ΜΕΡΟΣ 5 — Η μητέρα μου πίστευε ότι ο Νώε ήταν αυτός που χρειαζόταν προστασία… μέχρι που θυμήθηκε τι συνέβη την πιο σκοτεινή νύχτα μετά το διαζύγιο
Μετά τον χορό, γύρισα σπίτι αργά.
Ο Νώε με συνόδευσε μέχρι την πόρτα.
«Καληνύχτα, Κριστίνα.»
«Καληνύχτα.»
Με κοίταξε.
«Ήταν ωραία.»
«Ναι.»
«Το κάναμε.»
Χαμογέλασα.
«Το κάναμε.»
Μπήκα μέσα.
Η μητέρα μου καθόταν στην κουζίνα.
«Πώς ήταν;»
«Τέλειος.»
Χαμογέλασε.
«Ο Νώε;»
«Ο Νώε.»
Κάθισα απέναντί της.
Για λίγο μείναμε σιωπηλές.
Ύστερα της είπα:
«Θέλω να μου πεις όλη την ιστορία.»
«Ποια;»
«Όλα όσα συνέβησαν τότε.»
Η μητέρα μου κατάλαβε.
Πήρε έναν παλιό φάκελο από το συρτάρι.
Δεν ήταν δικαστικά έγγραφα.
Ήταν φωτογραφίες.
Παλιά σημειώματα.
Μικρά πράγματα που είχα ξεχάσει.
Μια φωτογραφία από την πρώτη μέρα που ο Νώε ήρθε στο σπίτι μας.
Μια ζωγραφιά που είχαμε κάνει μαζί.
Μια απόδειξη από ένα παγωτατζίδικο.
Και μία μικρή κάρτα.
«Τι είναι αυτό;»
«Την έδωσε ο Νώε σε μένα όταν ήσουν δώδεκα.»
Την άνοιξα.
Έγραφε:
«Μην ανησυχείς. Θα κάθομαι μαζί της μέχρι να ξαναγελάσει.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Δεν το ήξερα.»
«Δεν ήθελε να το ξέρεις.»
«Γιατί;»
Η μητέρα μου χαμογέλασε.
«Επειδή δεν το έκανε για να του χρωστάς κάτι.»
Αυτή η φράση με συγκλόνισε.
Γιατί υπήρχαν άνθρωποι που βοηθούσαν για να τους θυμούνται.
Υπήρχαν άνθρωποι που βοηθούσαν για να τους ευχαριστούν.
Και υπήρχαν άνθρωποι που βοηθούσαν επειδή απλώς δεν μπορούσαν να σε αφήσουν μόνο.
Ο Νώε ήταν ο τρίτος.
«Ξέρεις τι κατάλαβα τελικά;» μου είπε η μητέρα μου.
«Τι;»
«Εγώ νόμιζα ότι η ζωή σου θα ήταν δύσκολη επειδή θα έπρεπε να είσαι φίλη με κάποιον που οι άλλοι δεν καταλάβαιναν.»
Σήκωσα το βλέμμα.
«Και τώρα;»
«Τώρα καταλαβαίνω ότι ήσουν τυχερή που είχες έναν άνθρωπο που δεν προσπαθούσε να σε αλλάξει.»
Έμεινα σιωπηλή.
«Ο Νώε δεν σε έσωσε από τη ζωή», είπε. «Σου έμαθε να συνεχίζεις να τη ζεις.»
Αυτό με έκανε να κλάψω.
Όχι από λύπη.
Από την παράξενη ανακούφιση του να ακούς επιτέλους κάτι που μέσα σου ήξερες ήδη.
Την επόμενη μέρα πήρα τον Νώε τηλέφωνο.
«Τι κάνεις;»
«Τρώω.»
«Τι;»
«Κέικ.»
«Πρωί-πρωί;»
«Είναι σημαντικό.»
Γέλασα.
«Η μαμά μου μου είπε για εκείνη την υπόσχεση.»
Σιωπή.
«Ποια;»
«Που της έδωσες όταν ήμουν δώδεκα.»
«Α.»
«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;»
Η φωνή του έγινε ήρεμη.
«Δεν χρειαζόταν.»
«Γιατί;»
«Ήσουν φίλη μου. Δεν ήσουν δουλειά μου.»
Έκλεισα τα μάτια.
Αυτή η απάντηση θα έμενε μαζί μου για πάντα.
Γιατί εκεί βρισκόταν η διαφορά.
Η μητέρα μου κάποτε φοβόταν ότι θα έπρεπε να φροντίζω τον Νώε.
Ο Νώε ποτέ δεν μου ζήτησε να τον φροντίζω.
Ήθελε απλώς να είμαι φίλη του.
Και αυτό ακριβώς ήμουν.
0 comments:
Post a Comment