ΜΕΡΟΣ 7 — Ο ιδιοκτήτης ήθελε να ακυρώσει την πρώτη «ήσυχη ημέρα» — Τότε ο Λίο στάθηκε μπροστά του και του εξήγησε μόνος του γιατί το εστιατόριο έπρεπε να αλλάξει
Το επόμενο πρωί, ο Λίο πήγε νωρίς.
Ο ιδιοκτήτης ήταν ήδη εκεί.
Ήταν ένας άντρας που είχα δει μόνο μία φορά.
Κρατούσε έναν φάκελο.
«Λίο.»
«Ναι;»
«Πρέπει να μιλήσουμε.»
Ο Λίο έγνεψε.
Εγώ βρισκόμουν έξω.
Είχα υποσχεθεί ότι δεν θα μπω.
Αλλά αυτή τη φορά δεν μπορούσα να φύγω.
Ο Ρίτσαρντ μου έπιασε το χέρι.
«Άφησέ τον.»
Πήρα ανάσα.
«Ναι.»
Ο Λίο κάθισε απέναντι από τον ιδιοκτήτη.
Ο άντρας άνοιξε τον φάκελο.
«Η ήσυχη ημέρα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα.»
«Γιατί;»
«Μερικοί πελάτες μπορεί να μην το καταλάβουν.»
«Μπορούμε να το εξηγήσουμε.»
«Και αν δεν τους αρέσει;»
Ο Λίο σκέφτηκε.
«Τότε μπορούν να έρθουν άλλη μέρα.»
Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε.
«Δεν είναι τόσο απλό.»
Ο Λίο κοίταξε τα χέρια του.
Μετά σήκωσε το βλέμμα.
«Μερικοί άνθρωποι δεν έρχονται ποτέ.»
Ο άντρας σώπασε.
«Γιατί;»
«Επειδή είναι πολύ δυνατά.»
«Και;»
«Επειδή κανείς δεν περιμένει.»
«Και εσύ τι προτείνεις;»
Ο Λίο πήρε το χαρτί του.
«Μία μέρα.»
Έδειξε τη λίστα.
«Χαμηλή μουσική.»
Δεύτερο σημείο.
«Όχι κουδούνι.»
Τρίτο.
«Περισσότερος χρόνος για απαντήσεις.»
Τέταρτο.
«Κανείς δεν αγγίζει κανέναν χωρίς να ρωτήσει.»
Ο ιδιοκτήτης τον κοίταζε.
Ο Λίο συνέχισε.
«Δεν ζητάμε από όλους να αλλάξουν.»
«Τότε τι ζητάτε;»
Ο Λίο χαμογέλασε.
«Να υπάρχει μια μέρα που να μπορεί να έρθει και κάποιος άλλος.»
Ο ιδιοκτήτης έμεινε σιωπηλός.
Έπειτα έκλεισε τον φάκελο.
«Εντάξει.»
Ο Λίο αναστέναξε.
«Εντάξει;»
«Θα το δοκιμάσουμε.»
Η πρώτη ήσυχη ημέρα ξεκίνησε.
Στην αρχή το εστιατόριο ήταν σχεδόν άδειο.
Ο Λίο ήταν λίγο απογοητευμένος.
«Ίσως δεν έρθει κανείς.»
Η Μάρσι του είπε:
«Περίμενε.»
Και περίμεναν.
Λίγο αργότερα μπήκε μια οικογένεια.
Ένα μικρό αγόρι κρατούσε τα αυτιά του.
Η μητέρα του κοίταξε γύρω.
«Είναι σήμερα η ήσυχη ημέρα;»
Η Μάρσι χαμογέλασε.
«Ναι.»
Η γυναίκα αναστέναξε ανακουφισμένη.
«Είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζουμε εστιατόριο εδώ και μήνες.»
Ο Λίο άκουσε.
Δεν είπε τίποτα.
Απλώς χαμογέλασε.
Μετά ήρθε μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Μετά ένας άντρας που χρησιμοποιούσε ακουστικά.
Μετά μια οικογένεια με ένα παιδί που δυσκολευόταν με τους δυνατούς ήχους.
Το εστιατόριο γέμισε.
Όχι με φωνές.
Με ήρεμες συζητήσεις.
Με ανθρώπους που δεν χρειάζονταν να απολογηθούν.
Ο Λίο κινούνταν ανάμεσα στα τραπέζια.
Δεν έτρεχε.
Δεν πίεζε.
Περίμενε.
Ένας πελάτης χρειάστηκε περισσότερο χρόνο.
Ο Λίο περίμενε.
Τρία δευτερόλεπτα.
Πέντε.
Δέκα.
Και μετά άκουσε:
«Θα ήθελα νερό, παρακαλώ.»
Ο Λίο χαμογέλασε.
«Φυσικά.»
Στο τέλος της ημέρας, ο ιδιοκτήτης πλησίασε τη Μάρσι.
«Πόσοι πελάτες ήρθαν;»
«Περισσότεροι από όσους περιμέναμε.»
«Και οι υπόλοιποι;»
«Οι περισσότεροι επέστρεψαν σπίτι τους χαρούμενοι.»
Ο άντρας κοίταξε τον Λίο.
«Ποιος το σκέφτηκε;»
Η Μάρσι χαμογέλασε.
«Ο Λίο.»
Ο ιδιοκτήτης πλησίασε.
«Καλή ιδέα.»
Ο Λίο σήκωσε το βλέμμα.
«Ευχαριστώ.»
Ο άντρας του έδωσε το χέρι.
«Θέλω να το κάνουμε κάθε μήνα.»
Ο Λίο χαμογέλασε.
«Κάθε μήνα.»
Όταν γύρισα σπίτι εκείνο το βράδυ, ο Λίο κάθισε δίπλα μου.
«Μαμά.»
«Ναι;»
«Σήμερα ήρθε μια μαμά.»
«Και;»
«Είπε ότι το παιδί της φοβάται τα εστιατόρια.»
«Και;»
«Σήμερα δεν φοβήθηκε.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
Ο Λίο με κοίταξε.
«Ήταν καλό;»
Τον αγκάλιασα.
«Ήταν υπέροχο.»
Και τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η Μάρσι.
«Κέιτ, υπάρχει κάτι ακόμα.»
«Τι;»
«Σήμερα ήρθε ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον Λίο από πολύ παλιά.»
«Ποιος;»
Η φωνή της χαμήλωσε.
«Κάποιος που είχε να τον δει σχεδόν δέκα χρόνια.»
Ένιωσα ένα παράξενο ρίγος.
«Ποιος;»
Η Μάρσι είπε το όνομα.
Και πάγωσα.
Ήταν κάποιος από το παρελθόν του Λίο που πίστευα ότι είχε χαθεί για πάντα.
0 comments:
Post a Comment