ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΠΑΓΩΣΕΙ — Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ

Το σπίτι είχε γεμίσει ξαφνικά με φωνές.

Η αστυνομία είχε ήδη πάρει τον έλεγχο της τραπεζαρίας, όμως εγώ στεκόμουν ακόμα στην άκρη του δωματίου, ακουμπώντας ασυναίσθητα το μάγουλό μου.

Δεν ένιωθα πια τον πόνο όπως πριν.

Αυτό που ένιωθα ήταν κάτι διαφορετικό.

Σαν να παρακολουθούσα τη ζωή μου από απόσταση.

Ο Ντάνιελ, η Γκλόρια και η Βανέσα δεν ήταν πλέον οι άνθρωποι που κάποτε φοβόμουν.

Ήταν τρεις άνθρωποι που, για πρώτη φορά, έπρεπε να απαντήσουν για όσα είχαν κάνει.

Ο Ντάνιελ όμως δεν είχε τελειώσει.

Καθώς ένας αστυνομικός τον οδηγούσε προς την έξοδο, σταμάτησε ξαφνικά.

Γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος μου.

«Κλερ.»

Δεν απάντησα.

«Ξέρεις ότι δεν είναι όλα όπως νομίζεις.»

Ο ντετέκτιβ Ρουίζ τον κοίταξε αυστηρά.

«Προχώρα.»

Ο Ντάνιελ όμως συνέχισε.

«Υπάρχει κάτι που δεν έχεις δει ακόμα.»

Για μια στιγμή, τα μάτια μας συναντήθηκαν.

Και τότε χαμογέλασε.

Όχι το χαμόγελο του άντρα που είχε κερδίσει.

Το χαμόγελο κάποιου που πίστευε ότι είχε ακόμα ένα τελευταίο χαρτί.

«Θα το βρεις στο γραφείο σου.»

Η πόρτα έκλεισε πίσω του.

Έμεινα ακίνητη.

Η Μάρα πλησίασε.

«Μην πας πουθενά μόνη σου.»

«Τι εννοούσε;»

«Δεν ξέρω.»

Ο Ρουίζ γύρισε προς το μέρος μας.

«Θα ψάξουμε το γραφείο μαζί.»

Προχωρήσαμε στον διάδρομο.

Το γραφείο μου βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού. Ήταν ο χώρος όπου είχα ξεκινήσει την εταιρεία μου, όπου είχα δουλέψει αμέτρητες νύχτες και όπου κρατούσα τα πιο σημαντικά επαγγελματικά έγγραφα.

Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.

Ο Ρουίζ σήκωσε το χέρι του.

«Μείνε πίσω μου.»

Μπήκε πρώτος.

Τίποτα δεν φαινόταν διαφορετικό.

Ο υπολογιστής μου ήταν στη θέση του.

Τα συρτάρια ήταν κλειστά.

Τα ράφια ήταν γεμάτα φακέλους.

Αλλά κάτι με ενόχλησε.

Το συρτάρι κάτω από το γραφείο.

Ήταν ανοιχτό μόλις δύο εκατοστά.

Πλησίασα.

«Αυτό δεν το αφήνω ποτέ έτσι.»

Ο Ρουίζ το άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένας φάκελος.

Δεν ήταν δικός μου.

Ήταν ένας λευκός φάκελος χωρίς όνομα.

Η Μάρα τον πήρε με γάντια.

«Μην τον αγγίξεις.»

Τον άνοιξε προσεκτικά.

Μέσα υπήρχαν φωτογραφίες.

Πολλές φωτογραφίες.

Ο Ντάνιελ.

Η Γκλόρια.

Η Βανέσα.

Η Έβελιν.

Και...

εγώ.

Σε διαφορετικά σημεία της καθημερινής μου ζωής.

Στο γραφείο.

Στο πάρκινγκ.

Σε ένα εστιατόριο.

Έξω από την εταιρεία.

