ΜΕΡΟΣ 2 — «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ… ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΓΙΑ 8 ΧΡΟΝΙΑ»

Η διεύθυνση που είχε γράψει ο Τζέρεμι στο χαρτί με οδήγησε σαράντα λεπτά μακριά από το σπίτι μας.

Όσο πλησίαζα, το μυαλό μου γέμιζε ερωτήσεις.

Ποια ήταν η Νόρα;

Τι είχε σχέση με τον Ζέιν;

Και γιατί ο γιος μου είχε βρει το όνομά της μέσα στα παλιά αρχεία του πατέρα του;

Το χειρότερο όμως ήταν άλλο.

Η Τζάνις την είχε επισκεφθεί.

Ή τουλάχιστον, αυτό ισχυριζόταν η Νόρα.

Και αν ήταν αλήθεια…

τότε η κόρη μου μπορεί να γνώριζε κάτι πριν πάει στη λίμνη.

Κάτι που κανείς δεν μου είχε πει ποτέ.

Σταμάτησα μπροστά σε μια παλιά διπλοκατοικία από τούβλα.

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

Χτύπησα την πόρτα.

Περίμενα.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, η πόρτα άνοιξε.

Μια γυναίκα στεκόταν μπροστά μου.

Ήταν γύρω στα πενήντα.

Τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να γκριζάρουν στους κροτάφους και το πρόσωπό της έδειχνε κουρασμένο.

Με κοίταξε.

«Μπορώ να σε βοηθήσω;»

Έβγαλα το σημείωμα του Τζέρεμι από την τσάντα μου.

«Ο γιος μου μίλησε χθες για πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια.»

Το πρόσωπό της άλλαξε αμέσως.

Σαν να είχε ακούσει ένα όνομα που περίμενε χρόνια να ξανακούσει.

«Τζέρεμι;»

Έγνεψα.

Η Νόρα έκανε στην άκρη.

«Έλα μέσα.»

Μπήκα.

Καθίσαμε στην κουζίνα.

Άφησα το σημείωμα πάνω στο τραπέζι.

«Ο γιος μου είπε ότι άκουσε τον άντρα μου και τον αδερφό σου να μαλώνουν πριν από την εκδρομή στη λίμνη.»

Η Νόρα δεν φάνηκε έκπληκτη.

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που με τρόμαξε.

Της μίλησα για όλα.

Για τα λόγια του Τζέρεμι στο δείπνο.

Για τον φόβο στο πρόσωπο του Ζέιν.

Για το σημείωμα.

Για τη σιωπή οκτώ χρόνων.

Η Νόρα άκουγε χωρίς να με διακόψει.

Όταν τελείωσα, δεν απάντησε αμέσως.

Αντί γι' αυτό, σηκώθηκε.

Πήγε σε ένα παλιό ντουλάπι.

Και έβγαλε έναν φάκελο.

Τον άνοιξε.

Από μέσα έβγαλε ένα παιδικό σχέδιο.

Το ακούμπησε μπροστά μου.

Δύο φιγούρες από ξυλάκια στέκονταν δίπλα σε γαλάζια νερά.

Στην άκρη του χαρτιού υπήρχαν με μεγάλα, ασταθή γράμματα τέσσερις λέξεις.

NORA BAD. MAN MAD.

Ένιωσα το στήθος μου να σφίγγεται.

«Τι είναι αυτό;»

Η Νόρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Η Τζάνις μου το έδωσε την προηγούμενη ημέρα από την εκδρομή στη λίμνη.»

Το χαρτί άρχισε να τρέμει στα δάχτυλά μου.

«Η Τζάνις ήταν εδώ;»

«Ναι.»

«Γιατί;»

Η Νόρα με κοίταξε.

«Εκείνη και ο Τζέρεμι είχαν έρθει στο γραφείο μου. Ζωγράφιζαν. Έπαιζαν. Ήταν παιδιά.»

Σταμάτησε.

