ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΥΓΑΜΕ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ: «ΣΑΡΑ, ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ;»
Το ίδιο βράδυ, αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά, καθίσαμε στην κουζίνα.
Δεν υπήρχε τηλεόραση.
Δεν υπήρχαν κινητά.
Δεν υπήρχαν περισπασμοί.
Μόνο εγώ και ο Μαρκ.
Εκείνος έβαλε τα χέρια του στο τραπέζι.
«Θέλω να μου πεις τι χρειάζεσαι.»
Έμεινα σιωπηλή.
«Σάρα;»
«Δεν ξέρω.»
«Πρέπει να ξέρεις.»
«Όχι.»
Σήκωσε το βλέμμα.
«Τι εννοείς;»
«Έχω περάσει τόσο καιρό προσπαθώντας να καταλάβω τι χρειάζονται όλοι οι άλλοι, που δεν ξέρω πλέον τι χρειάζομαι εγώ.»
Έμεινε σιωπηλός.
Και τότε άρχισα.
«Χρειάζομαι να μη θεωρείς ότι η οικογένεια είναι δική μου ευθύνη και εσύ απλώς συμμετέχεις όταν έχεις χρόνο.»
Έγνεψε.
«Χρειάζομαι να ξέρεις πότε έχουν ραντεβού τα παιδιά.»
Έγνεψε ξανά.
«Χρειάζομαι να οργανώσεις διακοπές χωρίς να περιμένεις να σου δώσω έτοιμο σχέδιο.»
«Εντάξει.»
«Χρειάζομαι να με ρωτάς τι θέλω.»
«Εντάξει.»
«Και χρειάζομαι χρόνο μόνο για εμένα.»
«Φυσικά.»
«Όχι επειδή είμαι θυμωμένη.»
«Το καταλαβαίνω.»
«Αλλά επειδή είμαι άνθρωπος.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Έχεις δίκιο.»
Ήθελα να ακούσω αυτή τη φράση εδώ και χρόνια.
Και όμως, όταν την άκουσα, δεν ένιωσα θρίαμβο.
Ένιωσα θλίψη.
Για όλα τα χρόνια που χάθηκαν.
«Θυμάσαι το ταξίδι με το αεροπλάνο;»
«Ναι.»
«Την πρώτη θέση;»
Έκλεισε τα μάτια.
«Ναι.»
«Εγώ τότε είπα στον εαυτό μου ότι δεν ήταν σημαντικό.»
«Ήταν εγωιστικό.»
«Και το συγχώρεσα.»
«Το ξέρω.»
«Μετά ήρθε το πρώτο παιδί.»
«Ναι.»
«Και μετά το δεύτερο.»
«Ναι.»
«Και μετά το τρίτο.»
Σταμάτησα.
«Και κάπου ανάμεσα, εξαφανίστηκα.»
Ο Μαρκ σκούπισε τα μάτια του.
«Δεν ήθελα να συμβεί αυτό.»
«Αλλά συνέβη.»
Δεν μπορούσε να το αρνηθεί.
Και ίσως αυτό ήταν το πιο σημαντικό.
Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
Δεν είπε ότι δούλευε πολύ.
Δεν είπε ότι ήταν κουρασμένος.
Δεν είπε ότι εγώ υπερέβαλλα.
Απλώς άκουσε.
Για πρώτη φορά.
Όμως υπήρχε κάτι ακόμα που δεν του είχα πει.
Κάτι που είχα αποφασίσει κατά τη διάρκεια εκείνων των τριών ημερών.
«Μαρκ;»
«Ναι;»
«Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω τον γάμο μας όπως ήταν.»
Πάγωσε.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Σημαίνει ότι δεν θα επιστρέψω στην παλιά μου ζωή.»
«Δεν σου ζητάω να το κάνεις.»
«Αν θέλεις να μείνουμε μαζί, πρέπει να γνωρίσεις μια διαφορετική Σάρα.»
«Θέλω.»
«Τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να τη γνωρίσεις.»
Έγνεψε.
«Είμαι.»
Αλλά το επόμενο πρωί, κάτι συνέβη που θα δοκίμαζε αν τα λόγια του ήταν πραγματικά.
0 comments:
Post a Comment