Και μετά το παλιό γράμμα του Καρλ.

Για πρώτη φορά, κατάλαβε ότι ο άντρας που είχε παντρευτεί δεν της είχε κρύψει μόνο την ταυτότητά του.

Της είχε κρύψει ένα μυστικό που αφορούσε τη δική της ζωή.

Και τώρα, μετά τον θάνατό του, κάποιος άλλος φαινόταν αποφασισμένος να το κρατήσει κρυφό.

Όμως υπήρχε ένα ερώτημα που δεν μπορούσε πλέον να αγνοήσει: Αν ο Άρθουρ είχε βρει τη Σελίνα εκείνη τη νύχτα... γιατί κανείς δεν της είχε πει ποτέ ότι ο Καρλ ήταν μαζί του;

ΜΕΡΟΣ 4