«Τότε άκουσαν τον Ζέιν και τον Ντιν να μαλώνουν στο τέλος του διαδρόμου.»

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Τι έλεγαν;»

Η Νόρα έσκυψε μπροστά.

«Δεν άκουσαν τα πάντα. Αλλά η Τζάνις πλησίασε περισσότερο.»

«Γιατί;»

«Επειδή φοβήθηκε.»

Έκλεισα τα μάτια μου.

«Τι άκουσε;»

Η Νόρα δεν απάντησε αμέσως.

«Άκουσε το όνομά σου.»

Άνοιξα τα μάτια μου.

«Το δικό μου;»

«Ναι.»

Ένιωσα ένα βάρος στο στήθος μου.

«Και μετά;»

«Άκουσε τον Ντιν να λέει ότι αν εσύ πήγαινες στο διοικητικό συμβούλιο, θα έχανε τον έλεγχο μιας συγκεκριμένης συμφωνίας.»

«Ποιας συμφωνίας;»

Η Νόρα με κοίταξε στα μάτια.

«Της συμφωνίας που αφορούσε το σπίτι σας.»

Πάγωσα.

Το σπίτι.

Το σπίτι όπου μεγάλωσα.

Το σπίτι όπου μεγάλωσαν τα παιδιά μου.

Το σπίτι που πίστευα ότι ο Ζέιν είχε σώσει πριν από είκοσι δύο χρόνια.

«Ο Ζέιν μου είχε πει ότι ένας ανώνυμος επενδυτής μας είχε βοηθήσει», είπα.

Η Νόρα χαμογέλασε πικρά.

«Δεν ήταν ανώνυμος.»

«Ποιος ήταν;»

Η απάντηση ήρθε σαν χτύπημα.

«Εγώ.»

Έμεινα ακίνητη.

«Εσύ;»

Έγνεψε.

«Εγώ έσωσα το σπίτι σας.»

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Η Νόρα άνοιξε έναν δεύτερο φάκελο.

Έβγαλε ένα παλιό αντίγραφο δανείου.

Η διεύθυνσή μας ήταν γραμμένη στην κορυφή.

Το όνομά της βρισκόταν ως εγγυήτρια.

«Είχα χρήματα από την κληρονομιά της γιαγιάς μου», εξήγησε. «Όταν κατάλαβα τι έκανε ο Ντιν, χρησιμοποίησα μέρος τους για να σας δώσω χρόνο.»

«Τι έκανε;»

Η Νόρα με κοίταξε.

«Ο Ντιν χειραγωγούσε τα οικονομικά της οικογενειακής επιχείρησης.»

Έβγαλε κι άλλα έγγραφα.

«Μετέφερε ζημιές σε λογαριασμούς που συνδέονταν με τον Ζέιν.»

Κοίταξα τα χαρτιά.

«Γιατί;»

«Για να κάνει τον Ζέιν να φαίνεται ανίκανος.»

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

«Και μετά;»

«Αν ο Ζέιν έχανε τον έλεγχο του τμήματός του, ο Ντιν θα μπορούσε να αγοράσει τις μετοχές του φθηνά.»

Σήκωσα το βλέμμα.

«Ήθελε να πάρει τον έλεγχο της εταιρείας.»

«Ακριβώς.»

Όλα άρχισαν να συνδέονται.

Ο καβγάς.

Το σπίτι.

Το δάνειο.

Η λίμνη.

Η σιωπή του Ζέιν.

Και ο φόβος του Τζέρεμι.

«Πες μου κάτι», είπα.

Η φωνή μου έτρεμε.

«Ο Ζέιν είπε ψέματα για την Τζάνις;»

Η Νόρα με κοίταξε χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια.

«Όχι.»

Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή.

«Ο θάνατός της ήταν ατύχημα.»

Έκλεισα τα μάτια.

Ένα μέρος μου ένιωσε ανακούφιση.

