ΜΕΡΟΣ 2 — Η Υπογραφή που Δεν Έβαλα Ποτέ

Το επόμενο πρωί, η γειτονιά ξύπνησε διαφορετική.

Κανείς δεν μιλούσε για το πάρτι.

Όλοι μιλούσαν για τη Σοφία.

Είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο μετά την πτώση της και, ευτυχώς, δεν είχε τραυματιστεί σοβαρά.

Όμως υπήρχε κάτι πολύ πιο σοβαρό.

Τα έγγραφα.

Το έγγραφο που έφερε το όνομά μου ήταν μια εξουσιοδότηση σχετικά με ένα μεγάλο έργο αποστράγγισης και ανακατασκευής της υποδιαίρεσης.

Αν ήταν αυθεντικό, οι κάτοικοι είχαν συμφωνήσει να μεταβιβάσουν σημαντικά δικαιώματα σε μια ιδιωτική εταιρεία ανάπτυξης.

Και η δική μου υπογραφή βρισκόταν εκεί ως δήθεν μάρτυρας.

Δεν είχα δει ποτέ το έγγραφο.

Δεν είχα υπογράψει τίποτα.

Πήγα αμέσως σε δικηγόρο.

«Αν κάποιος πλαστογράφησε την υπογραφή σου», μου είπε, «δεν μιλάμε πλέον για μια απλή διαφωνία μεταξύ γειτόνων.»

«Τότε για τι μιλάμε;»

Με κοίταξε σοβαρά.

«Για απάτη.»

---

Το ίδιο απόγευμα, η Σοφία με κάλεσε.

«Έλενα, πρέπει να σε δω.»

Συναντηθήκαμε σε ένα μικρό καφέ μακριά από τη γειτονιά.

Η Σοφία έμοιαζε εξαντλημένη.

«Ο Μαρκ μου είπε ότι όλα ήταν για το καλό της γειτονιάς.»

«Και τον πίστεψες;»

Χαμήλωσε τα μάτια.

«Για χρόνια.»

Μου είπε ότι ο Μαρκ είχε αρχίσει να συναντά κρυφά μέλη της επιτροπής.

Είχε μιλήσει για ένα «μεγάλο οικονομικό σχέδιο».

Υποσχόταν ότι θα μείωνε τα κοινόχρηστα και θα αύξανε την αξία των σπιτιών.

Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα.

Η εταιρεία που υποτίθεται ότι θα αναλάμβανε το έργο ανήκε σε έναν άνθρωπο που συνδεόταν στενά με τον Μαρκ.

«Και η δική μου υπογραφή;» ρώτησα.

Η Σοφία κατάπιε δύσκολα.

«Ο Μαρκ είπε ότι χρειαζόταν κάποιον αξιόπιστο άνθρωπο για να φαίνεται νόμιμο.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Γιατί εγώ;»

«Επειδή όλοι σε εμπιστεύονται.»

---

Εκείνο το βράδυ, έψαξα κάθε έγγραφο που μπορούσα να βρω.

Και τότε ανακάλυψα κάτι ακόμη.

Η υπογραφή μου δεν υπήρχε μόνο σε ένα έγγραφο.

Υπήρχε σε επτά.

Σε μερικά υπήρχε ημερομηνία.

Σε άλλα όχι.

Και σε ένα από αυτά υπήρχε ακόμα και ο αριθμός της ταυτότητάς μου.

Κάποιος είχε πρόσβαση στα προσωπικά μου στοιχεία.

Κάποιος που βρισκόταν πολύ κοντά μου.

Τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν ο Μαρκ.

«Πρέπει να σταματήσεις», είπε.

«Δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.»

Σιωπή.

«Δεν ξέρεις με ποιον τα βάζεις.»

«Τότε πες μου.»

Η φωνή του χαμήλωσε.

«Αν συνεχίσεις να ψάχνεις, δεν θα χάσεις μόνο τη γειτονιά.»

«Τι θα χάσω;»

Δεν απάντησε.

Έκλεισε.

Κοίταξα την οθόνη.

Και για πρώτη φορά φοβήθηκα πραγματικά.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️