ΜΕΡΟΣ 7 — ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ, ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ «ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΣ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΙΑ ΜΟΝΟ ΕΞΙ ΜΕΡΕΣ;» — ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΑΦΩΝΟΥΣ

Τέσσερα χρόνια είχαν περάσει.

Η ζωή είχε αλλάξει.

Όχι με τον τρόπο που περίμενα.

Αλλά είχε αλλάξει.

Οι άνθρωποι άρχισαν να με ρωτούν αν είχα προχωρήσει.

Δεν ήξερα ποτέ τι να απαντήσω.

Τι σημαίνει «προχωράω»;

Ότι σταματάς να αγαπάς κάποιον;

Ότι δεν τον θυμάσαι;

Ότι βγάζεις τη φωτογραφία του από τον τοίχο;

Ότι πετάς τα ρούχα του;

Δεν έκανα τίποτα από αυτά.

Η βέρα της βρισκόταν δίπλα στη δική μου.

Το γράμμα της ήταν σε ένα συρτάρι.

Το σπίτι που μου ζήτησε να αγοράσω ήταν γεμάτο μικρές υπενθυμίσεις της.

Και ο Στάνλεϊ είχε γίνει ο βασιλιάς της βεράντας.

Μια μέρα, ένας γνωστός μου έμαθε ότι είχαμε παντρευτεί μόλις έξι μέρες πριν πεθάνει.

Με κοίταξε αμήχανα.

«Αυτό πρέπει να ήταν δύσκολο.»

«Ήταν.»

«Αλλά… έξι μέρες;»

Έγνεψα.

«Έξι μέρες.»

«Πώς το σκέφτεσαι αυτό;»

Τον κοίταξα.

«Ήμασταν μαζί τέσσερα χρόνια.»

«Ναι, αλλά παντρεμένοι…»

«Έξι μέρες.»

Σταμάτησε.

Τότε του είπα:

«Δεν ήμασταν μαζί για έξι μέρες. Ήμασταν παντρεμένοι για έξι μέρες.»

Δεν απάντησε.

Γιατί υπήρχε διαφορά.

Με τη Μάργκαρετ είχα ζήσει χρόνια.

Είχαμε γελάσει.

Είχαμε μαλώσει.

Είχαμε φάει κινέζικο στο πάτωμα.

Είχαμε περάσει νύχτες σε νοσοκομεία.

Είχαμε ονειρευτεί σπίτι.

Είχαμε μιλήσει για σκύλο.

Είχαμε φοβηθεί.

Είχαμε ελπίσει.

Ο γάμος δεν δημιούργησε την αγάπη μας.

Απλώς της έδωσε ένα όνομα.

Ένα πρωί, κάθισα στη βεράντα με τον Στάνλεϊ.

Είχα τη βέρα μου στο χέρι.

Κοίταξα το δαχτυλίδι της που βρισκόταν δίπλα μου.

«Μάργκαρετ», είπα.

Ο σκύλος κούνησε την ουρά του.

«Νομίζω ότι τελικά κατάλαβα γιατί το έκανες.»

Φυσικά, δεν υπήρχε απάντηση.

Αλλά δεν τη χρειαζόμουν πια.

Γιατί η απάντηση ήταν μέσα σε όλα όσα μου είχε αφήσει.

Το σπίτι.

Ο σκύλος.

Η δουλειά.

Το ταξίδι.

Τα χρήματα.

Και κυρίως, η άδεια να συνεχίσω.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 8 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️