ΜΕΡΟΣ 4 — «Ο Σέλντον ΝόμιζΕ Ότι Είχε Κερδίσει… Μέχρι Που Έφτασε Η Επίσημη Ειδοποίηση»
Για δύο ημέρες μετά το περιστατικό, ο Σέλντον δεν είπε ούτε μία λέξη στην Αμάντα.
Ούτε ένα ειρωνικό χαμόγελο.
Ούτε ένα σχόλιο για το γκαζόν.
Ούτε μία παρατήρηση για τους κάδους, τα φώτα ή τους επισκέπτες της.
Και, για πρώτη φορά από τότε που είχε μετακομίσει η Αμάντα στο σπίτι, ο άντρας απέναντι δεν έβγαινε στη βεράντα του κάθε φορά που εκείνη άνοιγε την πόρτα.
Φαινόταν σαν να είχε τελειώσει η ιστορία.
Όμως η Αμάντα ήξερε καλύτερα.
Άνθρωποι σαν τον Σέλντον δεν εγκατέλειπαν εύκολα τον έλεγχο.
Απλώς περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να προσπαθήσουν ξανά.
Το πρωί της Δευτέρας, λίγο μετά τις εννέα, ένα λευκό φορτηγάκι σταμάτησε μπροστά από το σπίτι της.
Από μέσα κατέβηκε μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, κρατώντας ένα ντοσιέ και μια μεζούρα.
«Η κυρία Αμάντα;»
«Ναι.»
«Είμαι η Ρόζα. Η Ελίζ μου ζήτησε να έρθω να εκτιμήσω τη ζημιά στο γκαζόν.»
Η Αμάντα την άφησε να περάσει.
Η Ρόζα περπάτησε αργά πάνω στα κατεστραμμένα σημεία.
Μέτρησε τα βαθιά αυλάκια.
Φωτογράφισε το παρτέρι.
Έσκυψε για να εξετάσει το χώμα.
Και κάθε τόσο σημείωνε κάτι στο ντοσιέ της.
«Θα χρειαστεί αποκατάσταση του εδάφους», είπε τελικά.
«Νέα επιφανειακή στρώση, επανασπορά και πιθανότατα αντικατάσταση ορισμένων φυτών.»
«Πόσο θα πάρει;»
«Αν ο καιρός βοηθήσει, μερικές εβδομάδες.»
Η Αμάντα αναστέναξε.
Δεν την ένοιαζε τόσο το κόστος.
Αυτό που την ενοχλούσε ήταν ότι κάποιος είχε καταστρέψει κάτι που είχε φροντίσει με τα ίδια της τα χέρια.
Η Ρόζα σηκώθηκε και κοίταξε προς το σπίτι του Σέλντον.
«Είναι αυτός ο γείτονας που πάρκαρε εκεί;»
Η Αμάντα χαμογέλασε αχνά.
«Ναι.»
«Δεν φαίνεται ιδιαίτερα χαρούμενος.»
Η Αμάντα γύρισε.
Ο Σέλντον στεκόταν πίσω από το παράθυρό του.
Τους παρακολουθούσε.
Δεν έκρυβε καν ότι τους παρακολουθούσε.
Και τότε έκανε κάτι που η Αμάντα δεν περίμενε.
Σήκωσε το κινητό του.
Τράβηξε φωτογραφία.
Η Αμάντα τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα μπήκε μέσα.
Δεν θα του έδινε άλλη αντίδραση.
Το ίδιο απόγευμα, η Ελίζ τηλεφώνησε.
«Έλαβα μήνυμα από τον Σέλντον.»
«Τι λέει;»
«Ισχυρίζεται ότι η ζημιά στο γκαζόν ήταν αποτέλεσμα του ποτίσματος.»
Η Αμάντα έμεινε σιωπηλή.
«Φυσικά.»
«Επίσης λέει ότι δεν θα πληρώσει καμία αποκατάσταση μέχρι να αποδειχθεί ότι το SUV του ήταν η αιτία.»
Η Αμάντα γέλασε πικρά.
«Έχουμε βίντεο.»
«Το ξέρω.»
«Έχουμε φωτογραφίες πριν από το πότισμα.»
«Το ξέρω.»
«Και έχουμε το γεγονός ότι είχε οδηγήσει πάνω στο γκαζόν μου μετά από τρεις ημέρες βροχής.»
«Το ξέρω κι αυτό.»
Η Ελίζ έκανε μια μικρή παύση.
«Αλλά υπάρχει κάτι άλλο.»
Η Αμάντα ίσιωσε την πλάτη της.
