ΜΕΡΟΣ 2: ΤΟ ΨΕΥΤΙΚΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ

Η Έιμι δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου το προηγούμενο βράδυ.

Όχι επειδή φοβόταν το πάρτι.

Φοβόταν τη στιγμή που θα άνοιγε η πόρτα.

Τη στιγμή που ο Τζόρνταν θα εμφανιζόταν στο σπίτι όπου είχαν μεγαλώσει τα παιδιά τους, έχοντας στο πλευρό του την Πέρσι — τη γυναίκα για την οποία είχε εγκαταλείψει έναν γάμο είκοσι ετών.

Και, πάνω απ' όλα, φοβόταν το βλέμμα των παιδιών της.

Δεν ήθελε ο Ίθαν να δει τη μητέρα του να καταρρέει.

Δεν ήθελε η μεγαλύτερη κόρη της να αναγκαστεί να την παρηγορήσει ξανά.

Γι' αυτό είχε πάρει μια απόφαση που ακόμα και η ίδια δυσκολευόταν να πιστέψει.

Θα προσλάμβανε έναν ηθοποιό.

Έναν άντρα που θα στεκόταν δίπλα της.

Που θα χαμογελούσε.

Που θα της έδινε την ψευδαίσθηση ότι κάποιος την επέλεγε.

Έστω και για λίγες ώρες.

Το όνομά του ήταν Κλαρκ.

Και όταν τον συνάντησε για πρώτη φορά, η Έιμι ένιωσε αμέσως πως είχε κάνει λάθος.

Ήταν υπερβολικά γοητευτικός.

Υπερβολικά άνετος.

Υπερβολικά... τέλειος.

«Κανείς δεν θα το πιστέψει», του είπε.

Ο Κλαρκ χαμογέλασε.

«Δεν χρειάζεται να πιστέψει κανείς τίποτα.»

«Τότε γιατί είμαι εδώ;»

«Για να θυμηθείς κάτι.»

Η Έιμι συνοφρυώθηκε.

«Τι πράγμα;»

Ο Κλαρκ έσκυψε ελαφρώς προς το μέρος της.

«Ότι δεν χρειάζεσαι την άδεια κανενός για να θεωρείσαι σημαντική.»

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν μίλησε.

Είχε ξεχάσει πώς ήταν να ακούει έναν άντρα να της μιλάει χωρίς να την κάνει να αισθάνεται λίγη.

Ο Τζόρνταν είχε καταφέρει να την πείσει ότι μετά από είκοσι χρόνια γάμου, τέσσερα παιδιά και μια ζωή αφιερωμένη στην οικογένειά τους, εκείνη ήταν πλέον... περιττή.

Ο Κλαρκ, μέσα σε λίγα λεπτά, έκανε κάτι που δεν είχε καταφέρει κανείς εδώ και μήνες.

Της θύμισε ότι υπήρχε ακόμα.

Όταν έφτασε η μέρα του πάρτι, η Έιμι στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη.

Δεν φόρεσε κάτι προκλητικό.

Δεν προσπάθησε να γίνει νεότερη.

Δεν προσπάθησε να μοιάσει στην Πέρσι.

Φόρεσε ένα φόρεμα που της άρεσε.

Έφτιαξε τα μαλλιά της.

Και, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, κοίταξε τον εαυτό της χωρίς να ψάχνει τα ελαττώματα που ο Τζόρνταν είχε μάθει να της δείχνει.

«Μαμά;»

Γύρισε.

Ο Ίθαν στεκόταν στην πόρτα.

«Είσαι όμορφη.»

Η Έιμι χαμογέλασε.

«Ευχαριστώ, αγάπη μου.»

Ο Ίθαν δίστασε.

«Ο φίλος σου θα έρθει;»

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.

«Ναι.»

«Τον αγαπάς;»

Η ερώτηση την αιφνιδίασε.

«Είναι... ένας φίλος.»

Ο Ίθαν χαμογέλασε.

«Εντάξει.»

Και έφυγε.

Η Έιμι έμεινε μόνη.

