PART 2 — Το φόρεμα που κανείς δεν ήθελε να της δώσει
Το Σάββατο πήγαμε για ψώνια.
Κρατούσα το τιμόνι και προσπαθούσα να μην δείξω πόσο πολύ ήλπιζα.
Ήθελα μόνο να δω την κόρη μου να χαμογελάσει ξανά.
Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως περίμενα.
Στο πρώτο κατάστημα:
«Λυπάμαι, δεν έχουμε κάτι στο μέγεθός σας».
Στο δεύτερο:
«Ίσως μια ειδική παραγγελία… αλλά δεν θα προλάβουμε».
Στο τρίτο:
Η ίδια απάντηση.
Και κάθε φορά έβλεπα τη Χέιζελ να μικραίνει.
Οι ώμοι της έπεφταν.
Το βλέμμα της χαμήλωνε.
Μέχρι που μπήκαμε στο τελευταίο μαγαζί.
Η βιτρίνα είχε ένα πανέμορφο φόρεμα.
Ιβουάρ.
Απαλό.
Σαν να είχε φτιαχτεί γι’ αυτήν.
Η Χέιζελ στάθηκε μπροστά του.
Και μετά από πολύ καιρό είπε:
«Μπορώ να το δοκιμάσω;»
Για μια στιγμή πίστεψα ότι όλα θα άλλαζαν.
Αλλά η πωλήτρια την κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.
Και είπε:
«Αυτό δεν θα σου κάνει, αγάπη μου. Είσαι πολύ μεγάλη».
Η Χέιζελ δεν έκλαψε.
Δεν απάντησε.
Απλά γύρισε και έφυγε.
Στο αυτοκίνητο κάθισε σιωπηλή.
«Χέιζελ… λυπάμαι. Θα βρούμε κάτι άλλο».
«Μαμά… οδήγησε».
Αυτό ήταν όλο.
Και αυτή η σιωπή με τρόμαξε περισσότερο από ένα κλάμα.
Όταν φτάσαμε σπίτι, ανέβηκε στο δωμάτιό της.
Η πόρτα έκλεισε.
Και άκουσα την κλειδαριά.
Κάθισα έξω από την πόρτα.
«Άνοιξέ μου, σε παρακαλώ».
«Δεν θα πάω στον χορό, μαμά».
«Μπορούμε να φτιάξουμε κάτι…»
«Σταμάτα».
Η φωνή της ήταν άδεια.
«Σταμάτα να προσπαθείς να με κάνεις αυτή που ήμουν».
Έκλαψα αθόρυβα.
Είχα χάσει ήδη έναν γιο.
Και ένιωθα ότι έχανα και την κόρη μου.
Λίγες μέρες αργότερα…
χτύπησε η πόρτα.
Ήταν ο Έλι.
Κρατούσε ένα μικρό σημειωματάριο.
«Κυρία Μέιβ… χρειάζομαι τις μετρήσεις της Χέιζελ».
Τον κοίταξα μπερδεμένη.
«Γιατί;»
Πήρε ανάσα.
«Θα της φτιάξω το φόρεμα».
Γέλασα νευρικά.
«Έλι… δεν έχεις φτιάξει ποτέ φόρεμα».
Με κοίταξε στα μάτια.
«Όχι. Αλλά πρέπει να με εμπιστευτείτε».
Και τότε κατάλαβα κάτι.
Αυτό το αγόρι δεν προσπαθούσε απλά να φτιάξει ένα φόρεμα.
Προσπαθούσε να σώσει τη Χέιζελ.
Αλλά δεν ήξερα ακόμα τι είχε σχεδιάσει…
και τι θα αποκάλυπτε εκείνη τη νύχτα στον χορό.
0 comments:
Post a Comment