PART 3 — «Νόμιζε ότι με είχε παγιδεύσει… αλλά δεν είχε διαβάσει ποτέ την τελευταία σελίδα των εγγράφων!»

Έμεινα για αρκετά λεπτά ακίνητη στο αεροδρόμιο.

Ο κόσμος γύρω μου συνέχιζε να κινείται σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Οι επιβάτες έτρεχαν να προλάβουν τις πτήσεις τους.

Τα παιδιά γελούσαν.

Οι ανακοινώσεις ακούγονταν ασταμάτητα.

Κι όμως, για μένα, ο χρόνος είχε σταματήσει.

Κοίταξα ξανά την ηχογράφηση.

Την έπαιξα άλλη μία φορά με τα ακουστικά.

Κάθε λέξη του Τζούλιαν ήταν πλέον αποθηκευμένη.

Κάθε του σχέδιο.

Κάθε του ψέμα.

Κάθε του πρόθεση.

Δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία.

Δεν ήθελε απλώς να με απατήσει.

Ήθελε να μου πάρει τα πάντα.

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Έβγαλα τον φορητό υπολογιστή μου από την τσάντα και κάθισα σε μια ήσυχη γωνιά του αεροδρομίου.

Υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που μπορούσα να εμπιστευτώ.

Ο Μάρκους Βανς.

Ο παλιός συνέταιρος του πατέρα μου.

Ο άνθρωπος που με είχε δει να μεγαλώνω.

Και ένας από τους πιο έμπειρους εταιρικούς δικηγόρους που γνώριζα.

Τον κάλεσα αμέσως.

Δεν άργησε να απαντήσει.

«Κλάρα;»

Η φωνή του ήταν ήρεμη.

«Συμβαίνει κάτι;»

Έκλεισα για λίγο τα μάτια.

«Ναι.»

«Και χρειάζομαι τη βοήθειά σου.»

Άκουσε προσεκτικά καθώς του εξηγούσα όλα όσα είχαν συμβεί.

Το αεροδρόμιο.

Το φιλί.

Τη γυναίκα.

Την ηχογράφηση.

Τα σχέδια του Τζούλιαν.

Όταν τελείωσα, επικράτησε σιωπή.

Έπειτα ο Μάρκους μίλησε.

«Τα έγγραφα που υπέγραψες...»

«Τα θυμάσαι;»

«Ναι.»

«Τα υπέγραψες ακριβώς όπως στα έδωσε;»

Χαμογέλασα αμυδρά.

«Όχι.»

«Ήλπιζα ότι θα μου το έλεγες αυτό.»

Τρία χρόνια νωρίτερα, ο Τζούλιαν είχε ήδη προδώσει την εμπιστοσύνη μου.

Είχε χρησιμοποιήσει την υπογραφή μου χωρίς την άδειά μου σε μια κοινή οικονομική αίτηση.

Τότε τον είχα συγχωρήσει.

Αλλά μέσα μου κάτι είχε αλλάξει.

Δεν εμπιστευόμουν πλέον τυφλά κανέναν σε οικονομικά ζητήματα.

Γι' αυτό, όταν πριν από λίγες εβδομάδες μου είχε ζητήσει να υπογράψω τα νέα εταιρικά έγγραφα, δεν είχα ενεργήσει απερίσκεπτα.

Είχα συμβουλευτεί κρυφά τον Μάρκους.

Και μαζί είχαμε προσθέσει μια απολύτως νόμιμη ρήτρα.

Μια μικρή παράγραφο.

Κρυμμένη στις τελευταίες σελίδες.

Μια παράγραφο που ο Τζούλιαν δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να διαβάσει.

Σύμφωνα με αυτήν, οποιαδήποτε μεταφορά περιουσίας ή χρημάτων μεγάλης αξίας απαιτούσε δεύτερη προσωπική επιβεβαίωση από εμένα μέσω του ιδιωτικού μου λογαριασμού και ειδική πιστοποίηση ταυτότητας.

Χωρίς αυτήν...

Καμία μεταβίβαση δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί.

Ο Μάρκους χαμογέλασε.

«Ο Τζούλιαν είναι τόσο αλαζόνας που υπέγραψε χωρίς να διαβάσει τις τελευταίες σελίδες.»

«Πιστεύει ότι σήμερα θα αποκτήσει το σπίτι.»

«Αλλά στην πραγματικότητα θα ενεργοποιήσει όλους τους μηχανισμούς ασφαλείας.»