Δεν ήξερε ακόμα ότι ο γιος της είχε ετοιμάσει κάτι που θα έκανε ολόκληρη την αυλή να παγώσει.

---

Το πάρτι ξεκίνησε όμορφα.

Η πισίνα ήταν γεμάτη παιδιά.

Η μουσική έπαιζε.

Οι γείτονες μιλούσαν.

Η Έιμι προσπαθούσε να απολαύσει τη μέρα.

Και ο Κλαρκ ήταν δίπλα της.

Ήταν τόσο φυσικός που, κάποια στιγμή, η Έιμι ξέχασε ότι πληρωνόταν για να βρίσκεται εκεί.

Της έδωσε ένα ποτήρι νερό.

Της ψιθύρισε ένα αστείο.

Γέλασε μαζί της.

Και όταν κάποιος καλεσμένος τους ρώτησε πόσο καιρό ήταν μαζί, ο Κλαρκ απάντησε χωρίς καν να διστάσει.

«Αρκετό καιρό ώστε να ξέρω ότι πάντα ξεχνάει πού αφήνει τα κλειδιά της.»

Η Έιμι τον κοίταξε έκπληκτη.

«Δεν σου είπα ποτέ ότι χάνω τα κλειδιά μου.»

«Το υπέθεσα.»

Για πρώτη φορά, η Έιμι γέλασε πραγματικά.

Και τότε...

Άκουσε έναν γνώριμο ήχο.

Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από το σπίτι.

Η καρδιά της σταμάτησε σχεδόν μαζί του.

Ο Κλαρκ κατάλαβε αμέσως.

Δεν χρειάστηκε να ρωτήσει.

Το χέρι του ακούμπησε απαλά στην πλάτη της.

«Είσαι εντάξει;»

Η Έιμι πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Όχι.»

«Θες να φύγουμε;»

Τον κοίταξε.

«Όχι.»

«Είσαι σίγουρη;»

Η Έιμι κοίταξε γύρω της.

Είδε τον Ίθαν.

Είδε την κόρη της.

Είδε τα παιδιά που είχαν μεγαλώσει μέσα σε αυτό το σπίτι.

Και τότε είπε:

«Αυτή τη φορά δεν θα φύγω εγώ.»

Η μπροστινή πόρτα άνοιξε.

Ο Τζόρνταν μπήκε στην αυλή.

Και δεν ήταν μόνος.

Η Πέρσι ήταν μαζί του.

Ο Τζόρνταν φορούσε εκείνο το χαμόγελο που η Έιμι γνώριζε τόσο καλά.

Το χαμόγελο του ανθρώπου που πιστεύει ότι έχει κερδίσει.

Προχώρησε προς την πισίνα κρατώντας το χέρι της Πέρσι.

Και τότε είδε τον Κλαρκ.

Σταμάτησε.

Τον κοίταξε.

Έπειτα κοίταξε την Έιμι.

Και ξέσπασε σε γέλια.

Όχι ένα απλό γέλιο.

Ένα δυνατό, προσβλητικό γέλιο που έκανε αρκετούς καλεσμένους να γυρίσουν προς το μέρος τους.

«Αλήθεια;» είπε ο Τζόρνταν.

Η Έιμι ένιωσε το πρόσωπό της να καίει.

«Τι;»

«Αυτός είναι;»

Έδειξε τον Κλαρκ.

«Αυτός είναι ο αντικαταστάτης μου;»

Η Πέρσι χαμογέλασε πίσω από το ποτήρι της.

Ο Τζόρνταν συνέχισε.

«Έιμι, περίμενα περισσότερα από εσένα.»

Η Έιμι έμεινε σιωπηλή.

Ο Κλαρκ δεν κουνήθηκε.

Ο Τζόρνταν πλησίασε.

«Πρέπει πραγματικά να πληρώνεις κάποιον για να στέκεται δίπλα σου;»

Μερικοί καλεσμένοι άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον αμήχανα.

Η Έιμι ένιωσε ξανά εκείνο το γνώριμο συναίσθημα.

