ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΓΚΑΡΙ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΣΒΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΙΧΝΟΣ, ΟΜΩΣ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΚΙΤΣΟ ΤΗΣ ΣΥΝΘΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ
Η Σύνθια είχε κρατήσει περισσότερα απ' όσα πίστευε ο πατέρας της.
Δεν είχε κρατήσει μόνο το σκίτσο.
Είχε θυμηθεί ημερομηνίες.
Ονόματα.
Μέρη.
Και μικρές λεπτομέρειες που για έναν ενήλικα μπορεί να φαίνονταν ασήμαντες.
Για έναν ερευνητή όμως ήταν χρυσός.
Το σκίτσο του σπιτιού στην παραλία ταίριαζε με την περιοχή όπου ζούσε η Ρόντα.
Ο σκύλος που είχε ζωγραφίσει υπήρχε πραγματικά.
Και το κινητό που βρέθηκε μέσα στη βαλίτσα περιείχε φωτογραφίες και μηνύματα που συνέδεαν τον Γκάρι με το σπίτι.
Η Σύνθια είχε τραβήξει μία φωτογραφία χωρίς να το καταλάβει.
Μια φωτογραφία από το παράθυρο.
Στο βάθος φαινόταν μια πινακίδα δρόμου.
Αυτή η μικρή λεπτομέρεια ήταν αρκετή για να επιβεβαιωθεί η τοποθεσία.
Η αστυνομία άρχισε να συγκεντρώνει τα στοιχεία για την υπόθεση.
Ο Γκάρι δεν μπορούσε πλέον να υποστηρίζει ότι η κόρη μας είχε εξαφανιστεί χωρίς δική του γνώση.
Οι επικοινωνίες.
Η βαλίτσα.
Το πλαστό διαβατήριο.
Η μεταφορά της Σύνθια.
Οι λογαριασμοί.
Όλα άρχισαν να ενώνονται.
Και τότε ο ντετέκτιβ Μαρς μου είπε:
«Υπάρχει ένα πράγμα που πρέπει να ξέρετε.»
«Τι;»
«Ο σύζυγός σας δεν σχεδίαζε μόνο πού θα έμενε η κόρη σας.»
Σταμάτησε.
«Είχε σχεδιάσει και τι θα συνέβαινε αν κάποιος την έβρισκε.»
Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.
Για πρώτη φορά κατάλαβα πόσο βαθιά είχε πάει η υπόθεση.
Ο Γκάρι δεν είχε αφήσει τίποτα στην τύχη.
Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.
Γιατί υπήρχε ένα πράγμα που δεν μπορούσε να ελέγξει.
Τη μνήμη της ίδιας του της κόρης.
0 comments:
Post a Comment