ΜΕΡΟΣ 8 — Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΦΟΒΗΘΗΚΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΛΙΛΙ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙ ΗΘΕΛΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙ
Η Λίλι άρχισε να δυσκολεύεται να αναπνεύσει.
Όλα έγιναν γρήγορα.
Ο Τόνι σηκώθηκε.
Ο Ρόμπερτ πάγωσε.
Εγώ φώναξα τον γιατρό.
Για λίγα λεπτά, ο κόσμος μας συρρικνώθηκε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.
Μηχανήματα.
Φωνές.
Οδηγίες.
Και το χέρι της κόρης μου μέσα στο δικό μου.
«Μαμά.»
«Εδώ είμαι.»
«Μην κλαις.»
Προσπάθησα να χαμογελάσω.
«Δεν κλαίω.»
«Ψέματα λες.»
Ο Τόνι γέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
Η Λίλι κοίταξε γύρω.
«Είναι όλοι εδώ;»
«Ναι.»
«Ο παππούς;»
«Εδώ.»
«Ο Τόνι;»
«Εδώ.»
«Και η Άννα;»
«Εδώ.»
Έκλεισε τα μάτια.
«Τότε είμαι καλά.»
Η φράση αυτή μας διέλυσε.
Ο γιατρός τελικά κατάφερε να τη σταθεροποιήσει.
Μας είπε ότι δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα γινόταν.
Αλλά η Λίλι είχε ακόμη χρόνο.
Μπορεί να ήταν μέρες.
Μπορεί να ήταν περισσότερο.
Δεν μπορούσαμε να ξέρουμε.
Εκείνο το βράδυ καθίσαμε όλοι γύρω της.
Η Λίλι ζήτησε κάτι παράξενο.
«Θέλω να μου πείτε όλοι ένα πράγμα που θυμάστε από τον μπαμπά.»
Ο Ρόμπερτ μίλησε πρώτος.
«Όταν ήσουν μικρός, προσπάθησες να φτιάξεις μια ξύλινη βάρκα χωρίς να ξέρεις πώς.»
Η Άννα είπε:
«Έλεγες πάντα ότι θα έφτιαχνες πράγματα καλύτερα από τους άλλους.»
Ο Τόνι είπε:
«Δεν τον γνώρισα ποτέ όπως εσείς. Αλλά τον αγάπησα επειδή σε αγαπούσε.»
Η Λίλι χαμογέλασε.
Με κοίταξε.
«Εσύ;»
Έσκυψα κοντά της.
«Θυμάμαι τον τρόπο που κοιτούσε εμένα όταν νόμιζε ότι δεν τον έβλεπα.»
«Με αγαπούσε;»
«Πολύ.»
«Κι εσένα;»
«Πολύ.»
Η Λίλι έκλεισε τα μάτια.
«Τότε είμαι τυχερή.»
Δεν ξέρω πώς κατάφερα να κρατηθώ.
Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε όλοι στο δωμάτιο.
Το πρωί η Λίλι ξύπνησε καλύτερα.
Και είχε μια νέα επιθυμία.
«Θέλω να γυρίσουμε στην παραλία.»
«Θα πάμε», είπε ο Τόνι.
«Όλοι.»
Ο Ρόμπερτ χαμογέλασε.
«Όλοι.»
Η Άννα έγνεψε.
«Όλοι.»
Και πήγαμε.
Στην παραλία, η Λίλι ζήτησε να της δώσουμε το μουσικό κουτί.
Το άνοιξε.
Η μελωδία ακούστηκε ενώ τα κύματα έσπαγαν μπροστά μας.
«Ξέρετε τι θέλω;»
«Τι;» ρώτησα.
«Να μη φοβάστε όταν φύγω.»
Έσφιξα το χέρι της.
«Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ αυτό.»
«Τότε υποσχέσου μου κάτι άλλο.»
«Τι;»
«Να συνεχίσετε να αγαπάτε ο ένας τον άλλον.»
Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον.
Η Λίλι χαμογέλασε.
«Αυτό θέλω.»
Και τότε κατάλαβα.
Το ταξίδι δεν ήταν πια για το κάστρο.
Δεν ήταν για τον ωκεανό.
Ήταν για να ενώσει ανθρώπους που είχαν περάσει χρόνια χώρια.
Και η Λίλι το είχε καταφέρει.
0 comments:
Post a Comment