ΜΕΡΟΣ 3 — Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΔΕΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕ ΜΟΝΟ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ — ΕΙΧΕ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΚΡΥΦΑ ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΒΟΤΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΒΛΕΠΕ ΠΟΤΕ

Την επόμενη μέρα, η Κάρολ μου έφερε έναν δεύτερο φάκελο.

«Αυτό μου είπε να σου το δώσω μόνο αν είσαι έτοιμη.»

«Τώρα είμαι.»

Τον άνοιξα.

Μέσα υπήρχαν έγγραφα.

Ασφάλεια ζωής.

Λογαριασμοί.

Σημειώσεις.

Και μια λίστα.

Δεν ήταν μια συνηθισμένη λίστα.

Ήταν γραμμένη με το χέρι του.

«Για όταν δεν θα είμαι εδώ.»

Κάθε γραμμή είχε κάτι διαφορετικό.

Ποιος παιδίατρος παρακολουθούσε τα παιδιά.

Ποια ήταν τα αγαπημένα τους τραγούδια.

Ποιο φαγητό δεν τους άρεσε.

Ποια κουβέρτα ηρεμούσε τη Μία.

Ποιο παιχνίδι κοιτούσε πάντα ο Όουεν πριν κοιμηθεί.

Διάβασα τη λίστα και ένιωσα έναν πόνο που δεν μπορούσα να εξηγήσω.

Ο Ντάνιελ είχε σκεφτεί πράγματα που εγώ δεν είχα καν προλάβει να σκεφτώ.

Στο τέλος υπήρχε μια σημείωση:

«Μην προσπαθήσεις να γίνεις και ο πατέρας και η μητέρα τους. Απλώς γίνε η μαμά τους.»

Έκλεισα τα μάτια.

Αυτό ακριβώς είχα προσπαθήσει να κάνω.

Να είμαι τα πάντα.

Να μη λείψει τίποτα στα παιδιά.

Να καλύψω ένα κενό που δεν μπορούσε να καλυφθεί.

Και ίσως ο Ντάνιελ το ήξερε.

Ίσως ήξερε ότι θα κατηγορούσα τον εαυτό μου.

Ίσως γι' αυτό είχε γράψει:

«Δεν χρειάζεται να τους δώσεις έναν τέλειο κόσμο. Χρειάζεται να τους δώσεις έναν ασφαλή.»

Έμεινα σιωπηλή.

Η Κάρολ κάθισε δίπλα μου.

«Τον τελευταίο μήνα της ζωής του, ερχόταν κάθε εβδομάδα σε μένα.»

«Και τι έκανε;»

«Έγραφε.»

«Κάθε εβδομάδα;»

«Ναι.»

«Ενώ εγώ νόμιζα ότι δούλευε μέχρι αργά.»

Η Κάρολ έγνεψε.

«Μερικές φορές ερχόταν τόσο εξαντλημένος που κοιμόταν στον καναπέ. Μετά ξυπνούσε και συνέχιζε να γράφει.»

Άνοιξα έναν ακόμα φάκελο.

Πάνω του έγραφε:

«Για την πρώτη μέρα που θα πας σχολείο.»

Διάβασα.

«Μην κλάψεις μπροστά στη μαμά σου επειδή φοβάσαι. Αν κλάψεις, θα σε αγκαλιάσει. Αυτό κάνουν οι μαμάδες.»

Χαμογέλασα.

Ύστερα υπήρχε ένας άλλος:

«Για όταν τελειώσεις το σχολείο.»

«Θα ήθελα να είμαι εκεί και να σε δω να παίρνεις το πτυχίο σου. Αν δεν είμαι, κοίτα ψηλά. Θα ήθελα να πιστεύω ότι κάπου θα χαμογελάω.»

Τα δάκρυά μου έπεσαν πάνω στο χαρτί.

Και τότε βρήκα έναν φάκελο που δεν περίμενα.

«Για τη μαμά.»

Τον άνοιξα.

«Ξέρω ότι θα θυμώσεις μαζί μου.»

Σταμάτησα.

«Και έχεις κάθε δικαίωμα.»

Ανάσα.

«Δεν σου έκρυψα την αλήθεια επειδή δεν σε εμπιστευόμουν. Σου την έκρυψα επειδή σε αγαπούσα τόσο πολύ, που φοβήθηκα να σε δω να φοβάσαι.»

Έσφιξα το χαρτί.

«Αυτό δεν είναι δικαιολογία», ψιθύρισα.

«Όχι», είπε η Κάρολ.

Και τότε κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να επιλέξω.

Μπορούσα να τον αγαπώ.

Και να είμαι θυμωμένη μαζί του.

Μπορούσα να καταλαβαίνω τον φόβο του.

Και ταυτόχρονα να θεωρώ λάθος την απόφασή του.

Δεν υπήρχε αντίφαση.

Ήταν απλώς η αλήθεια.

Το ίδιο βράδυ, έβαλα τα δίδυμα για ύπνο.

Ο Όουεν κοιμήθηκε αμέσως.

Η Μία όμως έμεινε ξύπνια και με κοίταζε.

«Μαμά;»

«Ναι, αγάπη μου;»

«Ο μπαμπάς είναι στον ουρανό;»

Πάγωσα.

Ήταν ακόμα πολύ μικρή για να καταλάβει.

Κάθισα δίπλα της.

«Ναι.»

«Με βλέπει;»

Χαμογέλασα με δάκρυα στα μάτια.

«Θέλω να πιστεύω πως ναι.»

«Και ξέρει ότι έχω γενέθλια;»

Έσκυψα και τη φίλησα.

«Το ήξερε πριν ακόμα γεννηθείς.»

Η Μία χαμογέλασε.

«Τότε με αγαπούσε;»

«Πάρα πολύ.»

Έκλεισε τα μάτια της.

«Κι εγώ τον αγαπάω.»

Έμεινα δίπλα της μέχρι να κοιμηθεί.

Όταν επέστρεψα στην κουζίνα, η Κάρολ είχε αφήσει πάνω στο τραπέζι έναν τελευταίο φάκελο.

Αυτή τη φορά υπήρχε μια προειδοποίηση.

«Μην το ανοίξεις αν δεν είσαι έτοιμη να μάθεις τι συνέβη την τελευταία εβδομάδα.»

Κοίταξα την Κάρολ.

«Τι συνέβη την τελευταία εβδομάδα;»

Εκείνη πήρε βαθιά ανάσα.

«Ο Ντάνιελ πίστευε ότι ίσως δεν είχε πολύ χρόνο.»

«Το ξέρω.»

«Όχι. Δεν καταλαβαίνεις.»

Σήκωσε τα μάτια της.

«Εκείνη την τελευταία εβδομάδα, έκανε κάτι που δεν γνώριζα ούτε εγώ.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️