ΜΕΡΟΣ 7 — «Η μαμά ήθελε πίσω την κόρη που έχασε — όμως η Κλάρα της είπε κάτι που κανείς μας δεν ήταν έτοιμος να ακούσει»
Οι εβδομάδες που ακολούθησαν δεν ήταν εύκολες.
Υπήρχαν μέρες που όλα φαίνονταν όμορφα.
Και άλλες που μια απλή λέξη μπορούσε να ξανανοίξει πληγές δέκα χρόνων.
Η μαμά προσπαθούσε περισσότερο από όλους.
Έφτιαχνε φαγητά που θυμόταν ότι αγαπούσε η Κλάρα.
Έφερνε παλιές φωτογραφίες.
Μιλούσε για τα παιδικά μας χρόνια.
Κάθε φορά που έλεγε «θυμάσαι τότε…», η Κλάρα χαμογελούσε ευγενικά.
Αλλά εγώ έβλεπα ότι κουραζόταν.
Ένα απόγευμα, ο μπαμπάς το παρατήρησε επίσης.
«Άσε την να αναπνεύσει», είπε στη μαμά.
Η μαμά τον κοίταξε.
«Απλώς προσπαθώ να την ξαναβρώ.»
«Δεν χάθηκε», απάντησε.
«Απλώς άλλαξε.»
Η μαμά δεν μπορούσε να το δεχτεί εύκολα.
Για εκείνη, η Κλάρα ήταν το κορίτσι που είχε χάσει.
Για την Κλάρα, όμως, αυτό το κορίτσι είχε γίνει κάτι που δεν μπορούσε να φορέσει ξανά.
Ένα απόγευμα, η Κλάρα και ο μπαμπάς έμειναν μόνοι στην κουζίνα.
Εγώ βρισκόμουν στο διπλανό δωμάτιο.
Δεν άκουγα όλη τη συζήτηση.
Άκουσα όμως την Κλάρα να λέει:
«Μπαμπά, λυπάμαι.»
Σιωπή.
Μετά ο μπαμπάς απάντησε:
«Χαίρομαι που επέζησες.»
Η Κλάρα άρχισε να κλαίει.
«Αλλά είμαι θυμωμένος μαζί σου», συνέχισε εκείνος.
«Το ξέρω.»
«Μας άφησες να πιστεύουμε ότι πέθανες.»
«Το ξέρω.»
«Και δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να το ξεπεράσω εντελώς.»
«Δεν περιμένω να το ξεπεράσεις.»
Τότε ο μπαμπάς είπε εκείνη τη φράση που έμεινε μέσα μου:
«Και τα δύο μπορούν να είναι αλήθεια.»
Η Κλάρα δεν απάντησε.
Μόνο έκλαψε.
Αργότερα, όταν φύγαμε, τη ρώτησα τι ένιωσε.
«Ανακούφιση», είπε.
«Γιατί;»
«Επειδή δεν προσπάθησε να μου πει ότι όλα είναι εντάξει.»
«Δεν είναι.»
«Το ξέρω.»
Συνεχίσαμε να περπατάμε.
«Αλλά για πρώτη φορά κάποιος μου είπε ότι μπορεί να χαίρεται που είμαι ζωντανή και ταυτόχρονα να είναι θυμωμένος μαζί μου.»
«Γιατί αυτό είναι αλήθεια.»
«Ναι.»
Κοίταξε τον δρόμο.
«Ίσως αυτό χρειάζομαι.»
«Τι;»
«Να σταματήσουν όλοι να προσπαθούν να αποφασίσουν ποια πρέπει να είμαι.»
Την κοίταξα.
«Και τι θέλεις να είσαι;»
Χαμογέλασε.
«Δεν ξέρω ακόμα.»
Και για πρώτη φορά, η απάντηση δεν με τρόμαξε.
Γιατί δεν χρειαζόταν να ξέρει.
Ούτε εγώ ήξερα ποια ήμουν στα τριάντα.
Είχα αλλάξει καριέρα.
Είχα αλλάξει φίλους.
Είχα αλλάξει συνήθειες.
Είχα αλλάξει ως άνθρωπος.
Η Κλάρα είχε κάνει το ίδιο.
Η μόνη διαφορά ήταν ότι εκείνη είχε κάνει όλα αυτά χωρίς εμάς.
Και εμείς έπρεπε τώρα να μάθουμε να αγαπάμε τη γυναίκα που έγινε.
Όχι να απαιτούμε να επιστρέψει το κορίτσι που θυμόμασταν.
0 comments:
Post a Comment