Ακόμα και μπροστά από το σπίτι της αδερφής μου.

Το στομάχι μου σφίχτηκε.

«Με παρακολουθούσαν.»

Η Μάρα δεν απάντησε.

Απλώς συνέχισε να κοιτάζει τις φωτογραφίες.

Τότε βρήκε ένα μικρό USB.

Ο Ρουίζ το πήρε.

«Αυτό θα το εξετάσουμε επίσημα.»

Κοίταξα τον φάκελο.

«Γιατί να κρατήσουν φωτογραφίες μου;»

Ο Ρουίζ με κοίταξε.

«Ίσως για να σε παρακολουθούν. Ίσως για να δημιουργήσουν υλικό εναντίον σου.»

Η Μάρα πρόσθεσε:

«Ή ίσως επειδή σχεδίαζαν κάτι μεγαλύτερο.»

Η λέξη έμεινε στον αέρα.

Μεγαλύτερο.

Ένιωσα ξανά εκείνο το παλιό κρύο συναίσθημα.

Το ίδιο συναίσθημα που είχα όταν κατάλαβα ότι τα χρήματα έλειπαν.

Όταν ανακάλυψα τα μηνύματα.

Όταν είδα για πρώτη φορά ότι ο Ντάνιελ δεν ήταν απλώς ένας θυμωμένος σύζυγος.

Ήταν κάποιος που προετοίμαζε πράγματα.

Ο Ρουίζ σύνδεσε το USB σε έναν απομονωμένο υπολογιστή.

Τα αρχεία εμφανίστηκαν στην οθόνη.

Ένα.

Δύο.

Δεκαπέντε.

Σαράντα τρία.

Εκατόν δύο.

Υπήρχαν δεκάδες αρχεία.

Κάποια είχαν ονόματα ημερομηνιών.

Άλλα είχαν μόνο αριθμούς.

Και μετά εμφανίστηκε ένας φάκελος με τίτλο:

PROJECT C.

Η Μάρα κοίταξε εμένα.

«Το C είναι από Claire;»

«Δεν ξέρω.»

Ο Ρουίζ άνοιξε τον φάκελο.

Το πρώτο έγγραφο εμφανίστηκε.

Ήταν ένα προσχέδιο.

Ένα σχέδιο για να με παρουσιάσουν ως ψυχικά ασταθή.

Υπήρχαν σημειώσεις για τις αντιδράσεις μου.

Τις συνήθειές μου.

Τις φορές που έκλαιγα.

Τις φορές που είχα ζητήσει από τον Ντάνιελ να φύγει από το δωμάτιο.

Όλα είχαν καταγραφεί.

Με είχαν μελετήσει.

Όχι επειδή φοβόντουσαν εμένα.

Επειδή προετοίμαζαν την ημέρα που θα έπρεπε να με κάνουν να φαίνομαι αναξιόπιστη.

Έπειτα εμφανίστηκε ένα άλλο αρχείο.

INSURANCE.

Το άνοιξα.

Τα μάτια μου πάγωσαν.

Υπήρχαν αντίγραφα ασφαλιστηρίων.

Πολύ μεγαλύτερα από αυτά που γνώριζα.

Και δίπλα σε ένα από τα έγγραφα υπήρχε το όνομα του Ντάνιελ.

Η ημερομηνία ήταν έξι μήνες παλιότερη.

Η Μάρα ψιθύρισε:

«Αυτό είναι πολύ σοβαρό.»

«Τι είναι;»

Δεν απάντησε αμέσως.

Ο Ρουίζ διάβαζε τα έγγραφα ξανά και ξανά.

«Κλερ, κάποιος είχε αυξήσει σημαντικά την ασφαλιστική κάλυψη.»

«Χωρίς να το ξέρω;»

«Ναι.»

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.

«Για ποιο πράγμα;»

Ο Ρουίζ κοίταξε την οθόνη.

Και τότε το πρόσωπό του άλλαξε.

«Για τη ζωή σου.»

