ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΑ ΔΩΔΕΚΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ

 

ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΑ ΔΩΔΕΚΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ

Για σχεδόν τρεις μήνες, η Μία και ο Μπεν έβγαιναν κάθε Κυριακή από το σπίτι με μια μαύρη σακούλα.

Δεν καθάριζαν τη γειτονιά.

Έκρυβαν την αλήθεια.

Η Λώρα μας εξήγησε ότι τα παιδιά είχαν καταλάβει πως ο Ρικ έλεγχε σχεδόν τα πάντα μέσα στο σπίτι.

Το τηλέφωνό της.

Τις κάρτες της.

Τα έγγραφά της.

Τις κινήσεις της.

Και γι' αυτό η Μία είχε πάρει μια απόφαση.

«Αν μπορεί να ψάξει το σπίτι», είχε πει στη μητέρα της, «τότε πρέπει να βάλουμε την αλήθεια κάπου που δεν θα ψάξει.»

Έτσι δημιουργήθηκαν δώδεκα αντίγραφα.

Ένα κάτω από τον θάμνο μου.

Ένα πίσω από το γραμματοκιβώτιο της κυρίας Άλβαρεζ.

Ένα μέσα στον πέτρινο τοίχο κοντά στο γκαράζ του κυρίου Πατέλ.

Και άλλα σε διάφορα σημεία του δρόμου.

«Γιατί δώδεκα;» ρώτησα τη Λώρα.

Η απάντησή της ήταν απλή.

«Επειδή ο Ρικ πάντα βρίσκει πράγματα.»

Και τότε ο ντετέκτιβ Βάσκεζ έκανε την ερώτηση που μας πάγωσε όλους.

«Πού είναι ο Ρικ;»

Η Λώρα κοίταξε προς το παράθυρο.

«Είπε ότι θα πήγαινε τη Μία και τον Μπεν για πρωινό.»

Ο Βάσκεζ έβγαλε αμέσως το τηλέφωνό του.

Λίγα λεπτά αργότερα, μια κάμερα διοδίων εντόπισε το φορτηγό.

Σαράντα μίλια βόρεια.

Κατευθυνόταν προς τη δασώδη περιοχή.

Προς την καλύβα.

Η Λώρα ψιθύρισε:

«Η τρύπα.»

Δεν μας επέτρεψαν να ακολουθήσουμε.

Η Λώρα έμεινε στο σπίτι μου, τυλιγμένη με μια κουβέρτα.

Κάθε λίγα λεπτά ρωτούσε:

«Τηλεφώνησαν;»

Κανείς δεν είχε νέα.

Μέχρι που με κοίταξε.

«Τα παιδιά διάλεξαν πρώτα το σπίτι σου.»

«Γιατί;»

Χαμογέλασε αδύναμα.

«Θυμάσαι όταν ο Μπεν έσπασε τη γλάστρα σου;»

Θυμήθηκα.

Το προηγούμενο καλοκαίρι, μια μπάλα του μπέιζμπολ είχε πέσει από τη βεράντα.

Η γλάστρα είχε γίνει κομμάτια.

Ο Μπεν είχε έρθει στην πόρτα μου κλαίγοντας.

Κρατούσε πέντε δολάρια.

«Είναι όλα όσα έχω.»

Δεν πήρα τα χρήματα.

Του είπα ότι ατυχήματα συμβαίνουν.

Η Λώρα κοίταξε κάτω.

«Το θυμόταν.»

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό.

Ένα εννιάχρονο παιδί είχε αποφασίσει ότι ήμουν ασφαλής επειδή δεν το είχα κάνει να φοβηθεί όταν είπε την αλήθεια.

Τότε χτύπησε το τηλέφωνο.

Ο Βάσκεζ.

Σήκωσα αμέσως.

«Τα βρήκαμε.»

Η Λώρα σηκώθηκε.

«Τα παιδιά;»

«Ζωντανά.»

Η Μία είχε εντοπίσει το παλιό τηλέφωνο του Ρικ στο πίσω κάθισμα του φορτηγού.

Όταν ο Ρικ σταμάτησε για να ξεφορτώσει προμήθειες, εκείνη κατάφερε να ενεργοποιήσει τη λειτουργία έκτακτης ανάγκης.

Η αστυνομία έφτασε πριν προλάβει να τους οδηγήσει στην καλύβα.

Ο Ρικ συνελήφθη.

Στο φορτηγό βρέθηκαν ακινητοποιητές, δοχεία καυσίμων και το πιστόλι που είχα δει στη φωτογραφία.

Αλλά η πραγματική αποκάλυψη ήρθε όταν οι ερευνητές έψαξαν την καλύβα.

Βρήκαν την τρύπα.

Είχε σκαφτεί μήνες νωρίτερα.

Βρήκαν επίσης αντίγραφα της ταυτότητας της Λώρα.

Ασφαλιστικά έγγραφα.

Και μια δακτυλογραφημένη επιστολή.

Μια επιστολή που είχε σχεδιαστεί να φαίνεται ότι είχε γράψει η ίδια η Λώρα.

Τότε κατάλαβα τι σχεδίαζε ο Ρικ.

Δεν ήθελε μόνο να ελέγχει τη Λώρα.

Ήθελε να ελέγχει και την ιστορία που θα πίστευαν όλοι όταν εκείνη δεν θα μπορούσε πλέον να μιλήσει.

Αν εξαφανιζόταν, υπήρχε ήδη μια ψεύτικη εξήγηση.

Αλλά η Μία και ο Μπεν είχαν κάνει κάτι που δεν είχε προβλέψει.

Είχαν διασκορπίσει την αλήθεια.

Ο Ρικ μπορούσε να σβήσει ένα τηλέφωνο.

Μπορούσε να καταστρέψει έναν υπολογιστή.

Μπορούσε να κρύψει ένα αρχείο.

Δεν μπορούσε όμως να ψάξει σε κάθε αυλή της γειτονιάς.

Και δεν μπορούσε να καταστρέψει δώδεκα αντίγραφα ταυτόχρονα.

Όμως κανείς μας δεν γνώριζε ακόμη πόσο βαθιά έφτανε η απάτη του.

Γιατί όταν οι ερευνητές άρχισαν να εξετάζουν την εταιρεία ασφαλείας του Ρικ, βρήκαν κάτι που δεν είχε σχέση μόνο με τη Λώρα.

Και αυτή η ανακάλυψη θα άνοιγε μια έρευνα πολύ μεγαλύτερη από ένα σπίτι.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️