ΜΕΡΟΣ 3 — ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΑ «ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ» ΤΗΣ ΕΛΕΝ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΛΟΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΟΤΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΧΑΣΕΙ ΓΙΑ ΜΗΝΕΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ
Η Κάρολ κρατούσε το ασημένιο σερβίτσιο με τα δύο χέρια.
«Μου είπες ότι μου το είχες επιστρέψει πέρυσι.»
Η Έλεν προσπάθησε να χαμογελάσει.
«Μάλλον το μπέρδεψα.»
«Το μπέρδεψες;»
Η φωνή της Κάρολ ανέβηκε.
«Το έψαχνα έναν ολόκληρο χρόνο!»
Τότε ο Γιώργος πλησίασε ένα κόκκινο παιχνίδι-φορτηγό.
Το σήκωσε.
Πάγωσε.
«Αυτό ήταν του γιου μου.»
Η Έλεν αμέσως αντέδρασε.
«Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια παιχνίδια.»
Ο Γιώργος το γύρισε ανάποδα.
«Όχι με αυτή τη βίδα.»
Την κοίταξε.
«Ο γιος μου κι εγώ τη βάλαμε μαζί όταν ήταν οκτώ χρονών.»
Η ατμόσφαιρα άλλαξε.
Κανείς πλέον δεν κοιτούσε τα αντικείμενα σαν δωρεές.
Άρχισαν να τα κοιτούν σαν στοιχεία.
Μια γυναίκα πήρε μια ξύλινη κοσμηματοθήκη.
«Τα αρχικά μου είναι εδώ.»
Ένας άλλος άντρας πήρε δύο βιβλία.
«Αυτά ανήκουν στην κόρη μου. Το όνομά της είναι μέσα.»
Μια τρίτη γυναίκα άρχισε να κλαίει.
«Αυτό ήταν της μητέρας μου.»
Η Έλεν έκανε πίσω.
«Όλοι ηρεμήστε!»
Αλλά κανείς δεν την άκουγε.
Και τότε η Σούζαν πήρε το μπλε κεραμικό μπολ.
Το γύρισε.
Στο κάτω μέρος υπήρχαν χαραγμένες λέξεις:
«Για τη Σούζι.»
Το πρόσωπό της άσπρισε.
«Η μητέρα μου το έφτιαξε αυτό.»
Κοίταξε την Έλεν.
«Μου είπες ότι δεν το είχες δει ποτέ.»
Η Έλεν άρχισε να μιλάει γρήγορα.
«Δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί.»
Αλλά κανείς πλέον δεν την πίστευε.
Τότε είδα κάτι κάτω από μια διπλωμένη κουβέρτα.
Έσκυψα.
Την τράβηξα.
Και η καρδιά μου σταμάτησε.
Η ξύλινη κορνίζα.
Η κορνίζα του συζύγου μου.
Η στραβή, ατελής κορνίζα που είχε φτιάξει με τα χέρια του.
Η κορνίζα που είχα ψάξει παντού.
Την κράτησα.
Τα δάχτυλά μου έτρεμαν.
«Πήρες κι αυτό.»
Η Έλεν έκανε ένα βήμα πίσω.
«Δεν θυμάμαι—»
«Θυμάσαι.»
Δεν μπορούσε πλέον να το αρνηθεί.
Και τότε κατάλαβα το πραγματικό μοτίβο.
Δεν έπαιρνε απλώς αντικείμενα.
Έπαιρνε πράγματα όταν κάποιος της έλεγε όχι.
Το μπολ της Σούζαν εξαφανίστηκε αφού εκείνη ζήτησε από τα παιδιά της να μην πατούν στα λουλούδια της.
Το παιχνίδι του Γιώργου εξαφανίστηκε αφού εκείνος αρνήθηκε να υποστηρίξει ένα παράλογο παράπονό της.
Το σερβίτσιο της Κάρολ εξαφανίστηκε αφού της ζήτησε να μην μπλοκάρει τον δρόμο της.
Και η κορνίζα του άντρα μου εξαφανίστηκε αφού της είπα να μην αγγίζει τα πράγματά μου.
Δεν ήταν κλοπή από ανάγκη.
Ήταν τιμωρία.
Η Έλεν έπαιρνε κάτι σημαντικό κάθε φορά που κάποιος τολμούσε να της πει όχι.
Την κοίταξα.
«Δεν τα έπαιρνες επειδή τα ήθελες.»
Δεν απάντησε.
«Τα έπαιρνες επειδή κάποιος σου έλεγε όχι.»
Το πρόσωπό της άλλαξε.
Για πρώτη φορά, δεν είχε απάντηση.
0 comments:
Post a Comment