ΜΕΡΟΣ 6 — «ΣΕ ΖΗΛΕΥΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ» — Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΛΙΝΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
Βγήκα από το σχολείο και είδα τη Λίντα δίπλα στο αυτοκίνητό της.
Στάθηκα απέναντί της.
«Λίντα.»
Γύρισε.
«Ναι;»
Για λίγο δεν μπορούσα να μιλήσω.
Μετά το είπα.
«Σε ζήλευα.»
Τα μάτια της άνοιξαν.
«Τι;»
«Για χρόνια.»
Δεν προσπάθησε να απαντήσει.
«Ζήλευα που η Έμιλι σου τηλεφωνούσε. Που σε ήθελε στις πρόβες. Που ήξερες ποιοι ήταν οι φίλοι της. Που ήξερες πράγματα για εκείνη που εγώ δεν ήξερα.»
Η Λίντα χαμήλωσε τα μάτια.
«Ρέιτσελ…»
«Νόμιζα ότι έπαιρνες τη θέση μου.»
Η έκφρασή της μαλάκωσε.
«Ποτέ δεν ήθελα να σε αντικαταστήσω.»
Σιωπή.
«Τότε γιατί ήσουν πάντα εκεί;»
Η Λίντα χαμογέλασε θλιμμένα.
«Επειδή κάποιος έπρεπε να είναι.»
Αυτή η φράση με χτύπησε σαν χαστούκι.
«Τι εννοείς;»
«Δεν το έκανα για να σου πάρω τη θέση.»
Πήρε ανάσα.
«Απλώς καθόμουν στην καρέκλα που έμενε συνέχεια άδεια.»
Δεν μπορούσα να απαντήσω.
Γιατί ήξερα ότι είχε δίκιο.
Δεν με είχε αντικαταστήσει.
Εγώ είχα αφήσει χώρο.
Η Λίντα συνέχισε:
«Κάθε φορά που μου έλεγε ότι η μαμά δεν μπορεί να έρθει, της έλεγα ότι όλα ήταν εντάξει.»
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Επειδή δεν ήθελα να σε κάνει να νιώσεις χειρότερα.»
Έκλεισα τα μάτια.
Πόσο ειρωνικό.
Όλοι προσπαθούσαν να προστατεύσουν ο ένας τον άλλον.
Και τελικά κανείς δεν μιλούσε.
Η Λίντα με κοίταξε.
«Η Έμιλι σε αγαπάει, Ρέιτσελ.»
«Το ξέρω.»
«Όχι. Δεν είμαι σίγουρη ότι το ξέρεις.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια μητέρα. Χρειάζεται απλώς να είσαι εκεί.»
Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.
«Προσπαθούσα να της δώσω τα πάντα.»
«Ξέρω.»
«Δούλευα για να μην της λείψει τίποτα.»
«Το ξέρω.»
«Και τελικά…»
«Της έλειψες εσύ.»
Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να πει.
Εκείνη τη στιγμή άκουσα βήματα.
Η Έμιλι ερχόταν προς το μέρος μας.
Κρατούσε τον φάκελο της χορωδίας.
Μόλις με είδε, σταμάτησε.
Με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
Και είπε:
«Ήρθες.»
Μόνο δύο λέξεις.
Αλλά ένιωσα σαν να μου είχε πει ολόκληρη την ιστορία της ζωής της.
0 comments:
Post a Comment