ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΙΘΑΝ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΩ — ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΧΟΝΤΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ

Το επόμενο πρωί, ο Ίθαν επέστρεψε.

Αυτή τη φορά δεν ήταν μόνος.

Μαζί του ήταν δύο δικηγόροι.

Κρατούσε λουλούδια.

Τα άφησε στο περβάζι χωρίς καν να τα κοιτάξει.

«Κλερ, μπορούμε να το λύσουμε ήσυχα.»

Τον κοίταξα.

«Τι ακριβώς θέλεις;»

Ένας από τους δικηγόρους έβγαλε έναν φάκελο.

«Μια συμφωνία εμπιστευτικότητας.»

Ο Ίθαν πήρε τον λόγο.

«Θα πληρώσω όλα τα έξοδα του Νώε. Θα αποσύρεις την καταγγελία για την επίθεση και θα επιβεβαιώσεις ότι μεταβίβασες οικειοθελώς τις μετοχές της εταιρείας.»

Η Μπιάνκα στεκόταν πίσω του με τεράστια γυαλιά ηλίου.

«Δέξου το», είπε. «Έχασες ήδη τον άντρα σου, το σπίτι σου και την επιχείρησή σου.»

Τύλιξα την κουβέρτα του Νώε λίγο πιο σφιχτά.

«Τότε γιατί φαίνεστε τόσο νευρικοί;»

Η πόρτα άνοιξε.

Η δικηγόρος μου, Μάγια Τσεν, μπήκε στο δωμάτιο.

Στο χέρι της κρατούσε έναν φάκελο.

Ήταν πολύ πιο χοντρός από εκείνον του Ίθαν.

«Ο πελάτης μου δεν θα υπογράψει τίποτα», είπε.

Ο δικηγόρος του Ίθαν χαμογέλασε.

«Και τι θα κάνει;»

Η Μάγια άνοιξε τον φάκελο.

«Θα περιμένει τις κλητεύσεις.»

Η Μπιάνκα γέλασε.

«Για ποιο πράγμα;»

Η Μάγια την κοίταξε.

«Επίθεση. Παραποίηση αποδεικτικών στοιχείων. Πλαστογραφία. Υπεξαίρεση. Συνωμοσία.»

Το χαμόγελο της Μπιάνκα εξαφανίστηκε.

Ο Ίθαν σηκώθηκε.

«Δεν έχεις τίποτα.»

Η Μάγια έβγαλε το πρώτο έγγραφο.

Τραπεζικές μεταφορές από την Cole Dynamics προς εικονικές εταιρείες που συνδέονταν με τον αδελφό της Μπιάνκα.

Δεύτερο έγγραφο.

Πληρωμές για τον γάμο από συνταξιοδοτικά κεφάλαια εργαζομένων.

Τρίτο.

Σύγκριση της αυθεντικής υπογραφής μου με την πλαστογραφημένη.

Ο Ίθαν έμεινε ακίνητος.

Δεν είπα τίποτα.

Γιατί ήξερα πότε είχε αρχίσει να κάνει το λάθος.

Τέσσερις μήνες πριν είχα παρατηρήσει ένα παράξενο μοτίβο.

Οι ύποπτες μεταφορές τελείωναν σχεδόν πάντα με τα ίδια ψηφία.

17.

Ο Ίθαν πίστευε ότι ήταν αρκετά τυχαίο.

Δεν ήταν.

Ήταν συνήθεια.

Και οι συνήθειες είναι συχνά πιο χρήσιμες από τις ομολογίες.

Αντί να τον αντιμετωπίσω, αντέγραψα κρυφά τα εταιρικά αρχεία.

Προσέλαβα ανεξάρτητο ελεγκτή.

Δημιούργησα ασφαλή αντίγραφα.

Και συνεργάστηκα με ερευνητές οικονομικού εγκλήματος.

Κάθε αγορά του γινόταν άλλο ένα κομμάτι του παζλ.

Κάθε μεταφορά άλλο ένα αποδεικτικό στοιχείο.

Κάθε ψέμα άλλο ένα καρφί στο φέρετρό του.

«Το διοικητικό συμβούλιο μου απαντάει», είπε.

«Όχι», απάντησα.

«Το διοικητικό συμβούλιο λογοδοτεί σε όποιον ελέγχει την πλειοψηφία.»

Χαμογέλασε.

«Αυτός είμαι εγώ.»

Η Μάγια έβγαλε ένα τελευταίο έγγραφο.

Το Bennett Family Trust.

Η πρώτη χρηματοδότηση της εταιρείας είχε έρθει χρόνια πριν από τη γιαγιά μου.

Το καταπίστευμα διατηρούσε το 51% της ιδιοκτησίας.

Και ο μοναδικός δικαιούχος με πλήρη ψήφο ήμουν εγώ.

Η πλαστογραφημένη μεταβίβαση του Ίθαν δεν είχε εγκριθεί ποτέ.

Το πρόσωπό του άσπρισε.

Η Μπιάνκα έβγαλε αργά τα γυαλιά της.

«Μου είπες ότι είχε υπογράψει τα πάντα.»

Την κοίταξα.

«Το είπε σε όλους.»

Ο Ίθαν έσκυψε προς το μέρος μου.

«Αν με καταστρέψεις, καταστρέφεις και την κληρονομιά του γιου μας.»

«Το μέλλον του Νώε», του είπα, «δεν θα το προστατέψεις εσύ.»

Η γροθιά του χτύπησε το τραπέζι.

Ο Νώε ξύπνησε και άρχισε να κλαίει.

Η ασφάλεια του νοσοκομείου εμφανίστηκε αμέσως.

Καθώς τους απομάκρυναν, η Μπιάνκα γύρισε.

«Παντρευόμαστε απόψε.»

Χαμογέλασα.

«Προχωρήστε.»

Έπειτα πρόσθεσα:

«Καλέστε το διοικητικό συμβούλιο.»

Η Μπιάνκα δεν κατάλαβε.

«Κάθε επενδυτή.»

Ο Ίθαν άρχισε να με κοιτάζει διαφορετικά.

«Και κάθε δημοσιογράφο που μπορείτε να βρείτε.»

Τότε κατάλαβε.

Ο γάμος τους δεν θα ήταν γιορτή.

Θα ήταν η σκηνή της κατάρρευσής τους.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️

---