ΜΕΡΟΣ 4: «ΣΑΣ ΒΡΗΚΑΜΕ» — Ο ΕΧΘΡΟΣ ΗΤΑΝ ΗΔΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

Το μήνυμα έμεινε στην οθόνη για λίγα δευτερόλεπτα.

«Σας βρήκαμε.»

Και από κάτω...

η φωτογραφία της Γκρέις.

Μέσα στο σπίτι μου.

Τραβηγμένη μόλις λίγα λεπτά πριν.

Κανείς δεν μίλησε.

Ούτε καν η Έμιλι.

Ο ντετέκτιβ Κόουλ άρπαξε το τηλέφωνο από το χέρι της.

«Μην το αγγίξεις ξανά.»

«Ποιος το έστειλε;» ρώτησα.

«Δεν ξέρω.»

Ο Κόουλ κοίταξε γύρω από το δωμάτιο.

Τα παράθυρα.

Τις πόρτες.

Την κάμερα ασφαλείας πάνω από την είσοδο.

Μετά κοίταξε την πρίζα δίπλα στην τηλεόραση.

«Πόσο καιρό έχεις αυτή την κάμερα;»

«Τρία χρόνια.»

«Ποιος την εγκατέστησε;»

«Ένας τεχνικός που μου πρότεινε ο Χάρις.»

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν χειρότερη από οποιαδήποτε απάντηση.

Ο Κόουλ σηκώθηκε αμέσως.

«Κλείσε το ρεύμα.»

«Γιατί;»

«Επειδή δεν ξέρουμε τι είναι συνδεδεμένο εδώ μέσα.»

Έβγαλα το καλώδιο.

Η τηλεόραση έσβησε.

Ο δρομολογητής έσβησε.

Το σπίτι βυθίστηκε στη σιωπή.

Και τότε ακούσαμε έναν μικρό ήχο.

Ένα ανεπαίσθητο μπιπ.

Η Έμιλι κοίταξε την Γκρέις.

Ο Κόουλ έσκυψε αμέσως προς το μωρό.

«Δεν είναι από την ταινία.»

«Την έχουμε ήδη αφαιρέσει», είπα.

«Ακριβώς.»

Ο Κόουλ έφερε έναν μικρό σαρωτή.

Τον πέρασε αργά γύρω από την κουβέρτα.

Το μηχάνημα άρχισε να κάνει έναν σταθερό ήχο.

Ο Κόουλ πάγωσε.

«Το εμφύτευμα λειτουργεί.»

Η Έμιλι άρχισε να τρέμει.

«Μπορείς να το αφαιρέσεις;»

«Όχι εδώ.»

«Τότε πού;»

«Σε ασφαλές ιατρικό κέντρο.»

«Ποιο;»

Ο Κόουλ δεν απάντησε αμέσως.

«Κανένα που έχει συνεργαστεί με το Bellweather.»

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που με έκανε να καταλάβω πόσο βαθιά είχε φτάσει η υπόθεση.

Δεν εμπιστευόμασταν πλέον ούτε τα νοσοκομεία.

Ούτε τους γιατρούς.

Ούτε τους αστυνομικούς.

Ούτε τα συστήματα που υποτίθεται ότι υπήρχαν για να προστατεύουν ανθρώπους σαν εμάς.

Και τότε...

χτύπησε το κουδούνι.

Όλοι παγώσαμε.

Μία φορά.

Έπειτα δεύτερη.

Ο Κόουλ σήκωσε το χέρι του.

«Κανείς δεν κινείται.»

Πλησίασε αθόρυβα την πόρτα.

Κοίταξε από το μικρό πλαϊνό παράθυρο.

Και μετά γύρισε.

«Είναι η Καρολάιν.»

Η Έμιλι έκανε να σηκωθεί.

Ο Κόουλ την σταμάτησε.

«Περίμενε.»

Άνοιξε την πόρτα μόνο λίγα εκατοστά.

Η Καρολάιν στεκόταν στην αυλή.

Χλωμή.

Εξαντλημένη.

Με ένα βαθύ τραύμα στο μέτωπο.

«Μπες μέσα», είπε ο Κόουλ.

Εκείνη μπήκε.

Μόλις είδε την Έμιλι, άρχισε να κλαίει.

«Δεν έπρεπε να έρθω εδώ.»

Η Έμιλι την αγκάλιασε.

«Μου είπες ότι ήσουν ασφαλής.»

