ΜΕΡΟΣ 3 — ΟΤΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΞΑΝΑΕΙΔΑ ΤΗ ΣΥΝΘΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ, ΔΕΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΤΗ ΒΡΩ — ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΙ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ

Δύο μέρες αργότερα, με οδήγησαν σε ένα ήσυχο δωμάτιο.

Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα την άκουγαν όλοι.

Για έναν χρόνο ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή.

Μερικές φορές ονειρευόμουν ότι η Σύνθια ήταν τραυματισμένη.

Άλλες ότι θα έτρεχε στην αγκαλιά μου.

Όταν όμως η πόρτα άνοιξε, δεν μπορούσα να κινηθώ.

Η Σύνθια μπήκε.

Ήταν πιο ψηλή.

Πιο αδύνατη.

Πιο ώριμη.

Για μια στιγμή κοιταχτήκαμε.

Και μετά φώναξε:

«Μαμά!»

Έτρεξε πάνω μου.

Την αγκάλιασα τόσο δυνατά που μετά βίας μπορούσα να αναπνεύσω.

Φιλούσα τα μαλλιά της.

Τα μάγουλά της.

Το μέτωπό της.

Ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήταν πραγματική.

Ότι δεν θα εξαφανιζόταν.

Μετά απομακρύνθηκε.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Μου είπαν ότι συμφώνησες.»

«Σε τι;»

«Να μείνω με τη θεία Ρόντα.»

Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει ξανά.

«Σύνθια… δεν συμφώνησα ποτέ.»

«Το ξέρω τώρα.»

Και τότε άρχισε να μου λέει τα πάντα.

Ο Γκάρι και η Ρόντα της έλεγαν ότι εγώ ήμουν υπερβολικά απασχολημένη.

Ότι ταξίδευα συνέχεια.

Ότι χρειαζόμουν χρόνο.

Όποτε ζητούσε να μου τηλεφωνήσει, υπήρχε μια δικαιολογία.

Μέχρι που κάποια στιγμή ρώτησε ευθέως:

«Γιατί δεν μιλάω με τη μαμά;»

Τότε της είπαν το μεγαλύτερο ψέμα.

Ότι εγώ δεν ήθελα να έχω επαφή μαζί της.

Η Σύνθια δεν το πίστεψε.

«Ήξερα ότι δεν θα με εγκατέλειπες ποτέ», μου είπε.

Και τότε κατάλαβα το σχέδιο.

Το σπίτι στην παραλία.

Το σκίτσο.

Η ημερομηνία.

Δεν ήταν απλώς ένα παιδικό σχέδιο.

Ήταν μήνυμα.

Ήταν η προσπάθειά της να μου πει:

«Είμαι ζωντανή. Ψάξε με.»

Την κράτησα ξανά.

«Ποτέ δεν σταμάτησα να σε ψάχνω.»

«Το ξέρω, μαμά.»

Εκείνη τη στιγμή, όμως, κατάλαβα ότι η επιστροφή της δεν θα σήμαινε πως όλα θα γίνονταν φυσιολογικά.

Είχαμε χάσει έναν ολόκληρο χρόνο.

Και τώρα έπρεπε να μάθουμε ξανά η μία την άλλη.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️