ΜΕΡΟΣ 5 — Η μητέρα μου αποκάλυψε τελικά γιατί φοβόταν τόσο πολύ τη φιλία μας — Και η αλήθεια ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που πίστευα όλα αυτά τα χρόνια
«Χριστίνα», είπε η μαμά.
Γύρισα.
«Ναι;»
«Υπάρχει κάτι ακόμα που δεν σου είπα.»
Ο Νώε είχε ήδη φύγει.
Το σπίτι είχε ησυχάσει.
«Τι;»
Η μαμά κάθισε στην κουζίνα.
Εγώ κάθισα απέναντί της.
«Όταν ήσουν δώδεκα… φοβήθηκα.»
«Για τι;»
«Ότι θα χάσεις τον εαυτό σου.»
Δεν κατάλαβα.
«Εξαιτίας του Νώε;»
«Όχι επειδή είναι ο Νώε.»
Έκανε μια παύση.
«Αλλά επειδή ήσουν παιδί που πάντα ήθελε να προστατεύει τους άλλους.»
Σώπασα.
«Και μετά τον χωρισμό του πατέρα σου, ήσουν ευάλωτη. Εγώ φοβόμουν ότι θα έπαιρνες πάνω σου κάθε πόνο που υπήρχε γύρω σου.»
«Και νόμιζες ότι ο Νώε ήταν ένας από αυτούς;»
«Όχι.»
Η φωνή της έγινε πιο απαλή.
«Νόμιζα ότι εσύ θα τον έβλεπες ως κάποιον που έπρεπε να προστατεύεις.»
Κοίταξα κάτω.
«Αλλά δεν έγινε αυτό.»
«Όχι.»
«Γιατί;»
Η μαμά χαμογέλασε.
«Γιατί ο Νώε δεν σε άφησε να το κάνεις.»
Σκέφτηκα όλα εκείνα τα χρόνια.
Όταν εγώ ήμουν χάλια, εκείνος καθόταν δίπλα μου.
Όταν εκείνος δυσκολευόταν, εγώ καθόμουν δίπλα του.
Δεν υπήρχε πρόγραμμα.
Δεν υπήρχε λογαριασμός.
Δεν υπήρχε «σήμερα φροντίζω εγώ, αύριο εσύ».
Απλώς συνέβαινε.
Η μαμά πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ξέρεις γιατί σε άφησα τελικά να πας μαζί του απόψε;»
«Επειδή κατάλαβες ότι δεν με κρατάει πίσω;»
«Επειδή κατάλαβα ότι δεν είστε ο ένας βάρος για τον άλλον.»
Με κοίταξε.
«Είστε φίλοι.»
Μόνο αυτή η λέξη.
Φίλοι.
Και ξαφνικά ένιωσα πόσο απλό ήταν.
Την επόμενη μέρα, ξύπνησα και βρήκα ένα μήνυμα από τον Νώε.
«Το παπιγιόν μου ήταν τέλειο.»
Απάντησα:
«Το παπιγιόν σου ήταν γελοίο.»
Αμέσως ήρθε απάντηση.
«Εσύ δεν ξέρεις από μόδα.»
Γέλασα μόνη μου.
Η ζωή επέστρεφε στην κανονικότητα.
Σχολείο.
Εξετάσεις.
Σχέδια για το μέλλον.
Κολέγιο.
Και όμως, κάτι είχε αλλάξει.
Δεν ήταν πια μόνο μια παιδική φιλία.
Ήταν μια φιλία που είχε περάσει από τα πάντα.
Μερικές μέρες αργότερα, βρήκα στο δωμάτιό μου το παλιό σχέδιο του δεινοσαύρου.
Αυτό που είχε κλέψει ο Νώε όταν ήμουν έτοιμη να εγκαταλείψω την τέχνη.
Το κοίταξα και χαμογέλασα.
Και τότε κατάλαβα γιατί το είχε κρατήσει.
Δεν είχε κρατήσει το σχέδιο επειδή ήταν καλό.
Ήταν απαίσιο.
Το είχε κρατήσει επειδή ήταν δικό μου.
Όπως είχε κρατήσει την υπόσχεση του χορού.
Όχι επειδή ήταν σημαντικός ο χορός.
Αλλά επειδή ήταν δικός μας.
0 comments:
Post a Comment