«Τι;»
«Ο Σέλντον ζήτησε να γίνει επίσημη ακρόαση της διαφοράς ενώπιον του συμβουλίου.»
«Για ποιο λόγο;»
«Ισχυρίζεται ότι τον παγίδευσες.»
Η Αμάντα έκλεισε τα μάτια.
Αυτό ακριβώς περίμενε.
Ο Σέλντον δεν μπορούσε να παραδεχτεί ότι είχε κάνει λάθος.
Έπρεπε να δημιουργήσει μια διαφορετική ιστορία.
Μια ιστορία όπου εκείνος ήταν το θύμα.
«Πότε είναι η ακρόαση;»
«Παρασκευή.»
Η Αμάντα κοίταξε το ημερολόγιο.
«Θα είμαι εκεί.»
Την Παρασκευή, η αίθουσα συνεδριάσεων του HOA ήταν γεμάτη.
Ο Φρανκ καθόταν στην πρώτη σειρά.
Η Λόσον δίπλα του.
Η Ελίζ βρισκόταν πίσω από ένα μεγάλο τραπέζι μαζί με δύο ακόμη μέλη του συμβουλίου.
Και απέναντι από την Αμάντα καθόταν ο Σέλντον.
Είχε φορέσει κοστούμι.
Όχι επειδή ήταν απαραίτητο.
Αλλά επειδή ήθελε να δείξει ότι έπαιρνε την υπόθεση «σοβαρά».
Κρατούσε έναν φάκελο στα χέρια του.
Όταν μπήκε η Αμάντα, σήκωσε το βλέμμα.
«Καλημέρα.»
«Καλημέρα.»
Τίποτα περισσότερο.
Η Ελίζ χτύπησε ελαφρά το τραπέζι.
«Ξεκινάμε.»
Ο Σέλντον πήρε πρώτος τον λόγο.
«Δεν αρνούμαι ότι το όχημά μου βρέθηκε στην ιδιοκτησία της κυρίας Αμάντα.»
Η Αμάντα τον κοίταξε.
Τουλάχιστον, δεν θα έχανε χρόνο αρνούμενος το προφανές.
«Αυτό που αρνούμαι», συνέχισε, «είναι ότι προκάλεσα όλη τη ζημιά που παρουσιάζεται εδώ.»
Άνοιξε τον φάκελο.
«Η κυρία Αμάντα γνώριζε ότι το έδαφος ήταν ήδη κορεσμένο. Παρ' όλα αυτά, αποφάσισε να λειτουργήσει πολλαπλά ποτιστικά όλη τη νύχτα.»
Ένα μέλος του συμβουλίου ρώτησε:
«Και ποιο είναι το επιχείρημά σας;»
«Ότι το έκανε επίτηδες για να ακινητοποιήσει το όχημά μου.»
Μερικοί από τους παρευρισκόμενους αντάλλαξαν βλέμματα.
Ο Φρανκ έσκυψε προς τη Λόσον.
«Δεν μπορεί να μιλάει σοβαρά.»
Η Λόσον απάντησε ψιθυριστά:
«Φοβάμαι πως μιλάει.»
Ο Σέλντον συνέχισε.
«Αν δεν είχε ποτίσει το γκαζόν, θα είχα φύγει κανονικά.»
Η Αμάντα περίμενε.
Δεν τον διέκοψε.
Τον άφησε να μιλήσει.
Να εξηγήσει μόνος του πόσο παράλογη ήταν η θέση του.
Όταν τελείωσε, η Ελίζ γύρισε προς την Αμάντα.
«Θέλεις να απαντήσεις;»
Η Αμάντα σηκώθηκε.
«Ναι.»
Έβγαλε από την τσάντα της ένα τάμπλετ.
«Ας δούμε τι συνέβη πραγματικά.»
Πάτησε την οθόνη.
Το βίντεο άρχισε.
Ο Σέλντον βγήκε από το σπίτι του.
Κοίταξε δεξιά.
Κοίταξε αριστερά.
Μπήκε στο SUV.
Και μετά οδήγησε ευθεία πάνω στο γκαζόν.
Η αίθουσα σώπασε.
Το βίντεο σταμάτησε.
Η Αμάντα έδειξε την ώρα.
«6:17 π.μ.»
Μετά εμφάνισε μια δεύτερη φωτογραφία.
«Αυτή τραβήχτηκε στις 6:32.»
Στο γκαζόν φαίνονταν καθαρά τα πρώτα σημάδια.
«Και αυτή», είπε, εμφανίζοντας την επόμενη, «στις 11:40 το βράδυ.»
