ΜΕΡΟΣ 8 — «Όταν ξανασυναντήθηκα με τον Ντέιβιντ μετά από μήνες, δεν ζητούσε πια δεύτερη ευκαιρία — και αυτό ήταν που με έκανε να τον δω για πρώτη φορά διαφορετικά»

Πέρασαν αρκετοί μήνες.

Δεν είχα δει τον Ντέιβιντ.

Μέχρι ένα βράδυ που η Ελέιν διοργάνωσε ένα μικρό οικογενειακό δείπνο.

Μου είπε ξεκάθαρα:

«Αν δεν θέλεις να έρθεις, θα το καταλάβω.»

Πήγα.

Όχι για εκείνον.

Για την Ελέιν.

Για ανθρώπους που είχαν υπάρξει οικογένειά μου για δέκα χρόνια.

Ο Ντέιβιντ ήταν ήδη εκεί.

Μόλις με είδε, σηκώθηκε.

«Γεια σου.»

«Γεια.»

Δεν υπήρχε ένταση.

Μόνο απόσταση.

Καθίσαμε απέναντι.

Κάποια στιγμή, η συζήτηση στράφηκε στις διακοπές.

Ο Ντέιβιντ δεν προσπάθησε να με πλησιάσει.

Δεν μου ζήτησε να μιλήσουμε.

Δεν είπε τίποτα για το παρελθόν.

Μετά το δείπνο, βγήκα έξω.

Εκείνος ακολούθησε.

«Δεν θα σε κρατήσω», είπε.

Σταμάτησα.

«Τότε γιατί ήρθες;»

«Για να σου πω κάτι που έπρεπε να είχα πει πριν από χρόνια.»

Περίμενα.

«Είχες δίκιο.»

Δεν απάντησα.

«Ο γάμος μπορεί να είναι ένα κομμάτι χαρτί. Αλλά η δέσμευση δεν είναι. Και όταν είπα ότι το χαρτί δεν είχε σημασία, χρησιμοποίησα αυτή την ιδέα για να αποφύγω κάτι πολύ πιο δύσκολο.»

«Τι;»

«Να σου πω τι πραγματικά φοβόμουν.»

Τον κοίταξα.

«Και τώρα;»

«Τώρα ξέρω.»

«Τι;»

«Φοβόμουν ότι αν δεσμευτώ πραγματικά, δεν θα μπορώ πλέον να κρύβομαι πίσω από δικαιολογίες.»

Η απάντησή του ήταν ειλικρινής.

Ίσως για πρώτη φορά.

«Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι σε καταλαβαίνω πλήρως», είπα.

«Δεν χρειάζεται.»

«Και δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα επιστρέψω.»

«Δεν το περιμένω.»

Κοίταξα το πρόσωπό του.

Κάποτε είχα αγαπήσει αυτόν τον άνθρωπο τόσο πολύ, ώστε η ζωή μου είχε περιστραφεί γύρω του.

Τώρα μπορούσα να τον κοιτάζω χωρίς να χάνω τον εαυτό μου.

«Χαίρομαι που το κατάλαβες», είπα.

Χαμογέλασε αχνά.

«Κι εγώ.»

Και επέστρεψα μέσα.

Εκείνο το βράδυ, όταν έφτασα σπίτι, έβγαλα το μενταγιόν.

Το κράτησα στην παλάμη μου.

Και τότε κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να μισώ τον Ντέιβιντ για να προχωρήσω.

Ούτε να τον συγχωρήσω πλήρως.

Αρκούσε να μην αφήσω πλέον τις επιλογές του να καθορίζουν τη δική μου ζωή.

Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε λίγες ημέρες αργότερα.

Η Ελέιν μου τηλεφώνησε.

«Σάρα, θέλω να σου πω κάτι.»

«Τι;»

«Ο Ντέιβιντ αποφάσισε να φύγει από την πόλη.»

Σώπασα.

«Πού θα πάει;»

«Δεν ξέρω.»

«Γιατί;»

«Είπε ότι χρειάζεται να ξεκινήσει από την αρχή.»

Και τότε η Ελέιν είπε:

«Μου άφησε κάτι για σένα.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️