ΜΕΡΟΣ 2 — «Η ΑΠΟΘΗΚΗ 108 ΚΡΥΒΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ»

Το γράμμα του πατέρα μου έτρεμε στα χέρια μου.

«Λυπάμαι που δεν ήρθα ποτέ να σε επισκεφτώ», έγραφε.

«Δεν ήταν επειδή πίστευα ότι ήσουν ένοχος.»

Σταμάτησα να αναπνέω.

Ο πατέρας μου δεν με είχε εγκαταλείψει.

Τουλάχιστον όχι επειδή με θεωρούσε κλέφτη.

Συνέχισα.

Μου εξηγούσε ότι, όταν άρχισε να αμφιβάλλει για την ιστορία που είχε δημιουργήσει η Ρίγκαν, ήταν ήδη πολύ άρρωστος.

Είχε βρει διπλά τιμολόγια.

Παράξενες τραπεζικές μεταφορές.

Λογαριασμούς που συνδέονταν με τον Κάρτερ.

Έγγραφα που είχαν υπογραφεί ενώ βρισκόταν υπό βαριά θεραπεία.

Και κάτι ακόμα.

Τον δικό μου κωδικό πρόσβασης γραμμένο στο σημειωματάριο της Ρίγκαν.

Το στομάχι μου σφίχτηκε.

«Πήραν τα στοιχεία μου…»

Ο Τόμας, ο κηπουρός, έβαλε το χέρι στον ώμο μου.

«Ο πατέρας σου ήξερε ότι κινδύνευε.»

«Γιατί δεν μίλησε;»

«Επειδή δεν ήξερε ποιον μπορούσε να εμπιστευτεί.»

Η μονάδα 108 βρισκόταν σε μια βιομηχανική περιοχή.

Το κλειδί άνοιξε την πόρτα.

Σήκωσα το μεταλλικό ρολό.

Σκόνη έπεσε πάνω μου.

Αλλά αυτό που είδα μέσα δεν έμοιαζε με αποθήκη.

Ήταν ένας ολόκληρος φάκελος εγκλήματος.

Κουτιά.

Έγγραφα.

Τραπεζικές καταστάσεις.

Φωτογραφίες.

USB.

Και ένα μαύρο κινητό.

Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένα σημείωμα:

«ΔΕΣ ΑΥΤΟ ΠΡΩΤΑ.»

Πάτησα το αρχείο.

Η εικόνα άνοιξε.

Ο πατέρας μου εμφανίστηκε στην οθόνη.

Ήταν αδύναμος.

Τρομακτικά αδύναμος.

Τα μάτια του ήταν βαθουλωμένα.

Αλλά ήταν εκεί.

Ζωντανός όταν είχε τραβήξει το βίντεο.

«Φίνλεϊ…»

Έκλεισα τα μάτια.

Άκουσα ξανά τη φωνή του.

«Αν το βλέπεις αυτό, σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος.»

Ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό μου.

«Συγχώρεσέ με που δεν ήμουν εκεί να σε αγκαλιάσω.»

Έσφιξα τα δόντια.

Και μετά είπε τη φράση που περίμενα τρία χρόνια να ακούσω.

«Δεν πήρες ούτε δεκάρα.»

Ο Κάρτερ ήταν ο κλέφτης.

Είχε δημιουργήσει ψεύτικους προμηθευτές.

Έστελνε χρήματα σε κρυφούς λογαριασμούς.

Και η Ρίγκαν τού είχε δώσει τους δικούς μου κωδικούς.

Ο Κάρτερ είχε μπει στο διαμέρισμά μου με εφεδρικό κλειδί.

Είχαν βάλει τα ψεύτικα στοιχεία στον υπολογιστή μου.

Και μετά με είχαν αφήσει να πληρώσω για όλα.

Αλλά ο πατέρας μου δεν σταμάτησε εκεί.

Μου είπε ότι είχαν πλαστογραφήσει ακόμα και τη δική του υπογραφή.

Είχαν αλλάξει τη διαθήκη.

Και είχαν προσπαθήσει να ελέγξουν ό,τι του ανήκε.

Μετά το βίντεο τελείωσε.

Έψαξα τα κουτιά για ώρες.

Μέχρι που βρήκα έναν κόκκινο φάκελο.

Στο εξώφυλλο έγραφε:

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ.

Μέσα υπήρχε υπογεγραμμένη δήλωση του Κάρτερ.

Παραδεχόταν ότι χρησιμοποίησε τα στοιχεία μου.

Από κάτω ο πατέρας μου είχε γράψει:

«Σου πήραν την ελευθερία, Φίνλεϊ. Μην τους αφήσεις να κρύψουν την αλήθεια.»

Τότε βρήκα κάτι ακόμα.

Έγγραφα από γραφείο τελετών.

Διάβασα τη διεύθυνση.

Και πάγωσα.

Ο πατέρας μου δεν ήταν θαμμένος στο Πάινκρεστ.

Η Ρίγκαν είχε πει ψέματα.

Για ακόμα μία φορά.

Αλλά αυτή τη φορά το ψέμα είχε μια πολύ πιο σκοτεινή εξήγηση.

Είχαν κρύψει ακόμα και το σώμα του.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️