ΜΕΡΟΣ 2 — «Το παιδικό δωμάτιο ήταν γεμάτο δύο κούνιες και όνειρα — αλλά ο άντρας μου γνώριζε ότι μπορεί να μην προλάβαινε να τα δει να χρησιμοποιούνται ποτέ»
Η εγκυμοσύνη προχωρούσε.
Και όσο η κοιλιά μου μεγάλωνε, τόσο μεγάλωναν και τα σχέδιά μας.
Ο Ντάνιελ είχε αποκτήσει εμμονή με την προετοιμασία.
Έφτιαχνε λίστες.
«Πάνες.»
«Μπιμπερό.»
«Ρούχα.»
«Καθίσματα αυτοκινήτου.»
«Καρότσι.»
«Κούνιες.»
Κάποια στιγμή τον ρώτησα:
«Θα σταματήσεις ποτέ να οργανώνεις πράγματα;»
«Όχι.»
«Γιατί;»
«Έχουμε δύο μωρά.»
«Και λοιπόν;»
Με κοίταξε σοβαρά.
«Δύο μωρά σημαίνει ότι πρέπει να είμαι δύο φορές πιο προετοιμασμένος.»
Γέλασα.
Δεν ήξερα ότι μέσα του υπήρχε ένας άλλος λόγος.
Ήθελε να προλάβει να κάνει όσα περισσότερα μπορούσε.
Το παιδικό δωμάτιο έγινε το αγαπημένο του μέρος.
Δύο κούνιες στέκονταν η μία δίπλα στην άλλη.
Μικροσκοπικά ρούχα ήταν διπλωμένα στα συρτάρια.
Στον τοίχο είχαμε γράψει τα δύο ονόματα.
Μία.
Όουεν.
Κάθε τόσο ο Ντάνιελ έμπαινε μόνος του στο δωμάτιο.
Τον έβρισκα εκεί να κοιτάζει τις κούνιες.
«Πάλι εδώ;»
«Απλώς κοιτάζω.»
«Τι;»
«Τα παιδιά μας.»
Γελούσα.
«Δεν είναι ακόμα εδώ.»
«Το ξέρω.»
Και μετά χαμογελούσε.
«Αλλά θα είναι.»
Δεν ήξερα ότι ίσως προσπαθούσε να αποτυπώσει αυτή την εικόνα στο μυαλό του.
Γιατί κάθε μέρα που περνούσε ήταν για εκείνον πολύτιμη.
Τα βράδια ξαπλώναμε μαζί.
Εγώ μιλούσα για τα μωρά.
Για το ποιος θα μοιάζει σε ποιον.
Για το σχολείο που κάποτε θα πήγαιναν.
Για τις διακοπές.
Για τα Χριστούγεννα.
Για τα γενέθλιά τους.
Ο Ντάνιελ άκουγε.
Και πάντα χαμογελούσε.
Μερικές φορές με ρωτούσε:
«Πιστεύεις ότι θα γίνουν φίλοι;»
«Είναι δίδυμα.»
«Αυτό δεν σημαίνει τίποτα.»
«Εσύ τι λες;»
«Θα τσακώνονται για τα πάντα.»
«Και μετά;»
«Θα προστατεύουν ο ένας τον άλλον.»
Εκείνες τις νύχτες δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάποιες φορές το βλέμμα του γινόταν τόσο μελαγχολικό.
Τον ρωτούσα:
«Είσαι καλά;»
«Ναι.»
«Σίγουρα;»
«Απλώς κουράστηκα.»
Και εγώ τον πίστευα.
Γιατί ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο άνθρωπός σου κρύβει από σένα κάτι τόσο μεγάλο;
Καθώς πλησίαζε η γέννα, τα πάντα ήταν έτοιμα.
Το σπίτι έμοιαζε διαφορετικό.
Υπήρχαν πάνες παντού.
Δύο καθίσματα αυτοκινήτου περίμεναν δίπλα στην πόρτα.
Τα ρουχαλάκια ήταν πλυμένα.
Οι κούνιες στρωμένες.
Ο Ντάνιελ είχε ακόμα και μια λίστα για το νοσοκομείο.
«Είσαι πιο αγχωμένος από εμένα», του είπα.
«Εγώ πρέπει να είμαι έτοιμος.»
«Γιατί;»
«Για όλα.»
Αυτή η λέξη έμεινε στο μυαλό μου.
Για όλα.
Μια μέρα, ενώ καθόμουν στον καναπέ, τα πόδια μου είχαν πρηστεί τόσο πολύ που παραπονιόμουν για ώρα.
Ο Ντάνιελ κάθισε δίπλα μου.
Μου έκανε μασάζ.
«Δεν αντέχω άλλο», του είπα.
«Κάνε λίγο υπομονή.»
«Εσύ δεν είσαι έγκυος.»
«Σωστά.»
«Άρα δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς.»
«Συμφωνώ.»
Γέλασα.
Και εκείνος με φίλησε στο μέτωπο.
Τότε δεν μπορούσα να ξέρω ότι αυτό το απλό φιλί θα γινόταν μια από τις αναμνήσεις που θα κρατούσα για πάντα.
Οι μέρες περνούσαν.
Και ο Ντάνιελ συνέχιζε να γράφει.
Δεν ήξερα τι έγραφε.
Δεν ρώτησα ποτέ.
Κάποιες φορές τον έβλεπα στο γραφείο αργά τη νύχτα.
«Τι κάνεις;»
«Δουλεύω.»
«Τέτοια ώρα;»
«Δεν μπορώ να κοιμηθώ.»
«Έλα στο κρεβάτι.»
«Σε λίγο.»
Δεν ήξερα ότι εκείνα τα βράδια έγραφε επιστολές.
Επιστολές για δύο παιδιά που δεν είχαν ακόμη γεννηθεί.
Επιστολές για τη μέρα που θα πήγαιναν σχολείο.
Για την πρώτη τους απογοήτευση.
Για την πρώτη τους μεγάλη αποτυχία.
Για την ενηλικίωσή τους.
Για τη μέρα που θα έφευγαν από το σπίτι.
Και μία…
για τη μέρα που θα χρειάζονταν περισσότερο τον πατέρα τους.
Δεν ήξερα τίποτα.
Μέχρι που έφτασε εκείνη η ημέρα.
Τρεις εβδομάδες πριν από την ημερομηνία που περιμέναμε να γεννηθούν τα δίδυμα.
Ο Ντάνιελ έφυγε από τη ζωή.
Και μέσα σε μία στιγμή, όλος ο κόσμος που είχαμε χτίσει κατέρρευσε.
Το παιδικό δωμάτιο ήταν ακόμα εκεί.
Οι δύο κούνιες ήταν ακόμα εκεί.
Τα ρούχα ήταν ακόμα εκεί.
Τα ονόματά τους ήταν ακόμα στον τοίχο.
Μόνο ο άνθρωπος που θα έπρεπε να στέκεται δίπλα μου είχε φύγει.
Και τότε κατάλαβα ότι η ζωή μου θα χωριζόταν για πάντα σε δύο εποχές.
Πριν από τον Ντάνιελ.
Και…
μετά τον Ντάνιελ.
0 comments:
Post a Comment