Αλλά ένα άλλο μέρος…

πονούσε ακόμα περισσότερο.

Γιατί τώρα καταλάβαινα.

Ο Τζέρεμι ήταν μόλις πέντε ετών.

Είχε ακούσει έναν καβγά.

Είχε δει την αδερφή του να φοβάται.

Και την επόμενη ημέρα…

την είδε να χάνεται στη λίμνη.

Για οκτώ χρόνια, ίσως πίστευε ότι τα δύο πράγματα συνδέονταν.

Ότι η αδερφή του πέθανε επειδή είχε ακούσει κάτι που δεν έπρεπε.

Και ίσως γι' αυτό σταμάτησε να μιλάει.

Ίσως φοβόταν ότι αν μιλούσε…

κάποιος άλλος θα πέθαινε.

«Γιατί δεν μου το είπε ο Ζέιν;» ψιθύρισα.

Η Νόρα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή μετά τον θάνατο της Τζάνις, όλα έγιναν πιο περίπλοκα.»

«Πιο περίπλοκα;»

«Ο Τζέρεμι σταμάτησε να μιλάει. Ο γάμος σας άρχισε να καταρρέει. Ο Ζέιν πίστεψε ότι η αλήθεια θα έκανε τα πράγματα χειρότερα.»

Γέλασα πικρά.

«Και έτσι αποφάσισε να μη μου πει τίποτα.»

«Ναι.»

«Για οκτώ χρόνια.»

«Ναι.»

Σηκώθηκα.

«Τότε τι άλλο δεν μου έχει πει;»

Η Νόρα δεν απάντησε.

Αυτό ήταν αρκετό.

«Τι άλλο;»

Η Νόρα πήρε έναν τελευταίο φάκελο.

«Αυτό μου το έστειλε ο Ζέιν πριν από έξι εβδομάδες.»

Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.

«Έξι εβδομάδες;»

«Ναι.»

Άνοιξε τον φάκελο.

Ήταν ένα γράμμα.

Το διάβασα.

Ο Ζέιν παραδεχόταν τα πάντα.

Ο Ντιν είχε παραποιήσει τα οικονομικά.

Η Νόρα είχε σώσει το σπίτι.

Ο Ζέιν είχε επιλέξει τη σιωπή.

Και η σιωπή του είχε καταστρέψει περισσότερες ζωές απ' όσες είχε προστατεύσει.

Στο τέλος υπήρχε μία πρόταση.

«Αν κάποια μέρα η Κλερ έρθει σε εσένα, δώσε της αυτό.»

Σήκωσα το βλέμμα μου.

«Γιατί τώρα;»

Η Νόρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Επειδή ο Ντιν πρόκειται να γίνει επίτιμος πρόεδρος της εταιρείας.»

Πάγωσα.

«Τι;»

«Το συμβούλιο θα τον τιμήσει την επόμενη εβδομάδα.»

Ένιωσα τον θυμό να ανεβαίνει μέσα μου.

Όλα αυτά τα χρόνια…

Ο Ντιν συνέχιζε τη ζωή του.

Ενώ η Νόρα είχε χάσει την καριέρα της.

Ενώ ο Τζέρεμι είχε χάσει τη φωνή του.

Ενώ η Τζάνις είχε χαθεί.

Και ο Ζέιν…

είχε κρατήσει τη σιωπή του.

Έκλεισα τον φάκελο.

«Θέλω να τον δω.»

Η Νόρα με κοίταξε.

«Ποιον;»

«Τον Ζέιν.»

Όταν επέστρεψα στο σπίτι, τον βρήκα να με περιμένει στη βεράντα.

Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω πώς ήξερε ότι είχα πάει στη Νόρα.

Το πρόσωπό του τα έλεγε όλα.

Στάθηκε όρθιος.

«Κλερ…»

«Άκουσε η Τζάνις εσένα και τον Ντιν να μαλώνετε πριν από τη λίμνη;»

Ο Ζέιν πάγωσε.

