ΜΕΡΟΣ 8 — «Θέλω να με ακούσετε, όχι να με διαλέξετε» — Ο Νώε κάθισε απέναντι στους δύο γονείς του και είπε κάτι που κανένας από τους δύο δεν περίμενε να ακούσει
Καθίσαμε στο τραπέζι.
Εγώ.
Ο Ματ.
Και ο Νώε.
Ο Νώε είχε ζητήσει να είναι παρών.
«Θέλω να σας πω τι θέλω.»
Ο Ματ έγνεψε.
«Εντάξει.»
Ο Νώε πήρε ανάσα.
«Δεν θέλω να μετακομίσω μόνιμα.»
Ο Ματ κοίταξε κάτω.
«Αλλά θέλω περισσότερο χρόνο μαζί σου.»
«Εντάξει.»
«Και θέλω να μπορώ να μένω μερικές φορές περισσότερες μέρες.»
«Εντάξει.»
«Και δεν θέλω να θυμώνει η μαμά.»
Τον κοίταξα.
«Δεν θα θυμώνω.»
«Αλλά ούτε θέλω να στενοχωριέται ο μπαμπάς όταν επιστρέφω εδώ.»
Ο Ματ πήρε βαθιά ανάσα.
«Θα μου λείπεις.»
Ο Νώε κοίταξε τον πατέρα του.
«Αλλά;»
«Αλλά δεν είναι δική σου δουλειά να το διορθώσεις.»
Ο Νώε χαμογέλασε.
«Το θυμάσαι.»
«Το θυμάμαι.»
Έπειτα ο Νώε κοίταξε εμένα.
«Και θέλω να συνεχίσουμε τις πίτσες.»
Γέλασα.
«Αυτό ήταν πάντα στο πρόγραμμα.»
Ο Ματ χαμογέλασε.
«Και τις τηγανίτες;»
Ο Νώε σήκωσε το φρύδι.
«Μόνο αν είναι καλύτερες από τις δικές σου.»
«Αυτό αποκλείεται.»
Για πρώτη φορά, γελάσαμε όλοι.
Ακόμα και η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει.
Δεν υπήρχε πια ανταγωνισμός.
Δεν υπήρχε «διάλεξε εμένα».
Υπήρχε ένα παιδί που ζητούσε απλώς να αγαπά και τους δύο γονείς του χωρίς να πληρώνει το τίμημα.
Το νέο πρόγραμμα συμφωνήθηκε.
Ο Νώε θα περνούσε περισσότερο χρόνο με τον Ματ.
Θα συνέχιζε όμως το σχολείο του.
Θα είχε το δωμάτιό του στο σπίτι μου.
Και θα μπορούσε να ζητήσει επιπλέον χρόνο με τον πατέρα του χωρίς να αισθάνεται ότι προδίδει εμένα.
Όταν τελείωσε η συζήτηση, ο Νώε σηκώθηκε.
«Μπορώ να φύγω τώρα;»
«Πού πας;»
«Να παίξω.»
Γέλασα.
«Φυσικά.»
Μόλις έφυγε, ο Ματ με κοίταξε.
«Τελικά αυτό ήθελε όλο αυτό το διάστημα.»
«Τι;»
«Να μην χρειάζεται να μας κάνει ευτυχισμένους.»
Έγνεψα.
«Και να ξέρει ότι μπορεί να μας αγαπάει και τους δύο.»
Ο Ματ έμεινε σιωπηλός.
«Ρέιτσελ.»
«Ναι;»
«Συγγνώμη.»
Αυτή τη φορά δεν υπήρχε δικαιολογία.
Δεν υπήρχε «αλλά».
Μόνο συγγνώμη.
«Το δέχομαι.»
Λίγες μέρες αργότερα, η Τζέσικα ήρθε να πάρει τον Νώε.
Πριν φύγει, τον αγκάλιασε.
«Θέλω να ξέρεις ότι ποτέ ξανά δεν θα σου μιλήσω για τα προβλήματα των ενηλίκων.»
Ο Νώε έγνεψε.
«Εντάξει.»
«Και αν είμαι λυπημένη, θα το χειριστώ μόνη μου.»
Ο Νώε χαμογέλασε.
«Αυτό μου είπε η μαμά.»
Η Τζέσικα κοίταξε εμένα.
Και για πρώτη φορά δεν υπήρχε ανταγωνισμός ανάμεσά μας.
Μόνο η κοινή κατανόηση ότι είχαμε κάνει ένα παιδί να κουβαλήσει κάτι που δεν του ανήκε.
Ο Νώε μπήκε στο αυτοκίνητο.
Πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε.
«Μαμά!»
«Ναι;»
«Μην ξεχάσεις το κίτρινο χαρτάκι αύριο.»
«Ποτέ.»
Χαμογέλασε.
Και τότε κατάλαβα ότι η παλιά μας ζωή είχε επιστρέψει.
Αλλά ήταν πλέον διαφορετική.
Καλύτερη.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…
0 comments:
Post a Comment