ΜΕΡΟΣ 5 — «Η επιστολή από τη φυλακή έφτασε μήνες αργότερα — Και η πρώτη της φράση έκανε τα χέρια μου να τρέμουν»
Πέρασαν μήνες.
Η ζωή άρχισε σιγά-σιγά να αποκτά μια νέα κανονικότητα.
Η Κλόη επέστρεψε στο σχολείο.
Ο Ντάνιελ επέστρεψε σταδιακά στη δουλειά.
Εγώ προσπαθούσα να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Αλλά η Λόρεν παρέμενε στη σκέψη μας.
Μια μέρα έλαβα έναν φάκελο.
Δεν χρειαζόταν να δω το όνομα για να καταλάβω ποιος τον είχε στείλει.
Λόρεν.
Έμεινα αρκετά λεπτά κοιτάζοντάς τον.
Ο Ντάνιελ με ρώτησε:
«Τι είναι;»
«Γράμμα.»
«Από εκείνη;»
Έγνεψα.
Δεν ήθελα να το ανοίξω.
Αλλά τελικά το έκανα.
Η πρώτη παράγραφος ήταν μια συγγνώμη.
Η δεύτερη μιλούσε για τον φόβο της.
Η τρίτη για τα χρέη.
Αλλά μετά διάβασα μια φράση που με έκανε να αφήσω το χαρτί στο τραπέζι.
Η επιστολή απευθυνόταν κυρίως στην Κλόη.
«Δεν θα της το δώσω», είπα.
Ο Ντάνιελ με κοίταξε.
«Είσαι σίγουρη;»
«Όχι τώρα.»
«Ίσως κάποτε.»
«Ίσως.»
Δεν ήθελα η κόρη μου να κουβαλήσει την ενοχή της θείας της.
Η συγχώρεση, αν ερχόταν ποτέ, θα ήταν δική της απόφαση.
Όχι δική μου.
Εκείνη τη νύχτα, η Κλόη με ρώτησε:
«Μαμά, έχεις νέα από τη θεία Λόρεν;»
Πάγωσα.
«Γιατί ρωτάς;»
«Απλώς...»
Έκανε μια μικρή παύση.
«Θέλω να ξέρω γιατί το έκανε.»
Κάθισα δίπλα της.
«Μερικές φορές οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις όταν φοβούνται πολύ.»
«Αλλά αυτό που έκανε ήταν κακό.»
«Ναι.»
«Και δεν φταίω εγώ;»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Όχι, αγάπη μου.»
«Ούτε ο μπαμπάς;»
«Όχι.»
«Τότε γιατί;»
Την αγκάλιασα.
«Μερικές φορές δεν υπάρχει απάντηση που να κάνει κάτι κακό να φαίνεται λογικό.»
Η Κλόη έμεινε σιωπηλή.
Μετά είπε:
«Εγώ πάντως δεν θα την ξαναεμπιστευτώ.»
Δεν της είπα ότι αυτό ήταν απολύτως κατανοητό.
Αλλά ήξερα ότι κάποια μέρα θα έπρεπε να αποφασίσει μόνη της τι θα έκανε με όλο αυτό.
0 comments:
Post a Comment