ΜΕΡΟΣ 5 — Η Άβα Της Αποκάλυψε Γιατί Την Είχε Πληγώσει Όλο Αυτό Το Διάστημα Και Η Χέιζελ Κατάλαβε Ότι Μερικοί Άνθρωποι Που Φαίνονται Σκληροί Κρύβουν Τον Δικό ΤΟΥΣ Φόβο
Η Άβα στεκόταν απέναντι από τη Χέιζελ.
Τα μάτια της ήταν κόκκινα.
«Μπορώ να σου μιλήσω;»
Η Χέιζελ κοίταξε τον Έλι.
Εκείνος έγνεψε.
«Ναι.»
Η Άβα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν περιμένω να με συγχωρήσεις.»
Η Χέιζελ δεν απάντησε.
«Αλλά πρέπει να σου πω την αλήθεια.»
Η Άβα έσφιξε τα χέρια της.
«Όταν άρχισαν να σε κοροϊδεύουν...»
Σταμάτησε.
«Ήμουν εκεί.»
Η Χέιζελ την κοίταξε.
«Το ξέρω.»
Η Άβα δάκρυσε.
«Γελούσα κι εγώ.»
«Το ξέρω.»
«Δεν ήθελα.»
«Αλλά το έκανες.»
Η Άβα κατέβασε το κεφάλι.
«Ναι.»
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μιλούσε κανείς.
Μετά είπε:
«Με είχαν ήδη βάλει στο στόχαστρο.»
Η Χέιζελ συνοφρυώθηκε.
«Ποιοι;»
Η Άβα δίστασε.
«Τα ίδια παιδιά.»
Εκείνη τη στιγμή, η Χέιζελ κατάλαβε.
Δεν ήταν δικαιολογία.
Δεν ακύρωνε τίποτα από όσα είχε κάνει.
Αλλά εξηγούσε κάτι.
Η Άβα είχε φοβηθεί.
Και ο φόβος την είχε κάνει να συμμετέχει σε κάτι που μισούσε.
«Γιατί δεν μου το είπες;» ρώτησε η Χέιζελ.
«Γιατί φοβόμουν ότι θα χειροτέρευε.»
Η Χέιζελ έμεινε σιωπηλή.
«Μετά το καλοκαίρι», συνέχισε η Άβα, «είδα ότι ο Έλι έκανε αυτό το φόρεμα.»
«Και;»
«Κατάλαβα ότι κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι.»
Η Χέιζελ κοίταξε τον Έλι.
«Εσύ ήξερες;»
«Λίγα πράγματα.»
«Πόσα;»
«Όχι όλα.»
Η Άβα πήρε βαθιά ανάσα.
«Έτσι αποφασίσαμε να καταγράψουμε όσα είχαν συμβεί.»
Η Χέιζελ συνοφρυώθηκε.
«Τι εννοείς;»
«Τα περιστατικά.»
Ο Έλι έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα του.
«Δεν θέλαμε να εκδικηθούμε κανέναν.»
Άνοιξε τον φάκελο.
Υπήρχαν ημερομηνίες.
Σημειώσεις.
Μηνύματα.
Περιγραφές περιστατικών.
«Θέλαμε να δείξουμε στους καθηγητές ότι δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό.»
Η Χέιζελ άγγιξε τα χαρτιά.
«Πόσα παιδιά;»
Ο Έλι την κοίταξε.
«Περισσότερα από όσα νομίζεις.»
Η Χέιζελ έμεινε άφωνη.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ο Έλι δεν είχε φτιάξει μόνο ένα φόρεμα.
Είχε προσπαθήσει να δημιουργήσει έναν ασφαλή χώρο.
Έναν τρόπο ώστε κανείς άλλος να μην αισθανθεί μόνος.
Ο Έλι είχε ετοιμάσει μια πρόταση για μια ομάδα υποστήριξης μαθητών.
Μια ομάδα όπου οι μαθητές θα μπορούσαν να μιλήσουν χωρίς φόβο.
Να αναφέρουν περιστατικά.
Να ζητούν βοήθεια.
Να στηρίζουν ο ένας τον άλλον.
«Πότε το σχεδιάζατε;» ρώτησε η Χέιζελ.
«Αύριο.»
«Αύριο;»
«Ναι.»
Η Χέιζελ χαμογέλασε.
«Τώρα καταλαβαίνω.»
«Τι;»
«Το μήνυμα.»
Ο Έλι χαμογέλασε.
«Ναι.»
Εκείνη τη στιγμή το κινητό του χτύπησε.
Μήνυμα από την υπεύθυνη του σχολείου.
«Αύριο στις 8:00. Η αίθουσα συνεδριάσεων είναι έτοιμη.»
Η Χέιζελ κοίταξε τον Έλι.
«Δεν μου είπες τίποτα.»
«Ήθελα να αποφασίσεις αν ήθελες να συμμετέχεις.»
«Και αν έλεγα όχι;»
«Θα το σεβόμουν.»
Η Χέιζελ χαμογέλασε.
«Θέλω.»
Ο Έλι την κοίταξε.
«Σίγουρα;»
«Ναι.»
Για πρώτη φορά, δεν το έκανε για να αποδείξει κάτι.
Το έκανε επειδή το επέλεξε.
Το βράδυ, όταν επιστρέψαμε σπίτι, η Χέιζελ έβγαλε το φόρεμα προσεκτικά.
Δεν το πέταξε σε μια καρέκλα.
Δεν το άφησε στο πάτωμα.
Το κρέμασε.
Και πριν κοιμηθεί, στάθηκε μπροστά του.
«Μαμά;»
«Ναι;»
«Θέλω να το κρατήσω για πάντα.»
«Θα το κρατήσεις.»
«Και όταν κάνω παιδιά...»
Γέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.
«Δεν βιάζεσαι λίγο;»
«Όχι.»
Μετά σοβάρεψε.
«Θέλω να τους δείξω ότι κάποιος κάποτε πίστεψε σε μένα.»
Την αγκάλιασα.
Εκείνο το βράδυ πίστεψα ότι το χειρότερο είχε περάσει.
Δεν ήξερα όμως ότι την επόμενη ημέρα, όταν θα πηγαίναμε στο σχολείο, θα βρισκόταν εκεί και ο διευθυντής.
Και ο Τάιλερ.
Το αγόρι που είχε πρωτοστατήσει σε πολλές από τις κοροϊδίες.
Και αυτή τη φορά, η Χέιζελ δεν θα στεκόταν απέναντί του ως το κορίτσι που φοβόταν.
Θα στεκόταν απέναντί του με όλα τα στοιχεία στα χέρια της.
0 comments:
Post a Comment