Ντροπή.

Αμφιβολία.

Η παλιά φωνή στο κεφάλι της που έλεγε:

Ίσως έχει δίκιο.

Τότε ο Κλαρκ έκανε κάτι απροσδόκητο.

Δεν θύμωσε.

Δεν τον προσέβαλε.

Δεν προσπάθησε να αποδείξει τίποτα.

Απλώς γύρισε προς το τραπέζι.

Εκεί βρισκόταν ένα μικρό κουτί.

Το είχε αφήσει εκεί ο Ίθαν.

Ο Κλαρκ το πήρε.

Και στράφηκε προς τον Τζόρνταν.

«Αυτό είναι για σένα.»

Ο Τζόρνταν συνοφρυώθηκε.

«Από ποιον;»

Ο Κλαρκ κοίταξε προς τον Ίθαν.

«Από τα παιδιά σου.»

Ο Τζόρνταν γέλασε ξανά.

«Τι είναι; Κάποιο αστείο;»

«Άνοιξέ το.»

Ο Τζόρνταν πήρε το κουτί.

Για πρώτη φορά, το χαμόγελό του άρχισε να σβήνει.

Άνοιξε το καπάκι.

Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία.

Ο ίδιος.

Πριν από χρόνια.

Ο Ίθαν ήταν μικρός.

Καθόταν στους ώμους του πατέρα του.

Το πρόσωπό του έλαμπε από χαρά.

Ο Τζόρνταν κοίταξε τη φωτογραφία.

Έπειτα έβγαλε τη δεύτερη.

Και την τρίτη.

Κάρτες.

Ζωγραφιές.

Παλιές φωτογραφίες.

Μικρές αναμνήσεις μιας οικογένειας που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος του.

Και μετά...

Είδε τα μηνύματα.

«Μπαμπά, θα έρθεις στον αγώνα μου;»

«Μπαμπά, μπορείς να με πάρεις τηλέφωνο;»

«Μπαμπά, μου λείπεις.»

Αναπάντητα.

Ξανά και ξανά.

Ο Τζόρνταν σταμάτησε να αναπνέει σχεδόν.

Η Πέρσι πλησίασε.

«Τζόρνταν...»

«Μη.»

Η φωνή του ήταν χαμηλή.

Η Έιμι παρακολουθούσε.

Δεν είχε σχεδιάσει αυτό το δώρο.

Δεν είχε γράψει εκείνη το σημείωμα.

Δεν είχε ζητήσει από τα παιδιά της να κάνουν τίποτα.

Αυτό ήταν δικό τους.

Και τότε ο Τζόρνταν βρήκε το τελευταίο χαρτί.

Το σημείωμα του Ίθαν.

Το άνοιξε.

Διάβασε τις πρώτες γραμμές.

Και ξαφνικά το πρόσωπό του άλλαξε.

«Εσύ το έκανες αυτό;»

Η φωνή του ακούστηκε σε ολόκληρη την αυλή.

Η Έιμι πάγωσε.

«Τι;»

Ο Τζόρνταν γύρισε προς το μέρος της.

«Εσύ του είπες να το κάνει!»

«Όχι.»

«Εσύ τον έβαλες εναντίον μου!»

«Τζόρνταν, δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα.»

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν απόλυτη.

Η Πέρσι πήρε το σημείωμα από τα χέρια του.

Το διάβασε.

Και τότε...

Το πρόσωπό της άλλαξε.

Δεν υπήρχε πλέον το χαμόγελο.

Δεν υπήρχε η αλαζονεία.

Μόνο σοκ.

Κοίταξε τον Τζόρνταν.

«Αυτό είναι αλήθεια;»

Ο Τζόρνταν δεν απάντησε.

«Τζόρνταν, σε ρώτησα κάτι.»

«Δεν είναι η στιγμή.»

«Όχι», είπε εκείνη. «Νομίζω ότι είναι ακριβώς η στιγμή.»

Όλοι παρακολουθούσαν.

Ο Κλαρκ στεκόταν δίπλα στην Έιμι.

