ΜΕΡΟΣ 2: Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΟΙΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΗΞΕΡΕ ΗΔΗ ΠΟΙΑ ΗΜΟΥΝ — ΚΑΙ Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ ΠΑΓΙΔΑ

Ο Έρικ μου έδωσε έναν φάκελο.

Μέσα υπήρχε υπογεγραμμένη δήλωση πατρότητας.

Γράμματα που η μητέρα μου είχε επιστρέψει κλειστά.

Και αποδεικτικά στοιχεία γενετικής αντιστοίχισης.

«Ο Νάθαν σε βρήκε πριν από χρόνια», είπε.

«Τι;»

«Ήξερε ποια ήσουν.»

Σηκώθηκα τόσο απότομα που η καρέκλα μου χτύπησε στον τοίχο.

«Και με άφησε να πιστεύω ότι ήμουν απλώς μια άγνωστη γυναίκα που γνώρισε σε ένα άσυλο;»

Ο Έρικ χαμήλωσε το βλέμμα.

«Ναι.»

«Και εσύ το ήξερες;»

«Ναι.»

Η απάντηση με διέλυσε.

«Για έξι εβδομάδες;»

«Ναι.»

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα.

Δεν ήμουν απλώς ένα άτομο που του έδινε συντροφιά.

Ήμουν μέρος ενός σχεδίου.

Ο Νάθαν φοβόταν ότι αν μου έλεγε την αλήθεια, θα τον απέρριπτα.

Ήθελε πρώτα να με κάνει να τον αγαπήσω.

Και μετά να μου αποκαλύψει ποιος ήταν.

«Αποφάσισε ότι η άνεσή του ήταν σημαντικότερη από το δικαίωμά μου να επιλέξω.»

Ο Έρικ έγνεψε.

«Ναι.»

Μέσα στο ξύλινο κουτί υπήρχαν και άλλα γράμματα.

Ένα για μένα.

Ένα για τον Έρικ.

Τότε έμαθα ότι ο Έρικ ήταν ο γιος που ο Νάθαν είχε μεγαλώσει.

Ο πραγματικός του γιος.

Αλλά η σχέση τους ήταν ψυχρή.

Ο Νάθαν πλήρωνε τους λογαριασμούς.

Πήγαινε στις σχολικές συναντήσεις.

Όμως δεν τον αγκάλιαζε.

Δεν τον ρωτούσε πώς αισθανόταν.

Και όταν ο Έρικ έμαθε για μένα, νόμιζε ότι ο πατέρας του επιτέλους τον εμπιστευόταν.

Μέχρι που με γνώρισε.

«Σε μίσησα», μου είπε.

«Γιατί;»

«Γιατί μέσα σε λίγες μέρες πήρες από εκείνον κάτι που εγώ περίμενα μια ζωή.»

Η καρδιά μου ράγισε.

Το ίδιο βράδυ διάβασα το γράμμα του Νάθαν.

Παραδεχόταν ότι μας είχε απογοητεύσει και τους δύο.

Εμένα με είχε εγκαταλείψει.

Τον Έρικ τον είχε μεγαλώσει χωρίς στοργή.

Και τώρα, στο τέλος της ζωής του, ήθελε να μας αφήσει κάτι.

Όχι χρήματα.

Όχι περιουσία.

Μια οικογένεια.

Μόνο που δεν μπορούσε να καταλάβει ότι δεν είχε δικαίωμα να την κατασκευάσει για εμάς.

Τηλεφώνησα στον Έρικ.

«Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γίνουμε οικογένεια επειδή εκείνος το ήθελε.»

«Συμφωνώ.»

«Και δεν σε συγχωρώ.»

«Το καταλαβαίνω.»

Για έναν μήνα μιλούσαμε μόνο μέσω δικηγόρων.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα.

Το Millie's Diner ανήκε και στους δύο μας.

Ο Νάθαν είχε αφήσει σε εμάς την ιδιοκτησία.

Ο Έρικ ήθελε να το πουλήσει.

Εγώ συμφώνησα.

Μέχρι που επισκεφτήκαμε το εστιατόριο.

Και μια ηλικιωμένη σερβιτόρα μάς είπε κάτι που δεν γνώριζα.

Κάθε χρόνο, στα γενέθλιά μου, ο Νάθαν ερχόταν μόνος.

Καθόταν στο ίδιο περίπτερο.

Παρήγγελνε δύο κομμάτια μηλόπιτα.

Ένα για εκείνον.

Και ένα για την κόρη που δεν είχε γνωρίσει.

Δεν ήξερα αν αυτό ήταν αγάπη.

Δεν ήξερα αν ήταν ενοχή.

Αλλά για πρώτη φορά αναρωτήθηκα:

Τι άλλο είχε κάνει ο Νάθαν κρυφά όλα αυτά τα χρόνια;

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️