ΜΕΡΟΣ 8 — Μετά τον χορό, όλοι μιλούσαν για το βράδυ μας — Αλλά για μένα η πιο σημαντική στιγμή είχε συμβεί χρόνια πριν, όταν ο Νώε κάθισε δίπλα μου χωρίς να πει ούτε μία λέξη
Οι μέρες μετά τον χορό πέρασαν γρήγορα.
Οι εξετάσεις.
Οι αιτήσεις για το κολέγιο.
Οι συζητήσεις για το μέλλον.
Οι γονείς που ρωτούσαν τι θα κάνουμε μετά.
Και μέσα σε όλα αυτά, εγώ και ο Νώε συνεχίσαμε να είμαστε ο εαυτός μας.
Δεν αλλάξαμε επειδή πήγαμε στον χορό.
Δεν ξαφνικά γίναμε κάτι άλλο.
Ούτε η φιλία μας έγινε «ξεχωριστή» επειδή κάποιος έβγαλε μια φωτογραφία.
Ήταν ξεχωριστή πολύ πριν το καταλάβει οποιοσδήποτε άλλος.
Μια μέρα, καθώς τακτοποιούσα τα πράγματά μου, βρήκα ένα παλιό τετράδιο.
Το άνοιξα.
Στην πρώτη σελίδα υπήρχε ένας παιδικός γραφικός χαρακτήρας.
«Κρίσι + Νώε = φίλοι για πάντα.»
Δίπλα υπήρχε ένας δεινόσαυρος.
Ή μάλλον κάτι που υποτίθεται ότι ήταν δεινόσαυρος.
Γέλασα.
Τον πήρα φωτογραφία και την έστειλα στον Νώε.
Μου απάντησε:
«Εγώ τον ζωγράφισα.»
«Το ξέρω.»
«Είναι καλός.»
«Μοιάζει με πατάτα.»
«Μια καλή πατάτα.»
Έκλεισα το τηλέφωνο γελώντας.
Αργότερα, η μαμά μπήκε στο δωμάτιό μου.
«Τι βρήκες;»
Της έδειξα το τετράδιο.
Το κοίταξε.
Και χαμογέλασε.
«Ήσασταν πάντα έτσι;»
«Ναι.»
«Τότε δεν χρειάζομαι άλλη απόδειξη.»
Κάθισε δίπλα μου.
«Ξέρεις ποιο είναι το πράγμα που μετανιώνω περισσότερο;»
«Ποιο;»
«Ότι κάποτε πίστευα πως η αγάπη σημαίνει να προστατεύεις κάποιον από τα πάντα.»
Την κοίταξα.
«Και τώρα;»
«Τώρα πιστεύω ότι μερικές φορές αγάπη σημαίνει να αφήνεις κάποιον να σταθεί δίπλα σου.»
Και αυτή ήταν η αλήθεια.
Ο Νώε δεν ήταν κάποιος που με «χρειαζόταν» απλώς.
Κι εγώ δεν ήμουν κάποια που έπρεπε να τον «σώσει».
Δεν υπήρχε ήρωας.
Δεν υπήρχε θύμα.
Δεν υπήρχε σωτήρας.
Υπήρχαν δύο παιδιά που έγιναν φίλοι στα έξι.
Δύο παιδιά που μεγάλωσαν.
Δύο άνθρωποι που έμαθαν να στηρίζονται ο ένας στον άλλον.
Και όσο πλησίαζε η ημέρα που θα έφευγα για το κολέγιο, άρχισα να φοβάμαι κάτι.
Όχι τον χορό.
Όχι το σχολείο.
Όχι το μέλλον.
Φοβόμουν την απόσταση.
Για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια, δεν θα βλέπαμε ο ένας τον άλλον κάθε μέρα.
Και θυμήθηκα τη νέα υπόσχεση.
Να μη χαθούμε όταν μεγαλώσουμε.
Αυτή τη φορά δεν ήμασταν έξι.
Δεν ήταν εύκολο να το υποσχεθούμε.
Γιατί τώρα ξέραμε ότι η ζωή μπορούσε πραγματικά να μας χωρίσει.
0 comments:
Post a Comment