ΜΕΡΟΣ 4 — «Η μητέρα μου νόμιζε ότι ο Ρίτσαρντ είχε άλλη γυναίκα — αλλά η αλήθεια ήταν ότι κάθε Κυριακή εγκατέλειπε ένα ραντεβού για να φροντίσει τη γυναίκα που τον είχε φέρει στον κόσμο»
Την επόμενη μέρα, ο Ρίτσαρντ ήρθε στο σπίτι της μητέρας μου.
Για πρώτη φορά, δεν υπήρχε δερμάτινη τσάντα κάτω από το μπράτσο του.
Δεν υπήρχε βιασύνη.
Και δεν υπήρχε δικαιολογία.
Κάθισε στην κουζίνα.
Η μητέρα μου έβαλε δύο φλιτζάνια καφέ.
«Πες μου τα πάντα.»
Ο Ρίτσαρντ πήρε μια βαθιά ανάσα.
Η ιστορία ξεκίνησε τρία χρόνια πριν.
Η Έβελιν είχε αρχίσει να ξεχνά μικρά πράγματα.
Πρώτα ονόματα.
Μετά ραντεβού.
Μετά το πού είχε αφήσει τα κλειδιά.
Αργότερα άρχισε να ρωτά τον Ρίτσαρντ αν ο πατέρας του ήταν ακόμα ζωντανός.
Ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν από δεκαπέντε χρόνια.
Η κατάσταση χειροτέρεψε.
Ο Ρίτσαρντ προσπάθησε να βρει λύσεις.
Νοσηλευτές.
Βοήθεια στο σπίτι.
Κέντρο φροντίδας.
Αλλά η Έβελιν δεν προσαρμοζόταν εύκολα.
Τα βράδια γινόταν ανήσυχη.
Έψαχνε την πόρτα.
Έλεγε ότι έπρεπε να πάει σπίτι, παρότι βρισκόταν στο σπίτι της.
Κάποιες φορές έκλαιγε επειδή πίστευε ότι ο Ρίτσαρντ ήταν ένας ξένος.
Μέχρι που ανακάλυψε κάτι.
Η φωνή του.
Τη φωνή του την αναγνώριζε σχεδόν πάντα.
Έτσι ο Ρίτσαρντ άρχισε να περνάει τις νύχτες μαζί της.
Κοιμόταν σε μια μικρή πολυθρόνα δίπλα στο κρεβάτι της.
Και κάθε Κυριακή έφευγε από τη μητέρα μου στις 7:30.
Πήγαινε στην Έβελιν.
«Γιατί δεν μου είπες ότι κοιμάσαι εδώ;» ρώτησε η μητέρα μου.
«Δεν ήθελα να σε κάνω να αισθανθείς ότι η σχέση μας θα είναι πάντα δεύτερη.»
«Και τι νόμιζες ότι ένιωθα όταν έφευγες χωρίς εξήγηση;»
«Ότι είμαι ψεύτης.»
«Ήσουν.»
Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε θλιμμένα.
«Ναι.»
Η μητέρα μου τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
«Αλλά όχι για τον λόγο που φοβόμουν.»
Εκείνο το απόγευμα, αποφασίσαμε κάτι.
Το επόμενο Κυριακάτικο δείπνο δεν θα ήταν μόνο για τη μητέρα μου και τον Ρίτσαρντ.
Θα ήταν για όλους.
Και έτσι, για πρώτη φορά, η Έβελιν ήρθε στο σπίτι.
0 comments:
Post a Comment