ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΑΡΩΝ ΕΙΔΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ «ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΚΡΗ» — ΤΟΤΕ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
Το επόμενο πρωί, ο Άαρον έβγαλε ξανά το φόρεμα.
Το άφησε πάνω στο τραπέζι.
Ο πατέρας του, ο Ντιν, μπήκε στην κουζίνα και το είδε.
Σταμάτησε.
«Τι είναι αυτό;»
Ο Άαρον δεν απάντησε.
«Σε ρώτησα τι είναι αυτό.»
«Το φόρεμα της Μαίρη.»
Ο Ντιν κοίταξε τον γιο του.
«Γιατί είναι εδώ;»
Ο Άαρον πήρε το φόρεμα.
«Θα το φορέσω στην αποφοίτηση.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά.
Ο Ντιν γέλασε νευρικά.
«Δεν μιλάς σοβαρά.»
«Μιλάω.»
«Όχι.»
«Είναι η δική μου αποφοίτηση.»
«Και είσαι ο γιος μου.»
«Το ξέρω.»
«Τότε συμπεριφέρσου σαν να είσαι.»
Ο Άαρον έμεινε ακίνητος.
Εγώ στεκόμουν δίπλα στον πάγκο και ήθελα να σταματήσω τη συζήτηση πριν ξεφύγει.
Αλλά ο Ντιν είχε ήδη πληγωθεί από τον θάνατο της Μαίρης.
Δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη θλίψη του.
Την είχε μετατρέψει σε θυμό.
«Δεν θα κάθομαι στην πρώτη σειρά», είπε, «και θα βλέπω τον γιο μου να γίνεται θέαμα.»
Ο Άαρον έσφιξε τα χείλη του.
«Δεν σου ζήτησα να έρθεις.»
Ο Ντιν πάγωσε.
«Τι είπες;»
«Είπα ότι δεν χρειάζεται να έρθεις.»
Ο πατέρας του τον κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.
Μετά πήρε τα κλειδιά του.
«Εντάξει.»
Έφυγε.
Η πόρτα έκλεισε.
Ο Άαρον δεν έκλαψε.
Απλώς κοίταξε το φόρεμα.
«Θα έρθεις εσύ;» με ρώτησε.
Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει.
«Φυσικά.»
«Ό,τι κι αν γίνει;»
«Ό,τι κι αν γίνει.»
Τότε μου είπε το δεύτερο μέρος του σχεδίου.
«Θέλω να βάλουν τη φωτογραφία της στη μεγάλη οθόνη.»
«Άαρον…»
«Θέλω να υπάρχει εκεί.»
«Και το σχολείο συμφωνεί;»
«Δεν ξέρω ακόμα.»
«Και αν σου πουν όχι;»
Με κοίταξε.
«Θα το κάνω έτσι κι αλλιώς.»
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν υπήρχε τρόπος να τον σταματήσω.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να είμαι εκεί.
Δίπλα του.
Όπως μου είχε ζητήσει.
0 comments:
Post a Comment