ΜΕΡΟΣ 2 — «Δεν χρειάζεται να μείνεις για να με κάνει ο μπαμπάς ευτυχισμένο» — Η ερώτηση που έκανα στον Νώε αποκάλυψε ποιος πραγματικά είχε βάλει αυτές τις σκέψεις στο μυαλό του
Το επόμενο απόγευμα επέστρεψα.
Αυτή τη φορά δεν πήγα για καβγά.
Πήγα για να ακούσω.
Ο Νώε καθόταν μόνος στην αυλή.
«Μπορώ να καθίσω μαζί σου;»
Σήκωσε τους ώμους.
Κάθισα.
«Θα σου κάνω μια ερώτηση. Δεν θα διαφωνήσω με την απάντησή σου.»
Με κοίταξε καχύποπτα.
«Τι πιστεύεις ότι θα συμβεί στον μπαμπά σου αν γυρίσεις σπίτι μαζί μου;»
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Θα μείνει μόνος.»
«Η Τζέσικα είναι εκεί.»
«Ναι, αλλά… σιωπάει όταν φεύγω.»
«Ποιος σου το είπε αυτό;»
«Η Τζέσικα.»
Η καρδιά μου βούλιαξε.
«Τι άλλο σου είπε;»
Ο Νώε άρχισε να τρίβει την άκρη του παπουτσιού του.
«Είπε ότι ο μπαμπάς περιμένει όλη την εβδομάδα να έρθω.»
Σταμάτησε.
«Και όταν φεύγω, είναι λυπημένος.»
«Και μετά;»
«Είπε ότι ίσως αν έμενα εδώ… ο μπαμπάς θα μπορούσε να είναι χαρούμενος όλη την ώρα.»
Εκεί ήταν.
Η παγίδα.
Η Τζέσικα δεν του είχε πει απλώς να μείνει.
Είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό ενός παιδιού μια σχέση αιτίας και αποτελέσματος.
Ο μπαμπάς λυπάται.
Ο Νώε φεύγει.
Άρα ο Νώε πρέπει να μείνει.
«Πρέπει να τον βοηθήσω», ψιθύρισε.
Έπιασα απαλά το χέρι του.
«Δεν είναι δική σου δουλειά να κρατάς ευτυχισμένο τον μπαμπά σου.»
«Αλλά τον αγαπάω.»
«Και μπορείς να τον αγαπάς χωρίς να γίνεις υπεύθυνος για εκείνον.»
Με κοίταξε.
«Εσύ δεν στενοχωριέσαι όταν φεύγω;»
«Φυσικά και στενοχωριέμαι.»
«Τότε γιατί μπορώ να φύγω;»
«Επειδή το ότι μου λείπεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις μαζί μου για να με κάνεις καλά.»
Έμεινε σιωπηλός.
«Αυτό κάνουν οι ενήλικες», συνέχισα. «Διαχειρίζονται τα δικά τους συναισθήματα.»
«Έλεγε ψέματα η Τζέσικα;»
Δεν ήθελα να τον βάλω στη μέση.
«Νομίζω ότι σου είπε πράγματα που δεν έπρεπε να κουβαλήσεις εσύ.»
«Άρα δεν χρειάζεται να μείνω;»
«Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να αποδείξεις ότι αγαπάς τον μπαμπά σου.»
Για πρώτη φορά το πρόσωπό του χαλάρωσε.
«Και αν θέλω να περνάω περισσότερο χρόνο μαζί του;»
Χαμογέλασα.
«Τότε θα το συζητήσουμε.»
«Δεν θα θυμώσεις;»
«Όχι επειδή αγαπάς τον πατέρα σου.»
Τότε σηκώθηκε.
«Θέλω να πάμε να του μιλήσουμε.»
Σηκώθηκα κι εγώ.
Στην είσοδο στεκόταν ο Ματ.
Πίσω του εμφανίστηκε η Τζέσικα.
«Πρέπει να μιλήσουμε», είπα.
Η Τζέσικα σταύρωσε τα χέρια της.
«Νομίζω ότι έχουμε ήδη πει αρκετά.»
«Οι ενήλικες έχουν πει αρκετά. Τώρα θα μιλήσουμε για το τι πιστεύει ο Νώε.»
Ο Ματ κοίταξε τον γιο του.
«Ο Νώε πιστεύει ότι αν φύγει μαζί μου, θα γίνεις δυστυχισμένος.»
Ο Ματ πάγωσε.
Ο Νώε τον κοίταξε.
«Μπαμπά;»
Ο Ματ δεν απάντησε.
Και τότε ο Νώε κατάλαβε κάτι.
Ο πατέρας του δεν μπορούσε να πει ότι όλα αυτά ήταν ψέματα.
Η Τζέσικα έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Δεν του είπα ποτέ ότι είναι υπεύθυνος για τον Ματ.»
«Του είπες ότι ο Ματ κλείνεται στον εαυτό του όταν φεύγει.»
«Αυτό είναι αλήθεια.»
«Του είπες ότι αν μείνει εδώ, ο Ματ θα είναι ευτυχισμένος.»
«Ήθελα οικογένεια.»
«Και για να αποκτήσεις αυτή την οικογένεια, έβαλες ένα παιδί να αισθανθεί υπεύθυνο για τον γάμο σου.»
Η Τζέσικα κοκκίνισε.
«Προσπαθούσα να σώσω τον γάμο μου.»
«Τότε έπρεπε να μιλήσεις στον άντρα σου.»
Ο Ματ κατέβασε το κεφάλι.
Και τότε κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο η Τζέσικα.
Ο Ματ είχε κι αυτός μερίδιο ευθύνης.
Αλλά δεν ήξερα ακόμα αν θα είχε το θάρρος να το παραδεχτεί μπροστά στον γιο του.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment