ΜΕΡΟΣ 5 — Ο ΝΤΙΕΓΚΟ ΒΛΕΠΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΦΗΣΕΙ Η ΚΑΡΜΕΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΤΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑ
Το ποσό ήταν μεγαλύτερο από οτιδήποτε είχα δει ποτέ στη ζωή μου.
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
«Αυτό… είναι δικό μου;»
Ο Ρομπέρτο έγνεψε.
«Η Κάρμεν το άφησε για σένα.»
«Δεν μπορώ να το πάρω.»
«Μπορείς.»
«Γιατί;»
«Επειδή εκείνη το αποφάσισε.»
Το ποσό δεν ήταν απλώς για την απλήρωτη εργασία.
Η Κάρμεν είχε δημιουργήσει έναν μικρό εκπαιδευτικό λογαριασμό στο όνομά μου.
Ήθελε να πληρώσει τις σπουδές μου.
Τα βιβλία μου.
Τα έξοδα της σχολής.
Και, αν έμενε κάτι, να χρησιμοποιηθεί για να ξεκινήσω μια μικρή δουλειά μετά την αποφοίτησή μου.
Κοίταξα το χαρτί.
«Μα γιατί δεν μου το είπε;»
Ο Ρομπέρτο απάντησε:
«Επειδή φοβόταν ότι αν ήξερες, θα έμενες κοντά της μόνο για τα χρήματα.»
Έκλεισα τα μάτια μου.
Ξαφνικά όλα έβγαζαν νόημα.
Η Κάρμεν ήθελε να ξέρει ότι ήμουν εκεί επειδή το επέλεγα.
Όχι επειδή περίμενα ανταμοιβή.
Και είχα μείνει.
Για μήνες.
Χωρίς να πάρω ούτε ένα πέσο.
Ο Ρομπέρτο έβγαλε μια τελευταία φωτογραφία.
Ήταν η Κάρμεν με ένα μικρό χαμόγελο.
Στο πίσω μέρος είχε γράψει:
«Δεν χρειάζεται να του αγοράσω μια καλύτερη ζωή. Πρέπει μόνο να του δώσω την ευκαιρία να τη χτίσει μόνος του.»
Δεν άντεξα.
Έκλαψα.
Για πρώτη φορά από την ημέρα που πέθανε.
Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη δεν είχε έρθει ακόμα.
Ο Ρομπέρτο μου είπε:
«Υπάρχει και κάτι ακόμα.»
«Τι;»
«Η Κάρμεν ήθελε να ανοίξεις έναν χώρο για φοιτητές που δεν έχουν χρήματα.»
Τον κοίταξα.
«Τι είδους χώρο;»
«Έναν χώρο όπου θα μπορούν να τρώνε δωρεάν, να μελετούν και να βρίσκουν μικρές δουλειές.»
Έμεινα σιωπηλός.
Γιατί ήξερα ακριβώς πώς ένιωθε ένας φοιτητής που δεν ήξερε αν θα είχε φαγητό την επόμενη μέρα.
Η Κάρμεν ήξερε επίσης.
Και είχε αποφασίσει να μετατρέψει τη δική της μοναξιά σε βοήθεια για άλλους.
0 comments:
Post a Comment