ΜΕΡΟΣ 8 — ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ ΤΖΕΦΡΙ ΝΑ ΛΕΕΙ «ΔΕΝ ΤΗΣ ΤΟ ΕΧΩ ΠΕΙ ΑΚΟΜΑ» — ΚΑΙ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΧΑΜΕ ΧΤΙΣΕΙ ΞΑΝΑ ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΥΑΝ

Περίμενα μέχρι να κλείσει το τηλέφωνο.

«Ποιον πήρες;»

Ο Τζέφρι γύρισε.

Πάγωσε.

«Ξύπνησες.»

«Ναι.»

«Δεν ήθελα να σε ξυπνήσω.»

«Τι δεν μου έχεις πει;»

Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού.

«Θυμάσαι που σου είπα ότι μετά την τελευταία θεραπεία δεν ήξερα αν θα τα καταφέρεις;»

«Ναι.»

«Εκείνη την περίοδο έκανα κάτι.»

«Τι;»

«Έγραψα γράμματα.»

«Σε ποιον;»

«Σε σένα.»

Το πρόσωπό μου μαλάκωσε.

«Πόσα;»

«Δεκάδες.»

«Γιατί;»

«Επειδή φοβόμουν ότι κάποια μέρα δεν θα μπορούσα να σου τα πω από κοντά.»

Έβγαλε έναν φάκελο.

Μέσα υπήρχαν γράμματα για κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μας.

Για τα είκοσι χρόνια γάμου.

Για την πρώτη μας γνωριμία.

Για τη μέρα που γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί.

Για τις δύσκολες μέρες.

Για τις καλές.

Για όλα όσα δεν είχε καταφέρει να πει.

«Γιατί τα κράτησες;»

«Γιατί επέζησες.»

Έκλαψα.

Δεν ήταν μυστικό προδοσίας.

Ήταν μυστικό αγάπης.

Ο Τζέφρι είχε περάσει έναν ολόκληρο χρόνο προετοιμάζοντας λόγια που φοβόταν ότι δεν θα προλάβαινε να μου πει.

Και τώρα τα κρατούσε ακόμα.

«Ποιος ήταν στο τηλέφωνο;»

Χαμογέλασε.

«Ο φωτογράφος.»

«Τι φωτογράφος;»

«Θέλω να κάνουμε μια νέα φωτογράφηση.»

«Εδώ;»

«Εδώ.»

«Γιατί;»

«Γιατί θέλω να έχουμε φωτογραφίες από τον γάμο μας μετά την αρρώστια.»

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

Τα βουνά ήταν ίδια.

Το ξενοδοχείο ίδιο.

Αλλά μέσα μου όλα είχαν αλλάξει.

Δεν ήθελα πια να επιστρέψω στο σώμα που είχα πριν.

Ήθελα να αγαπήσω αυτό που είχα τώρα.

Και ήθελα ο Τζέφρι να κάνει το ίδιο.

Το απόγευμα φορέσαμε τα καλύτερα ρούχα μας.

Όχι για να κρύψουμε κάτι.

Αλλά για να γιορτάσουμε.

Ο φωτογράφος μας κοίταξε.

«Πώς θέλετε να ποζάρετε;»

Κοιταχτήκαμε.

«Όπως είμαστε», είπε ο Τζέφρι.

Και η πρώτη φωτογραφία τραβήχτηκε.

Αλλά όταν ο φωτογράφος μάς έδειξε την οθόνη...

είδα κάτι στο πρόσωπο του Τζέφρι που δεν είχα ξαναδεί.

Δεν ήταν λύπη.

Δεν ήταν φόβος.

Ήταν περηφάνια.

Και τότε κατάλαβα ότι η μεγαλύτερη μάχη μας δεν ήταν ο καρκίνος.

Ήταν η πεποίθηση ότι για να αξίζουμε αγάπη έπρεπε να είμαστε τέλειοι.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️