ΜΕΡΟΣ 6 — «Μήνες μετά τον θάνατο του κυρίου Βανς, ένα νεαρό ζευγάρι αγόρασε το σπίτι του και ένα μικρό αγόρι άρχισε να τρέχει στο ίδιο γκαζόν — τότε ο Νώε κατάλαβε ότι κάποιος άλλος ίσως χρειαζόταν πλέον αυτό που κάποτε χρειαζόταν ο ηλικιωμένος άντρας»
Πέρασαν μήνες.
Το σπίτι του κυρίου Βανς πουλήθηκε.
Ένα νεαρό ζευγάρι μετακόμισε εκεί.
Είχαν ένα μικρό αγόρι, περίπου έξι ετών.
Το πρώτο πρωί που έφτασε το φορτηγό της μετακόμισης, το παιδί έτρεχε πάνω-κάτω στο γρασίδι.
Οι γονείς του κουβαλούσαν κουτιά.
Το αγόρι γελούσε.
Η ορτανσία βρισκόταν ακόμα δίπλα στη βεράντα.
Και, προς μεγάλη μου έκπληξη, η παλιά ξύλινη καρέκλα είχε μείνει εκεί.
Ο Νώε στεκόταν δίπλα μου.
Κοίταξε την αυλή.
Μετά κοίταξε το παιδί.
Το γρασίδι είχε ήδη αρχίσει να μακραίνει.
Τον κοίταξα.
«Θες να το κουρέψουμε;»
Δεν απάντησε αμέσως.
Για τέσσερα χρόνια, η ερώτηση θα είχε μόνο μία απάντηση.
Αλλά τώρα ήταν διαφορετικά.
Ο Νώε χαμογέλασε.
«Νομίζω ότι το έχουν αναλάβει.»
Κοίταξα το παιδί.
«Μπορεί.»
Ο Νώε άρχισε να σπρώχνει το χλοοκοπτικό πίσω προς το γκαράζ.
Έπειτα σταμάτησε.
Γύρισε και κοίταξε για λίγο την καρέκλα.
Δεν την πήρε.
Ούτε πήρε την ορτανσία.
Ούτε προσπάθησε να κρατήσει κάτι από το σπίτι.
«Γιατί δεν κρατάς την καρέκλα;» τον ρώτησα.
Ο Νώε κούνησε το κεφάλι.
«Ανήκει εκεί.»
«Το σπίτι πουλήθηκε.»
«Το ξέρω.»
Έμεινε σιωπηλός.
«Ακόμα ανήκει εκεί.»
Τότε κατάλαβα.
Ο Νώε δεν χρειαζόταν ένα αντικείμενο για να θυμάται τον κύριο Βανς.
Είχε ήδη κάτι καλύτερο.
Τις τέσσερις χρονιές των Σαββάτων.
Τις μικρές κουβέντες.
Την καρέκλα.
Το σημειωματάριο.
Το γάντι.
Την ορτανσία.
Και εκείνον τον τελευταίο φάκελο.
Αλλά υπήρχε κάτι που ο Νώε δεν είχε καταλάβει ακόμα.
Ο κύριος Βανς δεν είχε αφήσει μόνο αναμνήσεις.
Είχε αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο Νώε έβλεπε την καλοσύνη.
Και αυτό θα φαινόταν λίγες εβδομάδες αργότερα.
0 comments:
Post a Comment