ΜΕΡΟΣ 7 — Η Χέιζελ Μου Είπε Επιτέλους Τι Είχε Συμβεί Λίγο Πριν Χάσει Τον Μέισον Και Κατάλαβα Γιατί Ένιωθε Ότι Δεν Άξιζε Να ΞαναΧαμογελάσει
Η Χέιζελ κρατούσε το ποτήρι της με τα δύο χέρια.
«Υπάρχει κάτι που δεν σου είπα ποτέ.»
Δεν την πίεσα.
«Πριν πεθάνει ο Μέισον...»
Σταμάτησε.
«Είχαμε τσακωθεί.»
Ένιωσα την καρδιά μου να βαραίνει.
«Για τι;»
«Δεν θυμάμαι ακριβώς.»
Μετά χαμογέλασε πικρά.
«Για κάτι χαζό.»
Κούνησε το κεφάλι.
«Εγώ ήμουν θυμωμένη. Εκείνος προσπαθούσε να μου μιλήσει. Του είπα να φύγει.»
Έκλεισε τα μάτια.
«Και μετά δεν πρόλαβα να του πω ότι λυπάμαι.»
Έπιασα το χέρι της.
«Αγάπη μου...»
«Όχι.»
Με κοίταξε.
«Άφησέ με να το πω.»
Έγνεψα.
«Μετά το δυστύχημα, σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή κάθε μέρα.»
Δάκρυα άρχισαν να κυλούν.
«Σκεφτόμουν ότι η τελευταία μου κουβέντα στον αδελφό μου ήταν θυμός.»
«Δεν ήταν η τελευταία του σκέψη για σένα.»
«Πώς το ξέρεις;»
«Γιατί σε αγαπούσε.»
«Αυτό δεν αλλάζει την τελευταία μας συζήτηση.»
Δεν είχα απάντηση.
Γιατί δεν μπορούσα να της αφαιρέσω αυτή την ενοχή με μια φράση.
Μπορούσα μόνο να την αφήσω να την κουβαλήσει μέχρι να μπορέσει να την αφήσει μόνη της.
«Γι' αυτό σταμάτησα να κάνω πράγματα που μου άρεσαν.»
«Γιατί;»
«Επειδή ένιωθα ότι δεν είχα δικαίωμα να είμαι χαρούμενη όταν εκείνος δεν μπορούσε.»
Η καρδιά μου ράγισε.
«Χέιζελ...»
«Και όταν άρχισαν να με κοροϊδεύουν, ήταν σαν να συμφωνούσαν με όλα όσα ήδη πίστευα για μένα.»
Τώρα καταλάβαινα.
Ο εκφοβισμός δεν είχε δημιουργήσει όλο τον πόνο.
Είχε βρει μια ήδη ανοιχτή πληγή.
Και την έκανε βαθύτερη.
Την επόμενη ημέρα, ο Έλι ήρθε.
Η Χέιζελ του είπε ότι είχε μιλήσει μαζί μου.
«Καλό», είπε εκείνος.
«Δεν φοβάσαι ότι θα γίνω πολύ δραματική;»
«Όχι.»
«Γιατί;»
«Γιατί είσαι εσύ.»
Χαμογέλασε.
«Αυτό δεν είναι απάντηση.»
«Είναι η μόνη που έχω.»
Λίγες ημέρες αργότερα, το σχολείο ανακοίνωσε επίσημα τη δημιουργία της ομάδας υποστήριξης.
Η Χέιζελ δεν ήθελε να γίνει η «ηρωίδα».
Δεν ήθελε αφίσες με το όνομά της.
Δεν ήθελε να τη χειροκροτούν.
Ήθελε απλώς να υπάρχει ένας χώρος.
Έτσι δημιουργήθηκε.
Μια μικρή αίθουσα.
Καρέκλες σε κύκλο.
Ένα τραπέζι.
Ένα κουτί όπου οι μαθητές μπορούσαν να αφήνουν ανώνυμες σημειώσεις.
Την πρώτη εβδομάδα ήρθαν τρία παιδιά.
Τη δεύτερη, επτά.
Την τρίτη, δεκατέσσερα.
Και τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενε κανείς.
Ένα αγόρι έγραψε:
«Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος.»
Η Χέιζελ κράτησε το χαρτί.
Το διάβασε ξανά.
Και μετά είπε:
«Αυτό ακριβώς ήθελα.»
Ο Έλι καθόταν δίπλα της.
«Τι;»
«Να μην αισθάνεται κανείς μόνος.»
Στο σπίτι, το φόρεμα είχε πλέον μια ξεχωριστή θέση.
Η Χέιζελ το φύλαγε προσεκτικά.
Μια μέρα τη βρήκα να το κοιτάζει.
«Τι σκέφτεσαι;»
«Ότι στην αρχή νόμιζα ότι ο Έλι προσπάθησε να με κάνει όμορφη.»
«Και τώρα;»
«Τώρα νομίζω ότι προσπάθησε να μου θυμίσει ότι ήμουν ήδη.»
Αυτή η φράση με έκανε να κλάψω.
Αλλά η μεγαλύτερη αλλαγή δεν ήταν το φόρεμα.
Ήταν το πρωινό.
Για πρώτη φορά μετά από μήνες, η Χέιζελ καθόταν μαζί μας στην κουζίνα.
Έτρωγε.
Μιλούσε.
Γελούσε.
Μερικές φορές είχε κακές ημέρες.
Φυσικά.
Η θεραπεία δεν ήταν μια ευθεία γραμμή.
Υπήρχαν πρωινά που ξυπνούσε και ο πόνος επέστρεφε.
Υπήρχαν τραγούδια που δεν μπορούσε να ακούσει.
Μέρες που η απουσία του Μέισον ήταν τόσο έντονη που σχεδόν δεν μπορούσε να αναπνεύσει.
Αλλά τώρα ήξερε κάτι.
Ότι μπορούσε να πονάει και ταυτόχρονα να συνεχίζει.
Μια Κυριακή, καθώς ετοιμαζόμασταν για δείπνο, η Χέιζελ είπε:
«Μαμά, θέλω να κάνω κάτι με το φόρεμα.»
«Τι;»
«Να το φορέσω ξανά.»
«Γιατί;»
Χαμογέλασε.
«Για έναν λόγο που δεν έχει σχέση με τον χορό.»
«Ποιον;»
«Θέλω να το φορέσω στην εκδήλωση της ομάδας υποστήριξης.»
«Γιατί;»
«Για να θυμηθούν όλοι τι μπορεί να γίνει όταν κάποιος επιλέγει να μείνει δίπλα σου.»
Και τότε συνειδητοποίησα ότι η ιστορία της Χέιζελ δεν τελείωνε στον χορό.
Μόλις άρχιζε.
0 comments:
Post a Comment