ΜΕΡΟΣ 4 — ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΙ ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΤΙ ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΤΑΝ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
Το επόμενο πρωί ξύπνησα χωρίς σύζυγο.
Χωρίς γάμο.
Χωρίς σχέδιο για μήνα του μέλιτος.
Αλλά για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωθα ελεύθερος.
Η μητέρα μου καθόταν στην κουζίνα.
Έφτιαχνε καφέ.
«Κοιμήθηκες;»
«Λίγο.»
«Εγώ καθόλου.»
Κάθισα απέναντί της.
«Λυπάμαι.»
Με κοίταξε.
«Για ποιο πράγμα;»
«Για όσα πέρασες.»
Έπιασε το χέρι μου.
«Ντάνιελ, με μεγάλωσες εσύ περισσότερο απ’ όσο σε μεγάλωσα εγώ εκείνο το βράδυ.»
Χαμογέλασα.
Τότε χτύπησε το τηλέφωνο.
Η Ρεβέκκα.
«Έχουμε νέα.»
«Τι συνέβη;»
«Βρήκαμε ακόμα μία εταιρεία.»
«Του Κάρολου;»
«Όχι.»
«Τότε ποιανού;»
«Της Βανέσα.»
Σηκώθηκα.
«Τι εννοείς;»
«Υπάρχει ένας λογαριασμός σε άλλη χώρα.»
Η μητέρα μου με κοίταξε.
«Πόσα;»
«Περισσότερα από όσα υπολογίζαμε.»
«Πόσα;»
Η Ρεβέκκα είπε το ποσό.
Έμεινα άφωνος.
Δεν ήταν μόνο τα χρήματα.
Υπήρχαν email.
Συζητήσεις.
Σχέδια.
Η Βανέσα γνώριζε για μέρος της οικονομικής απάτης.
Και το χειρότερο;
Υπήρχε μήνυμα που είχε στείλει στον πατέρα της τρεις μήνες πριν από τον γάμο.
«Μόλις παντρευτούμε, ο Ντάνιελ θα είναι δικός μας.»
Ένιωσα το στομάχι μου να ανακατεύεται.
Δεν με αγαπούσε.
Με είχε επιλέξει επειδή νόμιζε ότι μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση σε κάτι που δεν καταλάβαινε.
Η μητέρα μου διάβασε το μήνυμα.
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Ήθελε να σε χρησιμοποιήσει.»
«Ναι.»
«Και εσύ νόμιζες ότι σε αγαπούσε.»
Δεν απάντησα.
Γιατί αυτό ήταν το κομμάτι που πονούσε περισσότερο.
Δεν με ένοιαζε πλέον η περιουσία.
Δεν με ένοιαζε η εταιρεία.
Με ένοιαζε ότι για δύο χρόνια είχα αγαπήσει έναν άνθρωπο που είχε ήδη αποφασίσει ότι ήμουν απλώς ένα εργαλείο.
Τότε χτύπησε ξανά το τηλέφωνο.
Ήταν η Βανέσα.
Δεν ήθελα να απαντήσω.
Αλλά το έκανα.
«Ναι;»
Η φωνή της ήταν σπασμένη.
«Ντάνιελ… θέλω να σε δω.»
«Δεν υπάρχει τίποτα να πούμε.»
«Σε παρακαλώ.»
«Γιατί;»
Σιωπή.
«Επειδή υπάρχει κάτι που δεν ξέρεις.»
Πάγωσα.
«Τι;»
«Ο πατέρας μου δεν ήταν ο μόνος που έκρυβε πράγματα.»
Η γραμμή έκλεισε.
Κοίταξα τη μητέρα μου.
«Τι εννοούσε;»
Η μητέρα μου δεν απάντησε.
Και για πρώτη φορά…
την είδα να φοβάται.
0 comments:
Post a Comment