ΜΕΡΟΣ 7 — «Η μαμά μου είπε πως ο Νώε είχε κρατήσει μια υπόσχεση για δώδεκα χρόνια — αλλά όταν μου αποκάλυψε τι είχε συμβεί τότε, κατάλαβα πως όλη μου η ζωή είχε χτιστεί πάνω σε ένα ψέμα»
Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.
Η μαμά μου στεκόταν απέναντί μου με τα μάτια γεμάτα δάκρυα.
Ο Νώε ήταν ακόμα κάτω.
Περίμενε.
Περίμενε να κατέβω.
Περίμενε να πάμε στον χορό.
Περίμενε να πραγματοποιήσουμε μια υπόσχεση που είχαμε δώσει όταν ήμασταν έξι χρονών.
Κι εγώ ήμουν κλειδωμένη στο δωμάτιό μου, προσπαθώντας να καταλάβω πώς γίνεται να γνωρίζεις κάποιον ολόκληρη τη ζωή σου και ξαφνικά να ανακαλύπτεις ότι υπάρχει ένα κομμάτι της ζωής του που δεν γνώριζες ποτέ.
«Πες μου τα πάντα», είπα.
Η μαμά σκούπισε τα μάγουλά της.
«Δεν μπορώ να σου τα πω όλα σε μία φορά.»
«Τότε ξεκίνα από την αρχή.»
Κατάπιε δύσκολα.
«Από τη χρονιά που ήσουν έξι.»
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.
«Τη χρονιά που γνώρισα τον Νώε;»
Έγνεψε.
«Ναι.»
Η μαμά μου πήγε στο παράθυρο.
Έξω, μπορούσα να δω τα φώτα του αυτοκινήτου του Νώε να αντανακλούν πάνω στο τζάμι.
«Εκείνη τη χρονιά», είπε, «η οικογένειά μας περνούσε τη χειρότερη περίοδο που είχαμε ζήσει ποτέ.»
«Ξέρω για το διαζύγιο.»
«Δεν ξέρεις όλη την ιστορία.»
Γύρισε προς το μέρος μου.
«Ο πατέρας σου δεν έφυγε απλώς επειδή σταμάτησε να αγαπάει εμένα.»
Έμεινα ακίνητη.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Έφυγε επειδή είχε κάνει κάτι που θα μπορούσε να μας καταστρέψει όλους.»
Η ανάσα μου κόπηκε.
«Τι έκανε;»
Η μαμά έκλεισε τα μάτια της.
«Χρωστούσε χρήματα. Πολλά χρήματα. Και κάποιοι άνθρωποι τον πίεζαν.»
«Τι άνθρωποι;»
«Άνθρωποι που δεν ήθελα ποτέ να γνωρίσεις.»
Ένιωσα το δωμάτιο να μικραίνει.
«Και τι σχέση έχει ο Νώε με αυτό;»
Η μαμά δεν απάντησε αμέσως.
Και τότε κατάλαβα κάτι.
«Ο Νώε ήξερε;»
Έγνεψε.
«Ναι.»
Ένιωσα ένα παράξενο βάρος στο στήθος μου.
«Από τότε;»
«Όχι ακριβώς.»
Η μαμά κάθισε ξανά στο κρεβάτι.
«Ο Νώε δεν γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες. Αλλά γνώριζε αρκετά ώστε να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.»
«Και γιατί;»
«Επειδή ήταν εκεί.»
«Πού;»
Η μαμά με κοίταξε.
«Το βράδυ που ο πατέρας σου έφυγε.»
Το μυαλό μου γύρισε πίσω.
Έξι χρονών.
Ένα σπίτι γεμάτο φωνές.
Μια πόρτα που έκλεισε.
Η μαμά που έκλαιγε στην κουζίνα.
Κι εγώ να κάθομαι στο πάτωμα με ένα παιχνίδι στα χέρια.
Υπήρχε μια ανάμνηση που πάντα θεωρούσα ασήμαντη.
Ένα μικρό αγόρι που στεκόταν έξω από την αυλή.
Ο Νώε.
Τότε δεν καταλάβαινα γιατί ήταν εκεί.