Δεν μίλησα.

Για μερικά δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Ένιωσα σαν να είχε εξαφανιστεί ο αέρας από το δωμάτιο.

Η Μάρα πήρε το χέρι μου.

«Κλερ, θέλω να με ακούσεις πολύ προσεκτικά. Από αυτή τη στιγμή δεν μένεις μόνη σου πουθενά.»

Έγνεψα.

Ο Ρουίζ συνέχισε να ψάχνει.

Και τότε βρήκε κάτι ακόμα.

Ένα email.

Αποστολέας:

Γκλόρια.

Παραλήπτης:

Ντάνιελ.

Η ημερομηνία ήταν τρεις μήνες πριν.

Το θέμα έγραφε:

«Μετά το ατύχημα»

Το άνοιξε.

Το μήνυμα ήταν σύντομο.

Πολύ σύντομο.

Αλλά αρκετό.

Μιλούσε για ένα «ατύχημα» που θα μπορούσε να μοιάζει φυσικό.

Μιλούσε για το πώς θα έπρεπε να αλλάξουν ορισμένα έγγραφα.

Και στο τέλος υπήρχε μία πρόταση που έκανε το αίμα μου να παγώσει.

«Αν όλα πάνε όπως τα σχεδιάσαμε, κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι είχε βοήθεια.»

Έκλεισα τα μάτια.

Δεν ήθελα να συνεχίσω.

Αλλά ο Ρουίζ είπε:

«Πρέπει.»

Άνοιξε το επόμενο αρχείο.

Ήταν μια λίστα.

Ονόματα.

Ημερομηνίες.

Διευθύνσεις.

Και δίπλα σε κάθε όνομα υπήρχε μια σύντομη σημείωση.

Άνθρωποι που είχαν μιλήσει με τον Ντάνιελ.

Άνθρωποι που είχαν βοηθήσει τη Γκλόρια.

Άνθρωποι που είχαν κάνει μεταφορές χρημάτων.

Και ανάμεσα στα ονόματα υπήρχε ένα που αναγνώρισα αμέσως.

Ο τραπεζικός μου σύμβουλος.

«Όχι...»

Η Μάρα κοίταξε το όνομα.

«Τον γνωρίζεις;»

«Εδώ και χρόνια.»

Ο Ρουίζ αναστέναξε.

«Τότε έχουμε πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από όσο νομίζαμε.»

Πριν προλάβω να απαντήσω, το τηλέφωνο της Μάρα χτύπησε.

Απάντησε.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα.

Το πρόσωπό της άσπρισε.

«Πότε;»

Σιωπή.

«Είστε σίγουροι;»

Έκλεισε.

Την κοίταξα.

«Τι έγινε;»

Με πλησίασε αργά.

«Ο τραπεζικός σου σύμβουλος μόλις προσπάθησε να φύγει από την πόλη.»

Ο Ρουίζ σηκώθηκε.

«Πιάστηκε;»

Η Μάρα κούνησε το κεφάλι.

«Όχι.»

Κοίταξα ξανά την οθόνη.

Στο τελευταίο αρχείο υπήρχε μια ημερομηνία.

Η αυριανή.

Και κάτω από αυτήν υπήρχε μόνο μία λέξη:

FINAL.

Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ κατάλαβα κάτι τρομακτικό.

Η σύλληψη του Ντάνιελ, της Γκλόρια και της Βανέσα ίσως να μην ήταν το τέλος.

Ίσως να ήταν μόνο η αρχή.

Γιατί κάποιος άλλος βρισκόταν ακόμα έξω.

Κάποιος που γνώριζε όλα τα σχέδιά τους.

Κάποιος που είχε πρόσβαση στα χρήματά μου.

Και κάποιος που, σύμφωνα με το αρχείο στην οθόνη, είχε ήδη προετοιμάσει το επόμενο βήμα.

Και το επόμενο πρωί απείχε μόλις λίγες ώρες.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️