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν μίλησε.

Και τότε είπε:

«Ναι.»

Πίσω μου, μέσα στο σπίτι, άκουσα έναν θόρυβο.

Γύρισα.

Ο Τζέρεμι στεκόταν πίσω από την πόρτα.

Άκουγε.

Ο Ζέιν τον είδε.

Και τότε κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί.

«Δεν ήξερα πόσα είχε ακούσει η Τζάνις», είπε.

Ο Τζέρεμι παρέμεινε ακίνητος.

«Ούτε πόσα είχε ακούσει ο Τζέρεμι.»

«Αλλά ήξερες ότι είχαν ακούσει κάτι.»

Ο Ζέιν κατέβασε το κεφάλι.

«Ναι.»

«Και παρ' όλα αυτά τους πήγες στη λίμνη την επόμενη ημέρα.»

«Δεν είχα άλλη επιλογή.»

«Είχες πάντα επιλογή!»

Η φωνή μου αντήχησε στη βεράντα.

«Είχες επιλογή να μου πεις την αλήθεια.»

«Φοβόμουν.»

«Όχι», είπα. «Φοβόσουν τις συνέπειες.»

Ο Ζέιν κάθισε στα σκαλιά.

«Νόμιζα ότι αν μιλούσα, ο Τζέρεμι θα πίστευε ότι εγώ προκάλεσα τον θάνατο της Τζάνις.»

Κοίταξα τον γιο μου.

Ήταν ακίνητος.

«Και έτσι άφησες το παιδί σου να πιστεύει μόνο του τη χειρότερη εκδοχή.»

Ο Ζέιν άρχισε να κλαίει.

Αλλά εγώ δεν μπορούσα να τον λυπηθώ.

Όχι ακόμα.

«Ο Ντιν θα τιμηθεί την επόμενη εβδομάδα», είπα.

Ο Ζέιν σήκωσε το βλέμμα.

«Το ξέρω.»

«Και εσύ θα τον αφήσεις;»

«Όχι.»

Για πρώτη φορά, η φωνή του ήταν σταθερή.

«Δεν θα τον αφήσω.»

Έβγαλε έναν φάκελο από το παλτό του.

«Έχω ήδη ετοιμάσει τα έγγραφα.»

Τον κοίταξα.

«Τι έγγραφα;»

Ο Ζέιν τα ακούμπησε πάνω στο τραπέζι.

«Μεταβίβασα τις μετοχές μου με δικαίωμα ψήφου σε εσένα.»

Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.

«Τι έκανες;»

«Κατά τη διάρκεια του χωρισμού μας.»

«Γιατί;»

«Επειδή δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω την οικογένειά μου.»

Τον κοίταξα.

«Για πρώτη φορά στη ζωή σου, λες την αλήθεια.»

Ο Ζέιν έσκυψε το κεφάλι.

Πήρα τα έγγραφα.

Και τότε κατάλαβα.

Η επόμενη εβδομάδα δεν θα ήταν απλώς ένα οικογενειακό σκάνδαλο.

Θα ήταν η στιγμή που θα έπρεπε να αποφασίσω αν θα έμενα σιωπηλή…

ή αν θα αποκάλυπτα μπροστά σε ολόκληρη την εταιρεία την αλήθεια που είχε θαφτεί για είκοσι δύο χρόνια.

Και το πιο τρομακτικό ήταν ότι…

ο Ντιν δεν είχε ιδέα πως η γυναίκα που κάποτε θεωρούσε αδύναμη θα στεκόταν μπροστά του με όλα τα στοιχεία στα χέρια της.

Γιατί στο επόμενο μέρος, η αλήθεια θα βγει στο φως… και ο Ντιν θα καταλάβει πολύ αργά ότι το μεγαλύτερο λάθος του ήταν πως πίστεψε ότι όλοι θα συνέχιζαν να σιωπούν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…

ΜΕΡΟΣ 3