Τώρα όμως...
Άρχισα να θυμάμαι.
«Ήταν ο Νώε έξω από το σπίτι εκείνο το βράδυ;»
Η μαμά έγνεψε.
«Ο πατέρας του τον είχε φέρει.»
«Γιατί;»
«Επειδή εγώ του είχα τηλεφωνήσει.»
Πάγωσα.
«Εσύ;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Τα χείλη της έτρεμαν.
«Επειδή φοβόμουν ότι δεν θα τα κατάφερνα μόνη μου.»
Δεν ήξερα τι να πω.
«Και ο Νώε;»
«Ο Νώε σε είδε.»
«Εμένα;»
«Ναι.»
«Και τι έκανε;»
Η μαμά χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
«Σε πήρε από το χέρι.»
Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.
«Και σου είπε ότι όλα θα πάνε καλά.»
Έμεινα σιωπηλή.
Η μαμά συνέχισε.
«Δεν ήξερε αν θα πάνε καλά. Ήταν έξι χρονών. Αλλά ήθελε να σε κάνει να νιώσεις ασφαλής.»
Έσκυψα το κεφάλι.
Ξαφνικά θυμήθηκα εκείνο το μικρό χέρι.
Είχα ξεχάσει το πρόσωπο.
Είχα ξεχάσει τη φωνή.
Αλλά θυμήθηκα το χέρι.
«Τότε γιατί μου το έκρυψες;»
Η μαμά δεν απάντησε.
«Γιατί δεν μου είπες ποτέ ότι ο Νώε ήταν εκεί;»
«Γιατί φοβόμουν.»
«Από τι;»
«Από το τι θα συνέβαινε όταν θα μεγάλωνες και θα μάθαινες όλη την αλήθεια.»
«Και τώρα γιατί μου το λες;»
Η μαμά με κοίταξε.
«Επειδή απόψε πρέπει να πάρεις μια απόφαση.»
«Ποια απόφαση;»
«Αν θα πας στον χορό με τον Νώε.»
Την κοίταξα σαν να είχε τρελαθεί.
«Φυσικά και θα πάω.»
«Δεν κατάλαβες.»
Η φωνή της έσπασε.
«Υπάρχει κι άλλο μέρος.»
«Ποιο;»
«Ο Νώε σου υποσχέθηκε κάτι τότε.»
«Τι;»
Η μαμά πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ότι θα σε προστάτευε.»
Έμεινα ακίνητη.
«Από ποιον;»
«Από τον πατέρα σου.»
Το αίμα μου πάγωσε.
«Ο πατέρας μου ήθελε να μου κάνει κακό;»
«Όχι.»
«Τότε γιατί χρειάστηκε να με προστατεύσει;»
«Δεν ήταν ακριβώς έτσι.»
«Μαμά, σε παρακαλώ. Σταμάτα να μιλάς με γρίφους.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Ο πατέρας σου δεν ήταν κακός άνθρωπος.»
«Αλλά;»
«Αλλά έκανε λάθη.»
«Όλοι κάνουν λάθη.»
«Τα δικά του ήταν επικίνδυνα.»
Ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν.
«Τι έκανε;»
Η μαμά με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.
«Χρησιμοποίησε το όνομά σου.»
Δεν κατάλαβα.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Όταν ήσουν μικρή, υπήρχαν έγγραφα. Λογαριασμοί. Συμφωνίες.»
«Τι είδους συμφωνίες;»
«Ο πατέρας σου είχε βάλει το όνομά σου σε κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρχει.»
Το στομάχι μου ανακατεύτηκε.
«Τι;»
Η μαμά άνοιξε την τσάντα της.
Έβγαλε έναν παλιό φάκελο.
Τον κράτησε στα χέρια της για αρκετά δευτερόλεπτα.
Μετά μου τον έδωσε.
«Αυτό βρέθηκε πριν από χρόνια.»
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα αντίγραφο ενός εγγράφου.
Το όνομά μου ήταν εκεί.
Το δικό μου όνομα.
Η ημερομηνία γέννησής μου.
Και μια υπογραφή που δεν μπορούσα να αναγνωρίσω.