«Δεν ήμουν ποτέ.»

«Τότε γιατί μας έστειλες εκείνη τη φωτογραφία;»

Η Καρολάιν κοίταξε τον Κόουλ.

«Δεν την έστειλα εγώ.»

Όλοι παγώσαμε.

«Τότε ποιος;»

Η Καρολάιν ψιθύρισε:

«Ο Χάρις.»

«Μα ο Χάρις είναι υπό κράτηση.»

«Δεν μιλάω για τώρα.»

Έβγαλε ένα μικρό USB από την τσέπη της.

«Μιλάω για πριν.»

Ο Κόουλ το πήρε.

«Τι έχει μέσα;»

«Την αλήθεια.»

«Για τον Χάρις;»

«Για όλους.»

Κάθισε βαριά στον καναπέ.

«Ο Χάρις δεν μπήκε στην υπόθεση επειδή ήταν διεφθαρμένος αστυνομικός.»

«Τότε γιατί;»

«Επειδή τον στρατολόγησαν.»

«Ποιοι;»

Η Καρολάιν κοίταξε την Έμιλι.

«Άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το Bellweather στα χαρτιά.»

Ο Κόουλ έβαλε το USB στον φορητό υπολογιστή.

Ένα αρχείο εμφανίστηκε.

BELLWEATHER — PRIVATE CLIENTS

Το άνοιξε.

Μία λίστα.

Ονόματα.

Ημερομηνίες.

Πληρωμές.

Και δίπλα σε κάθε όνομα ένας κωδικός.

Ο Κόουλ άρχισε να διαβάζει.

«Δικαστής...»

Σταμάτησε.

«Δικαστής;»

Προχώρησε.

«Δικηγόρος...»

Άλλη γραμμή.

«Διοικητικός υπάλληλος νοσοκομείου...»

Άλλη.

«Αστυνομικός...»

Άλλη.

Και τότε είδε το τελευταίο όνομα.

Δεν μίλησε.

Η Έμιλι τον κοίταξε.

«Ποιο είναι;»

Ο Κόουλ γύρισε την οθόνη.

Το όνομα ήταν του πρώην συζύγου της.

ΤΖΕΪΚ.

Η Έμιλι έμεινε ακίνητη.

«Όχι.»

Η Καρολάιν έκλεισε τα μάτια.

«Ναι.»

«Ο Τζέικ δεν είχε καμία σχέση με το Bellweather.»

«Είχε περισσότερη σχέση από όσο νομίζεις.»

«Τι έκανε;»

«Πλήρωσε.»

«Για τι;»

Η Καρολάιν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Για να μην καταστραφεί το έμβρυό σας.»

Η Έμιλι δεν κατάλαβε.

«Τι;»

«Ο Τζέικ δεν ήθελε να το καταστρέψουν.»

«Αλλά υπέγραψε τα χαρτιά.»

«Τα υπέγραψε επειδή ήθελε να πιστέψεις ότι συμφωνούσε μαζί σου.»

Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.

«Γιατί;»

Η Καρολάιν την κοίταξε.

«Επειδή ήθελε να κρατήσει το έμβρυο για αργότερα.»

Το δωμάτιο πάγωσε.

«Για ποιο λόγο;»

Η Καρολάιν κοίταξε την Γκρέις.

«Επειδή ήξερε ότι κάποια μέρα θα μπορούσε να γίνει πολύτιμο.»

Ο Κόουλ άνοιξε ένα δεύτερο αρχείο.

Εκεί υπήρχε μια συμφωνία.

Υπογραφή Τζέικ.

Υπογραφή Βος.

Και ένα ποσό.

$180.000.

Η Έμιλι έβαλε τα χέρια στο πρόσωπό της.

«Πούλησε το παιδί μας;»

«Όχι ακριβώς», είπε η Καρολάιν.

«Τότε τι έκανε;»

«Πούλησε τα δικαιώματα πρόσβασης στο έμβρυο.»

«Αυτό δεν έχει νόημα.»

«Για αυτούς είχε.»

Η Καρολάιν εξήγησε ότι το Bellweather είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο ανθρώπων που αναζητούσαν γενετικό υλικό από συγκεκριμένες οικογένειες.

Μερικοί πελάτες δεν ήθελαν απλώς ένα παιδί.

Ήθελαν συγκεκριμένο γενετικό προφίλ.

