ΜΕΡΟΣ 8 — Ο ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΩ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΗΔΗ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ
Ο Τζούλιαν ζήτησε να με συναντήσει.
Πήγα.
Όχι μόνη.
Ο δικηγόρος μου ήταν ήδη ενήμερος.
Ο Τζούλιαν κάθισε απέναντί μου.
Για πρώτη φορά δεν έμοιαζε με τον σίγουρο άντρα που γνώριζα.
Έμοιαζε φοβισμένος.
«Πόσα θέλεις;»
Τον κοίταξα.
«Τι;»
«Χρήματα.»
«Δεν θέλω χρήματα.»
«Όλοι θέλουν χρήματα.»
«Όχι από εσένα.»
Έσκυψε μπροστά.
«Μπορώ να σου δώσω το σπίτι.»
«Δεν θέλω το σπίτι.»
«Το αυτοκίνητο.»
«Όχι.»
«Μετρητά.»
«Όχι.»
«Τότε τι θέλεις;»
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Την αλήθεια.»
Έμεινε ακίνητος.
«Δεν υπάρχει άλλη αλήθεια.»
«Υπάρχει.»
Έβγαλα έναν φάκελο.
«Έχω τις τραπεζικές μεταφορές.»
Άνοιξα δεύτερο.
«Έχω το ημερολόγιο του Ντέιβιντ.»
Τρίτο.
«Έχω τα έγγραφα της Έβελιν.»
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Πού τα βρήκες;»
«Δεν έχει σημασία.»
«Κλάρα, αν πας στην αστυνομία...»
«Έχω ήδη πάει.»
Σηκώθηκε απότομα.
«Τι;»
«Τα στοιχεία έχουν παραδοθεί.»
Έμεινε σιωπηλός.
«Πότε;»
«Χθες.»
Κάθισε ξανά.
«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.»
«Το έκανα.»
«Θα με καταστρέψεις.»
«Όχι.»
Τον κοίταξα.
«Οι επιλογές σου σε έφεραν εδώ.»
Εκείνος άρχισε να κλαίει.
Ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να κλαίει από τότε που τον γνώρισα.
«Κλάρα, σε αγαπούσα.»
Ένιωσα έναν πόνο στο στήθος.
«Ίσως.»
«Σε αγαπώ ακόμα.»
«Τότε γιατί το έκανες;»
Δεν απάντησε.
Και αυτή ήταν η απάντηση.
Αργότερα εκείνο το βράδυ, η Κλόε μου τηλεφώνησε.
«Κλάρα...»
«Ναι;»
«Πρέπει να φύγω.»
«Από πού;»
«Από εδώ.»
«Γιατί;»
«Η Έβελιν μου είπε ότι αν μιλήσω, θα καταστρέψει τη ζωή μου.»
«Κλόε, έχεις επιλογή.»
«Όχι πια.»
«Έχεις.»
Σιώπησε.
«Ποια;»
«Να πεις την αλήθεια.»
Την επόμενη ημέρα η Κλόε πήγε στις αρχές.
Και κατέθεσε.
Η κατάθεσή της επιβεβαίωσε μεγάλο μέρος των στοιχείων.
Ο Τζούλιαν είχε πλέον χάσει τον έλεγχο.
Αλλά υπήρχε ακόμα ένα πρόβλημα.
Ο Ντέιβιντ είχε αφήσει ένα τελευταίο στοιχείο.
Ένα αρχείο που δεν είχε βρεθεί.
Και αν το βρίσκαμε...
θα μπορούσε να αποδείξει τι είχε συμβεί τη νύχτα πριν πεθάνει.
0 comments:
Post a Comment