Και τότε η Πέρσι έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Έβγαλε το βραχιόλι από τον καρπό της.

Το ακούμπησε μέσα στο μικρό κουτί.

«Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτού.»

Ο Τζόρνταν την κοίταξε.

«Πέρσι...»

«Όχι.»

Έκανε ένα βήμα πίσω.

«Μου είπες ότι τα παιδιά σου ήταν εντάξει. Μου είπες ότι η πρώην γυναίκα σου είχε προχωρήσει. Μου είπες ότι ήσουν ένας άντρας που είχε αφήσει πίσω του ένα παλιό κεφάλαιο.»

Κοίταξε το κουτί.

«Αλλά αυτό δεν είναι ένα παλιό κεφάλαιο.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Είναι τα παιδιά σου.»

Ο Τζόρνταν δεν είχε απάντηση.

Και τότε ο Ίθαν κατέβηκε από τη σανίδα της πισίνας.

Πλησίασε αργά.

Κοίταξε τον πατέρα του.

«Μπαμπά...»

Ο Τζόρνταν σήκωσε το κεφάλι.

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, έμοιαζε πραγματικά φοβισμένος.

«Ήθελα απλώς να ξέρεις κάτι.»

Ο Ίθαν έδειξε το κουτί.

«Δεν θέλω να τα πετάξεις.»

Ο Τζόρνταν συνοφρυώθηκε.

«Τι;»

«Οι αναμνήσεις.»

Ο Ίθαν κατάπιε δύσκολα.

«Αλλά αν δεν θέλεις να είσαι ο μπαμπάς μας πια... τότε κράτα τες.»

Η Έιμι ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.

Ο Κλαρκ έσκυψε ελαφρά προς το μέρος της.

Και ψιθύρισε:

«Αυτό το πάρτι δεν είναι για τον Τζόρνταν.»

Η Έιμι τον κοίταξε.

«Είναι για τον γιο σου.»

Και τότε κατάλαβε.

Για πρώτη φορά, δεν είχε ανάγκη να κερδίσει τον Τζόρνταν.

Δεν είχε ανάγκη να τον κάνει να ζηλέψει.

Δεν είχε ανάγκη να αποδείξει ότι ήταν ακόμα επιθυμητή.

Γιατί ο άνθρωπος που είχε εγκαταλείψει την οικογένειά του είχε ήδη αποκαλύψει μόνος του ποιος ήταν.

Το μόνο που έμενε ήταν να αποφασίσει η ίδια ποια θα γινόταν από εδώ και πέρα.

Όμως εκείνη τη στιγμή, ο Τζόρνταν σήκωσε ξανά το βλέμμα του.

Κοίταξε την Έιμι.

Μετά τον Κλαρκ.

Και μετά τα παιδιά του.

Το βλέμμα του είχε αλλάξει.

Δεν ήταν πλέον θυμωμένο.

Ήταν απελπισμένο.

«Έιμι... μπορούμε να μιλήσουμε;»

Η Έιμι δεν απάντησε.

Ο Τζόρνταν έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.

Και τότε ο Κλαρκ στάθηκε μπροστά της.

Όχι σαν ηθοποιός.

Όχι σαν ψεύτικος φίλος.

Αλλά σαν άντρας που είχε μόλις αποφασίσει ότι δεν θα την άφηνε να αντιμετωπίσει μόνη της αυτό που ερχόταν.

Ο Τζόρνταν τον κοίταξε.

Και για πρώτη φορά...

Δεν γέλασε.

Γιατί είχε καταλάβει κάτι τρομακτικό.

Ο Κλαρκ δεν έπαιζε πλέον τον ρόλο.

Και η Έιμι δεν ήταν πλέον η γυναίκα που είχε αφήσει πίσω του.

Και τότε, μπροστά σε όλους, ο Τζόρνταν έκανε μια αποκάλυψη που κανείς δεν περίμενε — μια αποκάλυψη που θα μπορούσε να ανατρέψει ολόκληρη την ιστορία του διαζυγίου τους...

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3...

ΜΕΡΟΣ 3