Και το έμβρυο της Έμιλι είχε θεωρηθεί εξαιρετικά επιθυμητό.

«Γιατί;» ρώτησε η Έμιλι.

Η Καρολάιν δίστασε.

«Επειδή το ιστορικό υγείας της οικογένειάς σου ήταν καθαρό.»

Η Έμιλι κοίταξε την Γκρέις.

«Και αυτό ήταν αρκετό για να πουλήσουν ένα παιδί;»

«Για αυτούς, ναι.»

Ο Κόουλ χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.

«Ποιος ήταν ο τελικός αγοραστής;»

Η Καρολάιν δεν απάντησε.

«Καρολάιν.»

«Δεν ξέρω το όνομα.»

«Τότε τι ξέρεις;»

«Ξέρω ότι δεν ήταν ένα ζευγάρι.»

Ο Κόουλ πάγωσε.

«Τότε ποιος;»

Η Καρολάιν έβγαλε ένα δεύτερο χαρτί.

«Ένας οργανισμός.»

Ο Κόουλ το διάβασε.

«Ιατρικό ερευνητικό ίδρυμα.»

«Νόμιμο;»

Η Καρολάιν γέλασε πικρά.

«Εμφανιζόταν νόμιμο.»

Και τότε είπε κάτι που κανείς μας δεν περίμενε.

«Ο Βος δεν ήταν ο αρχηγός.»

Η Έμιλι σήκωσε το κεφάλι.

«Τι;»

«Ο Βος ήταν διαχειριστής.»

«Τότε ποιος έδινε τις εντολές;»

Η Καρολάιν κοίταξε τον Κόουλ.

«Ο Χάρις.»

«Ο Χάρις;»

«Όχι μόνος του.»

«Ποιος ήταν πάνω από αυτόν;»

Η Καρολάιν ψιθύρισε ένα όνομα.

Ο Κόουλ έχασε το χρώμα του προσώπου του.

«Δεν γίνεται.»

«Γίνεται.»

«Είναι νεκρός.»

«Όχι.»

Η Καρολάιν έδειξε την τελευταία σελίδα.

Εκεί υπήρχε μια πρόσφατη υπογραφή.

Μια ημερομηνία από μόλις δύο εβδομάδες πριν.

Και ένα όνομα.

ΤΖΕΪΚ.

Η Έμιλι σηκώθηκε απότομα.

«Ο πρώην άντρας μου είναι νεκρός εδώ και δύο χρόνια.»

Η Καρολάιν την κοίταξε στα μάτια.

«Αυτό ακριβώς ήθελαν να πιστεύεις.»

Δεν πρόλαβε να συνεχίσει.

Ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος από τον επάνω όροφο.

Κάτι έπεσε.

Ο Κόουλ έβγαλε το όπλο του.

«Μείνετε εδώ.»

Ανέβηκε τη σκάλα.

Ακούσαμε δύο βήματα.

Μετά ένα τρίξιμο.

Και ξαφνικά...

σιωπή.

«Κόουλ;»

Καμία απάντηση.

Η Έμιλι έσφιξε την Γκρέις.

Η Καρολάιν σηκώθηκε.

«Πρέπει να φύγουμε.»

«Πού;»

«Από την πίσω πόρτα.»

«Και ο Κόουλ;»

«Δεν είναι μόνος πάνω.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Ποιος είναι μαζί του;»

Η Καρολάιν δεν απάντησε.

Τότε ακούστηκε ένας άντρας από τον επάνω όροφο.

Ήρεμος.

Σχεδόν ευγενικός.

«Μην τρομάζετε.»

Η Έμιλι πάγωσε.

Γιατί αναγνώρισε τη φωνή.

Εγώ επίσης.

Ήταν η φωνή του ανθρώπου που είχα ακούσει εκατοντάδες φορές.

Του ανθρώπου που νόμιζα ότι είχα χάσει για πάντα.

Του ανθρώπου που όλοι πίστευαν νεκρό.

Ο Τζέικ.

«Έμιλι», είπε.

«Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την κόρη μας.»

Και τότε ακούστηκε ένας πυροβολισμός από τον επάνω όροφο.

Η Γκρέις άρχισε να κλαίει.

Η Έμιλι κοίταξε την πόρτα.

Και για πρώτη φορά δεν ήξερε αν έπρεπε να τρέξει...

ή να ανέβει τις σκάλες για να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι είχε πεθάνει δύο χρόνια πριν...

ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