ΜΕΡΟΣ 5 — ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΟΡΟ Η ΚΑΡΟΛ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΘΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΜΟΝΗ
Το επόμενο πρωί, το δωμάτιο ήταν ήσυχο.
Τα μπαλόνια είχαν μείνει στη γωνία.
Μερικά χάρτινα διακοσμητικά ήταν ακόμα κρεμασμένα πάνω από το κρεβάτι.
Και στο τραπεζάκι υπήρχαν φωτογραφίες από τον χορό.
Η Κάρολ κοιμόταν.
Κάθισα δίπλα της και την παρακολουθούσα.
Κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια.
«Καλημέρα, μαμά.»
«Καλημέρα, χορεύτρια.»
Χαμογέλασε.
«Πονάω παντού.»
«Αυτό συμβαίνει όταν χορεύεις μέχρι αργά.»
«Δεν χόρεψα τόσο πολύ.»
«Εγώ όμως κουράστηκα.»
Γέλασε.
Και αυτή η μικρή στιγμή μου φάνηκε ανεκτίμητη.
Λίγο αργότερα, όμως, το χαμόγελό της χάθηκε.
«Μαμά;»
«Ναι;»
«Μπορείς να μου υποσχεθείς κάτι;»
«Ό,τι θέλεις.»
«Μην μου λες ότι όλα θα πάνε καλά αν δεν το ξέρεις.»
Έμεινα σιωπηλή.
«Θέλω να μου λες την αλήθεια.»
Έπιασα το χέρι της.
«Στο υπόσχομαι.»
«Και αν φοβάσαι;»
«Θα σου το λέω.»
«Και αν κλαις;»
«Θα κλαίω.»
«Και αν εγώ φοβάμαι;»
«Θα φοβόμαστε μαζί.»
Έκλεισε τα μάτια της.
«Αυτό θέλω.»
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε η πόρτα.
Ήταν η Δρ. Πατέλ.
Κρατούσε έναν φάκελο.
Το στομάχι μου σφίχτηκε.
Η Κάρολ με κοίταξε.
«Είναι τα αποτελέσματα;»
Η γιατρός έγνεψε.
«Θέλω να τα συζητήσουμε μαζί.»
Κάθισε δίπλα μας.
Άνοιξε τον φάκελο.
Εγώ κρατούσα το χέρι της κόρης μου.
Και περιμέναμε.
Η Δρ. Πατέλ μίλησε αργά.
Τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που ελπίζαμε.
Η θεραπεία δεν είχε δώσει την ανταπόκριση που όλοι θέλαμε.
Η Κάρολ κοίταξε τη μητέρα της.
Δεν έκλαψε.
Μόνο έσφιξε τα δάχτυλά μου.
Κι εγώ θυμήθηκα την υπόσχεσή μου.
Δεν θα της έλεγα ψέματα.
Θα μέναμε μαζί.
Θα αντιμετωπίζαμε ό,τι ερχόταν.
Αλλά η γιατρός δεν είχε τελειώσει.
«Υπάρχουν ακόμα επιλογές», είπε.
Η Κάρολ σήκωσε το βλέμμα.
«Δηλαδή δεν τελείωσε;»
Η Δρ. Πατέλ χαμογέλασε απαλά.
«Όχι.»
Κοίταξα την κόρη μου.
Και για πρώτη φορά μετά από πολλές ημέρες, είδα κάτι διαφορετικό στα μάτια της.
Όχι βεβαιότητα.
Όχι ψεύτικη αισιοδοξία.
Αλλά ελπίδα.
Μικρή.
Εύθραυστη.
Αληθινή.
Και αποφασίσαμε να την κρατήσουμε.
0 comments:
Post a Comment