ΜΕΡΟΣ 7 — Η ΒΑΝΕΣΑ ΕΠΕΣΕ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΝΑ ΤΗ ΣΩΣΩ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ ΜΥΣΤΙΚΟ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΞΑΝΑ
Συναντήθηκα μαζί της σε ένα μικρό καφέ.
Δεν έμοιαζε πλέον με τη γυναίκα που στεκόταν στο γκαζόν με το νυφικό.
Δεν είχε μακιγιάζ.
Τα μαλλιά της ήταν ατημέλητα.
Τα μάτια της ήταν πρησμένα.
«Ντάνιελ…»
«Μίλα.»
Κοίταξε κάτω.
«Λυπάμαι.»
«Για ποιο πράγμα;»
«Για όλα.»
«Αυτό δεν είναι απάντηση.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Στην αρχή… δεν ήξερα.»
«Πότε έμαθες;»
«Πριν από έναν χρόνο.»
Ένιωσα το σαγόνι μου να σφίγγεται.
«Έναν χρόνο;»
Έγνεψε.
«Ο πατέρας μου μου είπε ότι η Northbridge ήταν σημαντική.»
«Και μετά;»
«Μου είπε ότι αν παντρευόμασταν, όλα θα γίνονταν ευκολότερα.»
«Για ποιον;»
Δεν απάντησε.
«Για ποιον, Βανέσα;»
«Για την οικογένειά μου.»
Η απάντησή της με διέλυσε.
«Άρα με χρησιμοποίησες.»
«Στην αρχή.»
«Και μετά;»
Έκλαψε.
«Μετά σε αγάπησα.»
«Πότε;»
«Δεν ξέρω.»
«Πριν ή μετά το λάστιχο;»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Ντάνιελ…»
«Η μητέρα μου δεν σου έκανε τίποτα.»
«Το ξέρω.»
«Και όμως την ταπείνωσες.»
«Ήμουν θυμωμένη.»
«Γιατί;»
«Επειδή νόμιζα ότι θα διάλεγες πάντα εκείνη.»
Σηκώθηκα.
«Έχεις δίκιο.»
Με κοίταξε.
«Τι;»
«Θα τη διαλέγω πάντα.»
Άρχισε να κλαίει.
«Σε παρακαλώ. Μη με αφήσεις να καταστραφώ.»
«Δεν μπορώ να σε σώσω από τις συνέπειες.»
«Μπορείς!»
«Ναι.»
Σταμάτησε.
«Μπορείς να το κάνεις.»
«Δεν θα το κάνω.»
Έφυγα.
Όταν έφτασα σπίτι, η μητέρα μου περίμενε.
«Πώς πήγε;»
«Τελείωσε.»
Με αγκάλιασε.
Για πρώτη φορά μετά από μέρες, ένιωσα ήρεμος.
Αλλά η ηρεμία κράτησε μόνο λίγες ώρες.
Το βράδυ η Ρεβέκκα τηλεφώνησε.
«Ντάνιελ, πρέπει να έρθεις στο γραφείο.»
«Τώρα;»
«Τώρα.»
«Τι συνέβη;»
«Βρήκαμε κάτι στα αρχεία του πατέρα σου.»
«Τι;»
«Ένα έγγραφο που αποδεικνύει ότι ο Κάρολος δεν προσπάθησε απλώς να ελέγξει τη Northbridge.»
«Τότε τι;»
«Προσπάθησε να την αποκτήσει παράνομα πριν από είκοσι επτά χρόνια.»
Πάγωσα.
«Και υπάρχει υπογραφή.»
«Ποιανού;»
Η Ρεβέκκα απάντησε:
«Του πατέρα σου.»
0 comments:
Post a Comment