Το έδαφος ήταν ήδη βρεγμένο από τη βροχή.
«Το πότισμα ξεκίνησε μετά τα μεσάνυχτα.»
Ο Σέλντον ανακάθισε.
Η Αμάντα συνέχισε.
«Δεν αρνούμαι ότι πότισα το γκαζόν μου. Το έκανα. Αλλά το αυτοκίνητό του είχε ήδη περάσει πάνω από το παρτέρι και είχε αφήσει τα βαθύτερα ίχνη.»
Η Ελίζ κοίταξε τον Σέλντον.
«Έχετε κάτι που να αντικρούει το υλικό;»
Ο Σέλντον δεν απάντησε.
«Κύριε Σέλντον;»
«Όχι.»
Η λέξη βγήκε σχεδόν ψιθυριστά.
Η Αμάντα κάθισε.
Νόμιζε ότι είχε τελειώσει.
Τότε ο Σέλντον άνοιξε ξανά τον φάκελό του.
«Υπάρχει όμως κάτι που δεν ξέρει κανείς.»
Η Αμάντα τον κοίταξε.
Το χαμόγελό του είχε επιστρέψει.
Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν ειρωνικό.
Ήταν γεμάτο αυτοπεποίθηση.
«Η Αμάντα δεν έχει το δικαίωμα να έχει αυτή την ιδιοκτησία όπως νομίζει.»
Η αίθουσα πάγωσε.
Η Αμάντα συνοφρυώθηκε.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Ο Σέλντον έβγαλε ένα έγγραφο.
«Σημαίνει ότι υπάρχει καταχωρημένη δουλεία πρόσβασης στο τμήμα του γκαζόν της.»
Η Ελίζ πήρε το χαρτί.
Το διάβασε.
Και το πρόσωπό της άλλαξε.
Η Αμάντα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
«Τι γράφει;»
Η Ελίζ δεν απάντησε αμέσως.
Ο Σέλντον χαμογέλασε.
«Μάλλον θα πρέπει να το διαβάσετε όλοι.»
Η Αμάντα σηκώθηκε.
«Ελίζ;»
Η γυναίκα σήκωσε αργά το βλέμμα.
«Αμάντα… υπάρχει πράγματι μια παλιά καταχώρηση.»
Η καρδιά της σταμάτησε σχεδόν.
«Ποια καταχώρηση;»
Η Ελίζ γύρισε το έγγραφο προς το μέρος της.
«Μια συμφωνία που χρονολογείται από τότε που χτίστηκαν τα σπίτια.»
Ο Σέλντον έγειρε πίσω στην καρέκλα του.
«Και σύμφωνα με αυτήν, ένα μέρος της μπροστινής ιδιοκτησίας σου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόσβαση σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.»
Η Αμάντα κοίταξε το έγγραφο.
Και τότε πρόσεξε κάτι.
Μια ημερομηνία.
Ένα όνομα.
Και μια υπογραφή.
Η έκφρασή της άλλαξε.
Γιατί αναγνώριζε το όνομα.
Το είχε δει ξανά.
Στο συμβόλαιο αγοράς του σπιτιού της.
Μόνο που υπήρχε ένα τεράστιο πρόβλημα.
Η συγκεκριμένη συμφωνία είχε τροποποιηθεί πριν από χρόνια.
Και η τροποποίηση δεν βρισκόταν στο έγγραφο που κρατούσε ο Σέλντον.
Η Αμάντα σήκωσε αργά το βλέμμα.
«Αυτό δεν είναι το πλήρες έγγραφο.»
Το χαμόγελο του Σέλντον εξαφανίστηκε.
«Τι;»
«Έχεις αφήσει έξω την τελευταία σελίδα.»
Η αίθουσα βούιξε.
Ο Σέλντον σηκώθηκε απότομα.
«Δεν ξέρω για τι μιλάς.»
Η Αμάντα χαμογέλασε για πρώτη φορά.
«Νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλά.»
Και τότε έβγαλε από την τσάντα της ένα δεύτερο αντίγραφο.
«Γιατί εγώ έχω ολόκληρο το αρχείο.»
Ο Σέλντον κοίταξε το έγγραφο.
Και για πρώτη φορά από τότε που τον γνώρισε, η Αμάντα είδε πραγματικό φόβο στο πρόσωπό του.
Αλλά αυτό που έγραφε η τελευταία σελίδα θα άλλαζε ολόκληρη τη διαφορά μεταξύ τους…
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5....
0 comments:
Post a Comment