Ένιωσα για πρώτη φορά ότι μπορούσα να αναπνεύσω.

«Τι κάνουμε τώρα;»

Η απάντησή του ήταν άμεση.

«Εγώ θα επικοινωνήσω αμέσως με την τράπεζα.»

«Θα παγώσουμε κάθε ύποπτη συναλλαγή.»

«Θα ειδοποιήσουμε το τμήμα οικονομικών εγκλημάτων.»

«Και θα ξεκινήσουμε πλήρη έλεγχο της εταιρείας του.»

«Εσύ...»

«Θα πας σπίτι σαν να μη συνέβη τίποτα.»

Έκλεισα το τηλέφωνο.

Για πρώτη φορά μετά το σοκ, ένιωθα ότι είχα ξανά τον έλεγχο.

---

Λίγες ώρες αργότερα μπήκα στο σπίτι.

Ο Τζούλιαν καθόταν χαλαρός στον καναπέ.

Έπινε ουίσκι.

Ο δερμάτινος χαρτοφύλακάς του βρισκόταν ανοιχτός στο τραπεζάκι.

Σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε.

Το ίδιο ψεύτικο χαμόγελο που τόσα χρόνια θεωρούσα ειλικρινές.

«Πού ήσουν;» με ρώτησε.

«Στο αεροδρόμιο.»

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, αλλά το πρόσωπό μου παρέμενε ανέκφραστο.

«Και πώς πήγε η μεγάλη επαγγελματική συνάντηση;»

Δεν δίστασε ούτε στιγμή.

«Κουραστική.»

«Δικηγόροι.»

«Επενδυτές.»

«Οικονομικά σχέδια.»

Άλλο ένα ψέμα.

Ειπωμένο με απόλυτη φυσικότητα.

Λίγη ώρα αργότερα έκλεισε τον χαρτοφύλακα.

Έβγαλε έναν νέο φάκελο.

Τον ακούμπησε μπροστά μου μαζί με ένα ασημένιο στυλό.

«Χρειάζομαι άλλη μία υπογραφή.»

Έσκυψα πάνω από τα χαρτιά.

Και τότε το είδα.

Κάτω από το όνομα του Τζούλιαν υπήρχε ακόμη ένα.

Σάρα Στέρλινγκ.

Ακριβώς η γυναίκα που είχα δει στο αεροδρόμιο.

Δίπλα στο όνομά της αναγραφόταν:

Ανώτερη Αντιπρόεδρος και Συνιδιοκτήτρια.

Σήκωσα αργά το βλέμμα.

«Δεν θυμάμαι να μου έχεις μιλήσει ποτέ για τη Σάρα.»

Το πρόσωπό του πάγωσε για μια στιγμή.

Ύστερα προσπάθησε να χαμογελάσει.

«Είναι... απλώς μία συνεργάτιδα.»

Τον κοίταξα χωρίς να πω λέξη.

Έβγαλα αργά το κινητό μου από την τσέπη.

Πάτησα αναπαραγωγή.

Και μέσα στο σαλόνι ακούστηκε καθαρά η δική του φωνή:

«Όταν ολοκληρωθεί η μεταβίβαση... δεν θα της μείνει τίποτα.»

Το ποτήρι με το ουίσκι γλίστρησε σχεδόν από το χέρι του.

Το πρόσωπό του έχασε κάθε χρώμα.

Με κοίταξε τρομοκρατημένος.

«Κλάρα... μπορώ να το εξηγήσω...»

Τον διέκοψα ήρεμα.

«Όχι.»

«Τώρα... θα το εξηγήσεις σε άλλους.»

Την ίδια ακριβώς στιγμή...

Το κινητό του άρχισε να χτυπάει επίμονα.

Κοίταξε την οθόνη.

Ήταν η Σάρα.

Και από την έκφραση του προσώπου του κατάλαβα ότι...

η παγίδα μόλις είχε αρχίσει να κλείνει γύρω του.

👉 Τέλος του PART 3

Στο PART 4, ο Τζούλιαν απαντά πανικόβλητος στην κλήση της Σάρα, οι τραπεζικοί λογαριασμοί παγώνουν, οι ερευνητές φτάνουν στο σπίτι και η αυτοκρατορία που πίστευε ότι είχε χτίσει καταρρέει μέσα σε λίγα λεπτά...

ΜΕΡΟΣ 4