ΜΕΡΟΣ 8 — Όταν η Ίσλα μου είπε «φοβήθηκα ότι θα με μισήσεις», κατάλαβα ότι όλο αυτό το διάστημα δεν πολεμούσα εκείνη — πολεμούσα τα ψέματα του άντρα μου
Μια μέρα βρήκα την Ίσλα μόνη στην κουζίνα.
«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
«Φυσικά.»
«Με μισείς;»
Πάγωσα.
«Γιατί να σε μισώ;»
«Επειδή μπήκα στη ζωή σας.»
Κάθισα απέναντί της.
«Δεν μπήκες εσύ στη ζωή μας με ψέματα.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Ο πατέρας μου το έκανε.»
«Ναι.»
«Και εσύ ακόμα τον αγαπάς;»
Η ερώτηση ήταν δύσκολη.
«Δεν ξέρω.»
Και αυτή ήταν η πρώτη απόλυτα ειλικρινής απάντηση που μπορούσα να της δώσω.
«Μπορείς να αγαπάς κάποιον και ταυτόχρονα να μην αποδέχεσαι όσα έκανε.»
Η Ίσλα έγνεψε.
«Η μαμά μου το έκανε αυτό.»
«Τον αγαπούσε;»
«Νομίζω πως ναι.»
Σιωπή.
Μετά μου έδωσε ένα μικρό χαρτί.
Ήταν μια ζωγραφιά των διδύμων.
Ο Κάι και ο Θίο είχαν μεγάλα χαμόγελα.
Και δίπλα τους υπήρχε ένα μεγαλύτερο κορίτσι.
«Ποια είναι αυτή;» ρώτησα.
Η Ίσλα χαμογέλασε.
«Εγώ.»
Δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυά μου.
Την αγκάλιασα.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι είχε αλλάξει.
Όχι στον γάμο μου.
Όχι ακόμα.
Αλλά στην οικογένειά μας.
Η Ίσλα δεν ήταν πλέον «η κόρη που έκρυβε ο Ντάνιελ».
Ήταν η αδερφή του Κάι και του Θίο.
Και είχε μια θέση στο σπίτι μας.
0 comments:
Post a Comment