ΜΕΡΟΣ 6 — Ο αδελφός που δεν ήξερα ότι είχα

Ο Λούις δεν έφυγε.

Έμεινε.

Και όσο περνούσαν οι εβδομάδες, άρχισα να τον γνωρίζω.

Ήταν μηχανόβιος.

Ναι.

Είχε τατουάζ.

Ναι.

Είχε μια φωνή που μπορούσε να κάνει ολόκληρο δωμάτιο να σιωπήσει.

Αλλά είχε επίσης ένα απίστευτα μαλακό μέρος μέσα του.

Μαγείρευε.

Πότιζε τα λουλούδια.

Έφτιαχνε τα παλιά έπιπλα.

Και κάθε βράδυ διάβαζε στη μητέρα μας.

Μια μέρα, τον ρώτησα:

«Πώς ένιωσες όταν έμαθες ότι έχεις μια αδελφή;»

Χαμογέλασε.

«Φοβήθηκα.»

«Εσύ;»

«Ναι.»

«Γιατί;»

«Γιατί μπορεί να μη με ήθελες.»

Τον κοίταξα.

«Και τώρα;»

«Τώρα ξέρω ότι δεν είμαι μόνος.»

Δεν ήξερα τι να απαντήσω.

Έτσι τον αγκάλιασα.

Ήταν η πρώτη φορά.

Και η μητέρα μας το είδε.

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

Τότε κατάλαβα γιατί είχε επιλέξει έναν άντρα με δερμάτινο γιλέκο και τατουάζ.

Δεν είχε προσλάβει έναν φροντιστή.

Είχε προσπαθήσει να γνωρίσει τον γιο της.

Απλώς δεν ήξερε πώς να το πει.

Ένα απόγευμα, η μητέρα μας είπε:

«Θέλω να σας ζητήσω κάτι.»

Καθίσαμε απέναντί της.

«Όταν φύγω, μη χωρίσετε.»

Ο Λούις γέλασε νευρικά.

«Δεν πρόκειται να φύγω.»

Εγώ της έπιασα το χέρι.

«Ούτε εγώ.»

Η μητέρα μας χαμογέλασε.

«Τότε μπορώ να ησυχάσω.»

Εκείνο το βράδυ, όμως, συνέβη κάτι που δεν περιμέναμε.

Η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε ξανά.

Οι γιατροί μάς προειδοποίησαν.

«Ο χρόνος είναι περιορισμένος.»

Η φράση αυτή άλλαξε τα πάντα.

Ξαφνικά δεν είχαμε χρόνο για παλιές παρεξηγήσεις.

Δεν είχαμε χρόνο για θυμό.

Δεν είχαμε χρόνο για ερωτήσεις που μπορούσαν να περιμένουν.

Κάναμε λοιπόν κάτι απλό.

Μείναμε μαζί.

Και η μητέρα μας άρχισε να λέει ιστορίες.

Ιστορίες που δεν είχα ακούσει ποτέ.

Για την παιδική της ηλικία.

Για τον πρώτο της έρωτα.

Για τον Λούις.

Για μένα.

Και τότε μας αποκάλυψε το τελευταίο πράγμα που κρατούσε μέσα της.

«Δεν ήθελα ποτέ να σας χωρίσω.»

Έπιασε το χέρι του Λούις.

«Ήθελα απλώς, έστω για λίγο, να έχω και τα δύο παιδιά μου.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 7 ⬇️