«Ποιος υπέγραψε;»
«Ο πατέρας σου.»
Ένιωσα σαν να με χτύπησε κάτι στο στήθος.
«Ήμουν έξι.»
«Το ξέρω.»
«Δεν μπορούσα καν να διαβάσω!»
«Το ξέρω.»
«Και ο Νώε το γνώριζε;»
Η μαμά κούνησε το κεφάλι.
«Όχι τότε.»
«Πότε το έμαθε;»
«Χρόνια αργότερα.»
Σηκώθηκα από το κρεβάτι.
«Πρέπει να κατέβω.»
«Περίμενε.»
«Ο Νώε με περιμένει.»
«Πρέπει να ξέρεις και το τελευταίο πράγμα.»
Γύρισα.
Η μαμά έδειχνε τρομοκρατημένη.
«Τι;»
«Ο Νώε δεν κράτησε την υπόσχεση μόνο επειδή ήσασταν παιδιά.»
«Τότε γιατί;»
Η μαμά ψιθύρισε:
«Επειδή του ζήτησα εγώ να την κρατήσει.»
Σιωπή.
«Του το ζήτησες;»
«Ναι.»
«Τι ακριβώς του ζήτησες;»
Η μαμά άρχισε να κλαίει.
«Του είπα πως αν ποτέ επέστρεφε ο πατέρας σου...»
Σταμάτησε.
«Τι;»
«Να μην σε αφήσει μόνη.»
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
«Μαμά...»
«Του ζήτησα να σε προσέχει.»
«Γιατί;»
«Επειδή ήξερα ότι ο πατέρας σου κάποια μέρα θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί σου.»
Ένιωσα το πρόσωπό μου να παγώνει.
«Έχει επικοινωνήσει;»
Η μαμά δεν απάντησε.
«Μαμά.»
Τότε ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Και οι δύο παγώσαμε.
Μια φωνή ακούστηκε από την άλλη πλευρά.
«Χριστίνα;»
Ο Νώε.
Η φωνή του ήταν ήρεμη.
Αλλά κάτι μέσα μου είπε ότι δεν ήταν καλά.
«Είσαι έτοιμη;»
Κοίταξα τη μαμά.
Εκείνη δεν μιλούσε.
Ο Νώε χτύπησε ξανά.
«Χριστίνα;»
Πήγα προς την πόρτα.
Έβαλα το χέρι μου στο πόμολο.
Και τότε η μαμά είπε κάτι που με έκανε να σταματήσω.
«Μην του πεις ακόμα ότι το διάβασες.»
Γύρισα αργά.
«Τι διάβασα;»
Η μαμά κοίταξε τον φάκελο στο χέρι μου.
«Το γράμμα που σου έγραψε ο Νώε πριν από δώδεκα χρόνια.»
Η καρδιά μου σταμάτησε.
«Τι γράμμα;»
Η μαμά ψιθύρισε:
«Εκείνο που μου ζήτησε να σου δώσω μόνο αν ο πατέρας σου επέστρεφε.»
Έμεινα ακίνητη.
Και τότε το κινητό μου δονήθηκε.
Ένα μήνυμα.
Άγνωστος αριθμός.
Άνοιξα την οθόνη.
Υπήρχε μόνο μία πρόταση:
«Χριστίνα, αν πας απόψε στον χορό με τον Νώε, θα πρέπει επιτέλους να σου πει γιατί ο πατέρας σου εξαφανίστηκε.»
Σήκωσα αργά το βλέμμα προς τη μαμά.
Εκείνη είχε ήδη καταλάβει.
«Ποιος είναι;» ρώτησα.
Η μαμά δεν απάντησε.
Γιατί ακριβώς εκείνη τη στιγμή, το κουδούνι της εξώπορτας χτύπησε.
Μία φορά.
Δύο φορές.
Και από κάτω ακούστηκε η φωνή της θείας μου:
«Χριστίνα… υπάρχει κάποιος εδώ που ζητάει να σε δει.»
Έσφιξα το κινητό.
«Ποιος;»
Η θεία μου απάντησε:
«Ο πατέρας σου.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…
0 comments:
Post a Comment